به جمع مشترکان مگیران بپیوندید!

تنها با پرداخت 70 هزارتومان حق اشتراک سالانه به متن مقالات دسترسی داشته باشید و 100 مقاله را بدون هزینه دیگری دریافت کنید.

برای پرداخت حق اشتراک اگر عضو هستید وارد شوید در غیر این صورت حساب کاربری جدید ایجاد کنید

عضویت

جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "aggression" در نشریات گروه "روانشناسی"

تکرار جستجوی کلیدواژه «aggression» در نشریات گروه «علوم انسانی»
  • Sedigheh Bakhtiari Shahri, Alireza Rajaei *, Sepideh Pourhydari
    Objective

    The aim of the present study is to compare the effectiveness of schema-based parenting and mindful parenting on sleep problems, aggression, and improvement of social interactions in children with mild autism spectrum disorder.

    Methods and Materials:

    The present study is applied in terms of its aim and quasi-experimental in terms of method, using a pretest-posttest design with a control group and a one-month follow-up period. The statistical population includes all children aged 7-12 years with mild autism spectrum disorder who were studying and receiving education in one autism center under the supervision of the Ministry of Education (Tabassum) and five autism centers under the supervision of the Welfare Organization (Ava, Armaghan Noor, Kavosh, Navid-e-Zendegi, and Takapo) in Mashhad. The groupings were conducted through random assignment. Out of these, 40 children (20 boys and 20 girls) and 40 mothers were selected as the research sample using purposive sampling. They were then randomly assigned to three groups: two experimental groups (each with 13 members) and one control group (with 14 members). Data collection was conducted using the Autism Social Skills Profile by Belini and Hopf (2007), the CARS questionnaire by Schopler (1988), the Aggression Questionnaire, and the Children's Sleep Habits Questionnaire by Owens, Spirito, and colleagues (2000). After collecting the questionnaires, the data were analyzed using SPSS-20 software.

    Findings

    The results indicated differences in the effectiveness of schema-based parenting and mindful parenting on aggression in children with mild autism spectrum disorder. Additionally, there were differences in the effectiveness of schema-based parenting and mindful parenting on the improvement of social interactions in children with mild autism spectrum disorder. Furthermore, differences were observed in the effectiveness of schema-based parenting and mindful parenting on sleep problems in children with mild autism spectrum disorder.

    Conclusion

    The study demonstrated that both schema-based and mindful parenting interventions significantly reduce aggression and sleep problems while enhancing social interactions in children with mild autism spectrum disorder. These findings suggest the effectiveness of incorporating these approaches in parenting programs to improve behavioral and emotional outcomes in children.

    Keywords: Mild Autism, Schema-Based Parenting, Mindful Parenting, Sleep Problems, Aggression
  • Maryam Movahednezhad, S. Davod Hosseininasab*, Marzyeh Alivandi Vafa

    The purpose of this research was to investigate the effectiveness of positive parenting group training on aggression, anxiety, and depression in preschool children. The research was also conducted semi-experimental with a research design of 2 groups (one experimental group and one control group) with pre-test and post-test. The statistical population includes preschool children in Tabriz City who were referred to two private clinics by their parents to solve behavioral problems (aggression, anxiety, and depression), who were selected randomly from two treatment centers, 20 children from each center. Before the implementation of educational programs. The two groups were tested by Beck's anxiety questionnaire (1967), Bass and Perry's aggression (1992), and Beck's depression (1964) tests. For the experimental group, the positive parenting training program was implemented in sessions of 90 minutes, and the control group did not receive anything. Finally, by answering the aggression, anxiety, and depression questionnaires again, the parents did the post-test. These research data were analyzedd using SPSS software and in two levels of descriptive and inferential statistics with MANOVA analysis. The research findings indicate that the positive parenting group training of parents has an effect on the level of aggression, anxiety, and depression of children and also reduces aggression, anxiety, and depression in preschool children.

    Keywords: Positive Parenting By Parents, Aggression, Anxiety, Depression
  • Mehdi Akbarzadeh Sgay, Simin Zeynali, Ayatollah Fathi *, Sanaz Binazir
    Objective

     The present study aims to investigate the role of mobile game usage on mental health, academic engagement, and aggression among high school students in Tabriz.

    Methods and Materials:

     This applied research is descriptive and correlational in nature. The statistical population comprised all female high school students in Tabriz during the 2021-2022 academic year. Based on the Morgan table and using cluster sampling, 251 students were selected and examined. Data were collected using the Goldberg Mental Health Questionnaire (1972), the Buss and Perry Aggression Questionnaire (1992), the Zarang Academic Engagement Questionnaire (2012), and a researcher-developed mobile game usage questionnaire. Data analysis was performed using Pearson's correlation coefficient and multiple (simultaneous) regression analysis.

    Findings

     The results showed a significant positive correlation between mobile game usage and mental health indicators (somatic symptoms, anxiety, social dysfunction, and depression) and aggression components (physical aggression, verbal aggression, anger, and hostility). Additionally, a significant negative correlation was found between mobile game usage and academic engagement, including cognitive, emotional, and behavioral engagement. Furthermore, regression analysis results indicated that mobile game usage variables could predict changes in students' mental health, aggression, and academic engagement.

    Conclusion

     Therefore, mobile games play an important role in students' mental health, aggression, and academic engagement.

    Keywords: Mobile Games, Aggression, Academic Engagement, Mental Health
  • محدثه برآورده، مصطفی حکم آبادی، عزت الله احمدی*

    مقوله ی پرخاشگری در روابط فردی و اجتماعی امری مهم و حائز اهمیت می باشد که نیاز به پژوهش و شناخت روز افزون دارد. در همین راستا پژوهش حاضر با هدف پیش بینی پرخاشگری براساس مهارت های ارتباطی و خود شفقت ورزی با درنظرگرفتن نقش میانجی تحریف های شناختی صورت گرفت. پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگی با روش تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان در سال تحصیلی 1401- 1402 بودند. نمونه انتخابی شامل 253 نفر از بین جامعه آماری موردنظر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه مهارت های ارتباطی (CSTR) (کوئین دام، 2004)، پرسشنامه خود شفقت ورزی (SCS) (نف، 2003)، پرسشنامه پرخاشگری (EAI) (آیزنک و گلین ویلسون، 1975) و پرسشنامه تحریف های شناختی (عبدالله زاده و سالار، 1389) استفاده شد. داده های حاصل در نرم افزارهای SPSS 26 و AMOS 23 و با آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تجزیه و تحلیل شد. تحلیل داده ها نشان دهنده برازش مطلوب مدل پس از اصلاح بود. اثر مستقیم مهارت های ارتباطی (0/20) و خود شفقت ورزی (0/61-) و تحریف های شناختی (0/19) بر پرخاشگری معنادار (0/05>p) بود. همچنین، نتایج غیرمستقیم مسیرها نشان داد که فقط رابطه ی مهارت های ارتباطی با نقش میانجی تحریف های شناختی بر پرخاشگری (0/41-) معنادار (0/05>p) بود. براساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که مهارت های ارتباطی، خود شفقت ورزی و تحریف های شناختی دارای نقش به سزایی در پرخاشگری بوده و با توجه به اهمیت فردی و اجتماعی بالای پدیده ی پرخاشگری و تبعات مختلفی که می تواند برای جامعه و افراد داشته باشد، توجه به عوامل پیش بینی کننده ی آن حائز اهمیت می باشد.

    کلید واژگان: پرخاشگری, تحریف های شناختی, خود شفقت ورزی, مهارت های ارتباطی
    Mohadeseh Baravordeh, Mostafa Hokmabadi, Ezzatollah Ahmadi *

    The category of aggression in personal and social relationships is an important issue that requires more and more research and knowledge. In this regard, the present study was conducted with the aim of predicting aggression based on communication skills and self-compassion, considering the mediating role of cognitive distortions. The current research was a type of correlation study with path analysis method. The statistical population of this research was all students of Shahid Madani University of Azerbaijan in the academic year of 2022-2023. The selected sample consisted of 253 people from among the target statistical population, who were selected by available sampling method. To collect data from the Communication Skills Questionnaire (CSTR) (Quindam, 2004), the Self-Compassion Questionnaire (SCS) (Neff, 2003), the Aggression Questionnaire (EAI) (Eysenck and Glen Wilson, 1975) and the Cognitive Distortions Questionnaire (Abdollahzadeh and Salar, 2009) was used. The resulting data were analyzed in SPSS 26 and AMOS 23 software and with statistical tests of Pearson's correlation coefficient and path analysis. Data analysis showed a good fit of the model after modification. The direct effect of communication skills (0.20), self-compassion (-0.61) and cognitive distortions (0.19) on aggression was significant (p<0.05). Also, the indirect results of the paths showed that only the relationship between communication skills and the mediating role of cognitive distortions on aggression (-0.14) was significant (p<0.05). Based on the findings of this research, it can be concluded that communication skills, self-compassion and cognitive distortions have a significant role in aggression, and considering the high personal and social importance of the phenomenon of aggression and the various consequences it can have for society and individuals, attention Its predictive factors are important.

    Keywords: Aggression, Cognitive Distortions, Self-Compassion, Communication Skills
  • زهرا محمدزاده، ملوک خادمی اشکذری*، خدیجه ابوالمعالی الحسینی
    هدف پژوهش حاضر، مقایسه آموزش فراهیجانی والدمحور و بازی درمانی خانواده محور بر پرخاشگری کودکان پیش دبستانی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری، کودکان پیش دبستانی شهر تهران در سال 1401-1400 بود که به روش نمونه گیری هدفمند 45 نفر انتخاب شدند و به روش تصادفی ساده در سه گروه مساوی آزمایش و گواه قرار گرفتند. والدین گروه آزمایش اول و دوم به ترتیب تحت آموزش فراهیجانی والدمحور و بازی درمانی خانواده محور قرار گرفتند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه پرخاشگری کودکان پیش دبستانی (APC) استفاده شد. داده های پژوهش با آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر، با نرم افزار SPSS-22 پردازش شدند. یافته ها نشان داد آموزش فراهیجانی والدمحور و بازی درمانی خانواده محور بر کاهش پرخاشگری کودکان در مرحله پس آزمون و پیگیری اثر معنادار دارد (0/0001>P)، اما تفاوت معناداری بین اثربخشی دو گروه وجود ندارد (0/05<P). در آموزش فراهیجانی والدمحور، با کمک به والدین برای اهمیت به احساسات و هیجانات کودک و اتخاذ دیدگاه پذیرا نسبت به آن، توانایی کودک در ابراز هیجانات خود بهبود یافت و درنتیجه احتمال بروز رفتار پرخاشگرانه در وی کاهش پیدا کرد. در رویکرد خانواده محور نیز با استفاده از بازی، تغییرات عمده ای در رفتارهای سازگارانه تر کودک ایجاد شد. آگاهی خانواده از چگونگی برخورد با کودک افزایش یافت و این امکان را به کودک داد که برای بیان خواسته های خود مجبور به پرخاشگری نشود.
    کلید واژگان: آموزش فراهیجانی والدمحور, بازی درمانی خانواده محور, پرخاشگری, کودکان پیش دبستانی
    Zahra Mohammadzadeh, Molouk Khademi Ashkzari *, Khadijeh Abolmaali Alhosseini
    Preschool children's hostility in comparison to family-centered play therapy and parent-centered meta-emotional training. The control group underwent a pre-test, post-test, and follow-up as part of the semi-experimental design. The statistical population consisted of 45 preschool children from Tehran in 2021-2022, who were selected through targeted sampling. The parents of the first and second experimental groups were treated with parent-centered meta-emotional training and family-centered play therapy, respectively. The research tool was aggression questionnaire of preschool children (APC). The data were analyzed using SPSS 22 software for repeated measure analysis of variance. In the post-test and follow-up phase, both parent-centered meta-emotional training and family-centered play therapy significantly reduced the aggression of children (P>0.001) However, there was no significant difference in the effectiveness of the two groups (P<0.05). In parent-centered meta-emotional training, the child’s capacity to express his emotions was enhanced, thereby reducing the likelihood of aggressive behavior. This was achieved by assisting parents in emphasizing the child's emotions and feelings and adopting a receptive perspective toward them. In the family-centered approach, the child’s more adaptive behaviors were significantly altered, and the family’s understanding of how to interact with the child was further enhanced through the use of the game. This allowed the child to express his desires without being compelled to demonstrate aggression. No funding has been allocated to this investigation.
    Keywords: Aggression, Family-Oriented Play Therapy, Parent-Centered Meta-Emotional Training, Preschool Children
  • کبری ناموران گرمی*، شهلا حیدری

    پژوهش حاضر اثربخشی قصه درمانی گروهی بر رفتارهای برون نمود دختران با اختلال نافرمانی مقابله ای را مورد مطالعه قرار داد. پژوهش نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل  انجام شد. نمونه شامل 32 نفر (در هرگروه 16 نفر) بود که از طریق غربالگری 400 دانش آموز دختر پایه های اول و دوم دبستان های ناحیه یک تبریز، با نمونه گیری خوشه ای و اجرای پرسشنامه رفتار کودک و نوجوان (CAB، آخنباخ و رسکولار، 2007) انتخاب، و به طور تصادفی در گروه ها جایگزین شدند. بعد از اجرای پیش آزمون، مداخله آزمایشی و پس آزمون، داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که قصه درمانی گروهی موجب کاهش رفتارهای برون نمود و مولفه های بیش فعالی/تکانشگری، قانون شکنی و رفتار پرخاشگرانه در بین دانش آموزان دختر با نشانه های نافرمانی مقابله ای شده است (05/0>P). نتیجه گیری  می شود که قصه درمانی جهت درمان رفتارهای برون نمود دانش آموزان دختر به کار گرفته شود و اثربخشی آن در بین دانش آموزان پسر و بر سایر اختلالات مطالعه گردد.

    کلید واژگان: اختلال نافرمانی مقابله ای, پرخاشگری, رفتارهای برون نمود, قصه درمانی
    Kobra Namvaran Germi *, Shahla Heydari

    This research studied the effectiveness of group story therapy on the externalizing behaviors of female students with oppositional defiant disorder. The research method was semi-experimental (pre-test-post-test with a control group design). The sample includes 32 people (16 people in each group). They were selected through the screening of 400 female students in first and second grades of primary schools in the first district of Tabriz, by clustered sampling, implementing the Child and Adolescents Behavior Inventory (CABI, Achenbach & Rescorla, 2007). They were randomly assigned to the groups. After the implementation of the pre-test, the experimental intervention, and the post-test, the data were analyzed using multivariate covariance analysis. The findings showed that story therapy reduced the externalizing behaviors and the components of hyperactivity/impulsivity, law-breaking, and aggressive behavior among female students with oppositional defiant disorder(P<0.05). It was concluded that story therapy could be used to treat the externalizing behaviors of female students and its effectiveness could be studied among male students and on other disorders.

    Keywords: Oppositional Defiant Disorder, Aggression, Externalizing Behaviors, Story Therapy
  • عزت الله احمدی، مهین قاسم پور، بهزاد شالچی*

    با توجه به اثرات مخرب پرخاشگری نوجوانان در روند رشد آنها، پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط کارکرد خانواده، کیفیت روابط میان- فردی و وضعیت اجتماعی-اقتصادی با میزان پرخاشگری در دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شده است. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. شرکت کنندگان 316 نفر از دانش آموزان دبیرستانهای شهر تبریز در نیمسال اول سال تحصیلی 95-1394 بودند که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و مقیاس چهاربعدی پرخاشگری باس و پری (1992)، پرسشنامه های کارکرد خانواده مک مستر (1983)، کیفیت روابط میان- فردی پیرس و همکاران (1991) و ابزار محقق ساخته وضعیت اجتماعی-اقتصادی را تکمیل کردند. داده ها با به کارگیری نرم افزار SPSS-23 تحلیل شدند.  نتایج نشان داد که میان مولفه های متغیرهای کارکرد خانواده و روابط میان-فردی و میزان پرخاشگری نوجوانان رابطه معنادار وجود دارد و ابعاد کارکرد خانواده و روابط میان- فردی می توانند تغییرات مربوط به میزان پرخاشگری را پیش بینی کنند، اما میان وضعیت اجتماعی- اقتصادی و ابعاد پرخاشگری نوجوانان ارتباط معناداری یافت نشد. از آنجایی که ابعاد کارکرد خانواده و روابط میان-فردی قادر به تبیین میزان پرخاشگری نوجوانان هستند، بنابراین با پرورش و ارتقای این متغیرها می توان میزان پرخاشگری نوجوانان  را کاهش داد.

    کلید واژگان: کارکرد خانواده, کیفیت روابط میان- فردی, وضعیت اجتماعی-اقتصادی, پرخاشگری, نوجوانان
    E. Ahmadi, M. Ghasempour, B. Shalchi*

    Considering the detrimental effects of adolescent aggression on their development, the present study was undertaken to investigate the relationship between family functioning, the quality of interpersonal relationships, and socio-economic status with the level of aggression among high school students. The research method was descriptive and correlational. The participants were 316 high school students from Tabriz during the first semester of the 2015-2016 academic year, selected through multi-stage cluster sampling. They completed the Buss and Perry Aggression Questionnaire (1992), the McMaster Family Assessment Device (1983), the Quality of Relationship Inventory by Pierce et al. (1991), and a researcher-made socio-economic status tool. The data were analyzed using SPSS-23 software. The results demonstrated a significant relationship between the components of family functioning, interpersonal relationships, and the level of adolescent aggression. Family functioning and interpersonal relationship dimensions could predict changes in the level of aggression. However, no significant relationship was found between socio-economic status and the dimensions of adolescent aggression. Since family functioning and interpersonal relationship dimensions can explain the level of adolescent aggression, improving these variables can reduce adolescent aggression.

    Keywords: Family Functioning, Quality Of Interpersonal Relationships, Socio-Economic Status, Aggression, Adolescents
  • پارسا جوانمرد*، مسعود جانبزرگی، یگانه داداش زاده
    مطالعه حاضر با هدف پیش بینی رفتارهای پرخاشگرانه در مردان دارای خودزنی بر اساس جو عاطفی خانواده و جهت گیری مذهبی والدین انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه مردان دارای خودزنی که به بهداری کل استان آذربایجان غربی در سال 1402 مراجعه کرده بودند می باشد. از بین این افراد 190 نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به طور کامل به پرسشنامه های جو عاطفی خانواده (1964)، پرسشنامه جهت گیری مذهبی والدین (1998) و پرخاشگری بری و باس (1992) پاسخ دادند. نتایج نشان داد متغیر جهت گیری مذهبی والدین پرخاشگری را پیش بینی می کند (R2=0.469, P>0/001) و جهت گیری مذهبی مادر با پرخاشگری رابطه منفی (β=-0.528, P>0/001) و جهت گیری مذهبی پدر با پرخاشگری نیز رابطه منفی داشت (β=-0.222, P>0/001). همچنین جو عاطفی خانواده (به غیر رابطه پدر-فرزند) نیز متغیر پیش بین خوبی برای پرخاشگری می باشد (R2=0.196, P>0/001) و رابطه مادر-فرزندی با پرخاشگری رابطه معکوس دارد (β=-0.421, P=0/001). در نتیجه، این مطالعه رابطه معنی داری را بین جو عاطفی خانواده، جهت گیری مذهبی والدین و رفتار پرخاشگرانه در مردانی که درگیر خودزنی هستند روشن می کند. این یافته ها بر اهمیت مداخله زودهنگام و رویکردهای درمانی که هم به تجربیات مذهبی و هم جو عاطفی خانواده برای جلوگیری از تمایلات پرخاشگرانه می پردازد، تاکید می کند.
    کلید واژگان: رفتارهای پرخاشگری, جهت گیری مذهبی خانواده, جو عاطفی خانواده, خودزنی, مردان
    Parsa Javanmard *, Masoud Janbozorgi, Yeganeh Dadashzadeh
    The present study was conducted with the aim of predicting aggressive behaviors in men with self-injury experience based on family affective climate and parental religiousness. The research method used was a descriptive correlational type and the statistical population of this research included all the men who had self-injury experience in West Azerbaijan province in 2023, from which 190 people were selected by Convenience Sampling and answered the Parental Religiousness questionnaire (1998), Family affective climate questionnaire (1964), and Buss Perry Aggression questionnaire (1992). The results showed parental religiousness predicts aggressive behaviors (R2=0.469, P>0/001) and mother’s religious leaning has a negative relation with aggressive behaviors (β=-0.528, P>0/001) and father’s religious leaning also has a negative relation with aggressive behaviors (β=-0.222, P>0/001). Family affective climate was also found to predict aggressive behaviors (except father-son relationship) (R2=0.196, P>0/001) and mother-son relationship had a negative relationship with aggressive behaviors (β=-0.421, P=0/001). In conclusion, this study sheds light on the significant relationship between family affective climate, parental religiousness, and aggressive behavior in men who engage in self-mutilation. These findings call for early intervention and therapeutic methods that address both religious experiences and families' emotional climate to prevent aggressive actions.
    Keywords: Aggression, Family Affective Climate, Parental Religiousness, Self-Injury, Men
  • Maryam Ramezani, Akram Changizi *
    Objective

      This study aimed to investigate the predictive relationship between difficulty in emotion regulation, addiction to computer games, and aggression. It sought to understand how these factors individually and collectively contribute to aggressive behaviors.

    Methods and Materials: 

    A cross-sectional design was employed, involving 300 participants aged 18-35 years. Data were collected using standardized measures: the Buss-Perry Aggression Questionnaire (BAQ) for aggression, the Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS), and the Computer Game Addiction Scale for computer game addiction. A linear regression analysis was conducted using SPSS Version 27 to assess the predictive power of emotion regulation difficulties and game addiction on aggression.

    Findings

     The regression analysis revealed that both difficulty in emotion regulation (β = 0.26, p < 0.01) and addiction to computer games (β = 0.28, p < 0.01) significantly predicted aggression, accounting for 40% of the variance in aggression scores. These results suggest a strong and significant relationship between the studied predictors and aggressive behavior.

    Conclusion

     The study's findings underscore the importance of considering emotion regulation difficulties and computer game addiction as significant predictors of aggression. These insights highlight the need for targeted interventions to address these factors, potentially mitigating aggressive tendencies in individuals with high levels of game addiction and emotion regulation challenges.

    Keywords: Aggression, Emotion Regulation, Computer Game Addiction
  • ساناز بی شیوه*، بهمن اکبری

    هدف از این مطالعه تعیین نقش میانجی نگرانی از طرد در رابطه بین تجربه غفلت در کودکی و رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانان بود. روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر صومعه سرا در سال تحصیلی 1403-1402 تشکیل دادند.  260 دانش آموز دختر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای مشارکت داشتند. برای جمع آوری اطلاعات  از پرسشنامه ی پرخاشگری (AQ) باس و پری (1992)، پرسشنامه ی حساسیت به طرد (RSQ) داونی و فلدمن (1996) و پرسشنامه ی ترومای کودکی (CTQ) برنستاین و همکاران (2003) استفاده شد. به منظور تحلیل داده ها از روش مدل یابی معادلات ساختاری و بوت استرپ استفاده شد. نتایج ضرایب مسیر بیانگر این بود که مدل پیشنهادی در مجموع 40% از واریانس پرخاشگری را در شرکت کنندگان پیش بینی می کند و از برازش مطلوب برخوردار بود. نتایج نشان داد که اثر مستقیم تجربه غفلت و نگرانی از طرد بر پرخاشگری معنادار بود، همچنین اثر مستقیم تجربه غفلت بر نگرانی از طرد معنادار بود (05/0>P). نتایج دیگر نشان داد که نگرانی از طرد بین تجربه غفلت در دوران کودکی و پرخاشگری نقش میانجی دارد (05/0>P). نتایج این مطالعه دلالت بر این داشت که تجربه غفلت در دوران کودکی می تواند موجب افزایش رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانان گردد؛ همچنین این رابطه می تواند به واسطه افزایش نگرانی از طرد واسطه گری شود.

    کلید واژگان: پرخاشگری, غفلت, طرد, نوجوانان
    Sanaz Bishiveh*, Bahman Akbari

    The purpose of this study was to determine the mediating role of rejection concern in the relationship between the experience of neglect in childhood and aggressive behaviors in adolescents. The present research method was the descriptive-correlation type of structural equation modeling. The statistical population of the research was made up of all female students of the first secondary school in the city of Soumesara in the academic year 2023-2024. 260 female students participated in the multi-stage cluster sampling method. To collect information from the Aggression Questionnaire (AQ) by Bass and Perry (1992), Rejection Sensitivity Questionnaire (RSQ) by Downey and Feldman (1996), and Childhood Trauma Questionnaire (CTQ) by Bernstein et al. (2003). used. To analyze the data, the method of structural equation modeling and bootstrap was used. The results of the path coefficients indicated that the proposed model predicted a total of 40% of the variance of aggression in the participants and had a good fit. The results showed that the direct effect of neglect experience and rejection concern on aggression was significant, and the direct effect of neglect experience on concern of rejection was significant (P<0.05). The results of this study indicated that the experience of neglect in childhood can increase aggressive behaviors in adolescents; Also, this relationship can be mediated by increased rejection concern.

    Keywords: Aggression, Neglect, Rejection, Adolescents
  • احمدعلی نعمت پور درزی، زینب آور، فاطمه رحمتی توسه کله*، سینا جانعلی زاده چناری

    هدف این پژوهش تعیین اثربخشی درمان ذهنی سازی بر دشواری در تنظیم هیجان و خودمهارگری در نوجوانان با پرخاشگری بالا بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل نوجوانان دختر و پسر سنین 12 تا 18 سال مراجعه کننده به مرکز مشاوره تکامل شهر رشت در نیمه اول سال 1402 بود که با روش نمونه گیری هدفمند 30 نفر براساس معیارهای ورود انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15) و کنترل (15) گمارده شدند. گروه آزمایش درمان ذهنی سازی را طی 20 جلسه آموزشی 75 دقیقه ای به صورت هفته ای یک جلسه دریافت کردند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (AQ،1992)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان گرتز و رومر (DERS، 2004) و مقیاس خودمهارگری تانجنی و همکاران (SCQ، 2004) بود. تحلیل نتایج با استفاده از روش واریانس اندازه گیری مکرر صورت گرفت. نتایج نشان داد اثربخشی درمان ذهنی سازی بر متغیرهای دشواری در تنظیم هیجان و خودمهارگری معنادار است (05/0>p). و این تاثیر در مرحله پیگیری ماندگار بود (05/0>p). بنابراین نتیجه گیری می شود مداخله درمان ذهنی سازی می تواند بر کاهش دشواری در تنظیم هیجان و افزایش خودمهارگری نوجوانان دارای پرخاشگری بالا موثر باشد.

    کلید واژگان: دشواری در تنظیم هیجان, خودمهارگری, درمان ذهنی سازی, پرخاشگری
    Ahmadali Nematpour Darzi, Zeynab Avar, Fatemeh Rahmati Tosehkaleh*, Sina Janali Zadeh Chenari

    This study aimed to determine the effectiveness of mentalization therapy on the difficulty in emotion regulation and self-control in adolescents with high aggression. The research method was semi-experimental with a pre-test-post-test design and a control group with a three-month follow-up period. The statistical population of the research included boys and girls between the ages of 12 and 18 who were referred to the Development Counseling Center in Rasht in the first half of 2023, and 30 people were selected based on the inclusion criteria using a purposive sampling method and were randomly divided into two experimental (15) and control groups. (15). The experimental group received mentalization therapy during 20 75-minute training sessions, once a week. The data collection tool was Bass and Perry's Aggression Questionnaire (AQ, 1992), Gertz and Romer's Difficulty in Emotion Regulation Scale (DERS, 2004), and Tanjani et al.'s Self-Control Scale (SCQ, 2004). The results were analyzed using the repeated measurement variance method. The results showed that the effectiveness of mentalization therapy on the variables of difficulty in emotion regulation and self-control is significant (p<0.05). And this effect was permanent in the follow-up phase (p<0.05). Therefore, it is concluded that mentalization therapy can be effective in reducing the difficulty in regulating emotions and increasing self-control in adolescents with high aggression.

    Keywords: Difficulty In Emotional Regulation, Self-Control, Mentalization Therapy, Aggression
  • محسن مشکبیدحقیقی*، الهام عابدین زاده

    این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین تعامل مادر-کودک، اضطراب و افسردگی مادر با پرخاشگری دانش آموزان پسر دوره ابتدایی ناحیه یک شهر رشت انجام شد. نوع پژوهش توصیفی و روش آن نیز همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی مدارس آموزش و پرورش ناحیه 1 شهر رشت در سال تحصیلی 1403-1402 به همراه مادرانشان (870) بود که از بین آن ها نمونه ای به تعداد 205 دانش آموز و 205 نفر مادر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه های پرخاشگری آیزنگ و گلین ویلسون (1975)، ارزیابی رابطه مادر-فرزند روس (1980) و اضطراب و افسردگی هاسپیتال زیگمون و اسنایت (1983) استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری پارامتریک ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها نشان داد بین تعامل مادر-کودک و پرخاشگری دانش آموزان پسر (05/0˂p و 16/0=r)، بین اضطراب مادر و پرخاشگری دانش آموزان (05/0˂p و 24/0=r) و بین افسردگی مادر و پرخاشگری دانش آموزان پسر (05/0˂p و 19/0=r) رابطه معنی دار وجود دارد و مجموعا 6/14 درصد تغییرات پرخاشگری دانش آموزان پسر با سه متغیر مذکور تبیین می گردد. بر اساس یافته های مذکور می توان نتیجه گیری کرد که بهبود تعامل مادر-کودک و کاهش اضطراب و افسردگی مادر سبب کاهش پرخاشگری فرزندان پسر می گردد.

    کلید واژگان: تعامل مادر-کودک, اضطراب و افسردگی, پرخاشگری, دانش آموزان, دوره ابتدایی
    Mohsen Moshkbid Haghighi *, Elham Abedinzadeh

    This research was conducted with the aim of investigating the relationship between mother-child interaction, mother's anxiety and depression with aggression of elementary school boy students in District 1 of Rasht city. The type of descriptive research and its method was also correlational. The statistical population included all the male students of the 6th grade of elementary education schools in the 1st district of Rasht in the academic year of 2023-2024 along with their mothers (870), of which a sample of 205 students and 205 mothers was selected by sampling method. Clusters were randomly selected. Aggression questionnaires by Eyseng and Glenn Wilson (1975), assessment of mother-child relationship by Russ (1980) and hospital anxiety and depression by Sigmon and Snaith (1983) were used to collect the required data. Parametric statistical tests of Pearson's correlation coefficient and multiple regression were used to analyze the data. The findings showed that there is a relationship between mother-child interaction and aggression of male students (P<0.05 and r=0.16), between mother's anxiety and students' aggression (P<0.05 and r=0.24) and between mother's depression and Aggression of male students (P˂0.05 and r=0.19) has a significant relationship, and a total of 14.6 percent of the changes in male students' aggression is explained by the three mentioned variables. Based on the mentioned findings, it can be concluded that the improvement of mother-child interaction and the reduction of mother's anxiety and depression lead to the reduction of male children's aggression.

    Keywords: Mother-Child Interaction, Anxiety, Depression, Aggression, Students, Elementary School
  • شهناز محمدی، مه سیما پورشهریاری*، یحیی یاراحمدی

    پژوهش حاضر با هدف  بررسی تاثیر تعارض والد -فرزند و عملکرد خانواده اصلی بر پرخاشگری با میانجیگری سبکهای هویت در دانش آموزان دختر انجام شده است.  جامعه آماری پژوهش دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر کرمانشاه بودند که با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای تعداد 384 نفر از آنها به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه های پرخاشگری آیزنک و گلن ویلسون  (1975)، تعارض والد-فرزند فاین و همکاران (1983)، عملکرد خانواده اصلی هاوشتات و همکاران (1985) و  سبکهای هویت  برزونسکی  و همکاران (2013) بود که روایی و پایایی آنها در پژوهش حاضر با استفاده از روایی محتوا و تحلیل عاملی تاییدی و محاسبه ضریب آلفای کرونباخ به تایید رسید. تجزیه و تحلیل داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و به کارگیری نرم افزارهای SPSS25 و Smartpls3 انجام شد. یافته های پژوهش نشان دادند که تعارض والد- فرزند و  عملکرد خانواده اصلی به صورت مستقیم و غیرمستقیم از طریق سبکهای هویت بر پرخاشگری دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر کرمانشاه تاثیرگذار بوده است. بر اساس نتایج می توان با کاهش تعارض والد- فرزند، تقویت عملکرد خانواده و همچنین هدایت صحیح سبکهای هویت، پرخاشگری در دانش آموزان را کاهش داد.

    کلید واژگان: تعارض والد -فرزند, عملکرد خانواده اصلی, پرخاشگری, سبکهای هویت
    S. Mohammadi, M. Pourshahriari*, Y. Yarahmadi

    The present study was conducted with the aim of investigating the effect of parent-child conflict and the original family function on aggression with the mediation of identity styles in female students. The statistical population of the study was comprised of senior high school students in Kermanshah city. In order to draw the sample, cluster random sampling method was utilized and 384 students were selected. The research instruments included Eysenck & Glyn Wilson’s Aggression Questionnaire (1975), Parent-Child Relationship Scale (Fine et al., 1983), the Family-of-Origin Scale (Hovestadt et al., 1985) and Identity Style Inventory (Berzonsky et al., 2013). The reliability and validity of the research tools was confirmed through content validity, confirmatory factor analysis and calculation of Cronbach's alpha coefficient. Data analysis was done using structural equation modeling (SEM) and partial least squares (PLS) using SPSS25 and Smartpls3 software. The results of the research indicated that the parent-child conflict and original family function directly and indirectly had an impact on the aggression of female students of senior high school students through identity styles. Accordingly, it can be concluded that it is possible to reduce students’ aggression by diminishing the parent-child conflicts, strengthening the family function and also directing identity styles in a proper way.

    Keywords: Parent-Child Conflict, Original Family Function, Aggression, Identity Styles
  • Azaam Sobhani Najafabadi, Mahbobeh Sadat Fadavi *, Ali Mahdad
    Objective

     This study aimed to develop a nonviolent communication training program and evaluate its effectiveness on the social adaptation and academic self-efficacy of aggressive male students.

    Methods and Materials: 

    The research method included a qualitative section using thematic analysis with a deductive approach and a quantitative section with a quasi-experimental design, including a pre-test, post-test, control group, and a two-month follow-up period. The statistical population in the qualitative section consisted of articles, books, and dissertations related to nonviolent communication theory, and in the quantitative section, it included aggressive male students in the second grade of elementary school (ages 9 to 12) in the city of Isfahan during the 2023-2024 academic year. A total of 36 aggressive male students were purposefully selected and randomly assigned to experimental and control groups (18 students per group). The experimental group received the nonviolent communication training program over ten 75-minute sessions spanning ten weeks. The Aggression Questionnaire (AQ) (Eysenck & Wilson, 1975), the Social Adaptation Questionnaire (SAQ) (Sinha & Singh, 1993), and the Academic Self-Efficacy Questionnaire (ASEQ) (Jinks & Morgan, 1999) were used in this study. Data were analyzed using mixed analysis of variance with SPSS software version 23.

    Findings

     The results indicated that the nonviolent communication training program has sufficient content validity according to experts. Additionally, this program significantly impacts the social adaptation (P<0.0001; Eta=0.56; F=43.07) and academic self-efficacy (P<0.0001; Eta=0.51; F=35.78) of aggressive male students.

    Conclusion

     The nonviolent communication training program can be used as an effective method to improve the social adaptation and academic self-efficacy of aggressive male students.

    Keywords: Nonviolent Communication Training Program, Social Adaptation, Academic Self-Efficacy, Aggression
  • Afifeh Hamedi *, Farangis Afrasyabi
    Objective

     The objective of this study was to evaluate the impact of a Citizenship Education Program on seventh-grade female students' aggression levels and problem-solving skills in Gachsaran.

    Methods and Materials: 

    This randomized controlled trial involved 30 seventh-grade female students randomly assigned to either an intervention group or a control group, each consisting of 15 participants. The intervention group participated in a Citizenship Education Program consisting of ten 75-minute sessions over ten weeks, while the control group received no intervention. Data were collected using the Buss-Perry Aggression Questionnaire (BPAQ) and the Social Problem-Solving Inventory-Revised (SPSI-R) at three time points: pre-intervention, post-intervention, and five-month follow-up. Data analysis included analysis of variance (ANOVA) with repeated measures and Bonferroni post-hoc tests, conducted using SPSS version 27.

    Findings

     The results indicated a significant reduction in aggression and a significant improvement in problem-solving skills in the intervention group compared to the control group. Descriptive statistics showed that the intervention group's mean aggression score decreased from 45.67 (SD = 5.21) to 32.45 (SD = 4.78) post-intervention, and further to 30.12 (SD = 4.45) at follow-up. Problem-solving skills increased from a mean score of 50.89 (SD = 6.12) to 68.23 (SD = 5.67) post-intervention, and further to 70.45 (SD = 5.78) at follow-up. ANOVA results confirmed significant effects for time, group, and time x group interaction (p < .001). Bonferroni post-hoc tests indicated significant differences between pre-intervention and post-intervention, and pre-intervention and follow-up for both variables.

    Conclusion

     The Citizenship Education Program significantly reduced aggression and improved problem-solving skills among seventh-grade female students, with sustained effects observed at a five-month follow-up. These findings suggest that integrating citizenship education into the curriculum can effectively enhance students' social-emotional competencies and responsible behavior.

    Keywords: Citizenship Education, Aggression, Problem-Solving Skills, Randomized Controlled Trial, Seventh-Grade Students, Social-Emotional Learning, Educational Intervention
  • Alireza Azimpour*, Someyeh Baziari, Parisa Abdolrezapour, Habib Hadianfard
    Objective

    The causal relationship of antisocial and prosocial tendencies has been in doubt, despite the existing negative correlation. This study addresses this issue by examining the effectiveness of anger management on aggression as an antisocial variable and some prosocial variables including prosocial behaviors, empathy and moral identity.

    Methods

    From a sample of 146 female high school students in Tangestan (Iran), 40 students with higher aggression were randomly assigned to the experimental and control groups. Participants were asked to complete questionnaires on mentioned variables as pretest, posttest, and 1-month follow up. Ten sessions of CBT-based anger management were administered to the experimental group.

    Results

    The findings indicated the effectiveness of the intervention on decreasing the aggression level. However, the intervention could not change prosocial variables.

    Conclusions

    This study showed that decreasing aggression itself is not the cause of increasing prosociality. It seems that to increase prosocial tendencies, other interventions -in addition to anger management- are required.

    Keywords: Aggression, Anger Management, Cognitive Behavioral Therapy, Empathy, Moral Identity, Prosocial Behaviors
  • آذر نجفی*، محمدرضا خدابخش
    هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی بازی درمانی گروهی بر کاهش مشکلات رفتاری و پرخاشگری کودکان مضطرب 7 تا 12 سال بود. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با الگوی پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. تعداد 30 نفر از دانش آموزان دوره ابتدایی مضطرب ناحیه 4 تهران به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل جایگزین داشتند. گردآوری داده ها با پرسش نامه مشکلات رفتاری راتر- فرم والدین (RCBQ) و پرسش نامه پرخاشگری (AQ) صورت گرفت. گروه آزمایش بازی درمانی گروهی را طی 8 جلسه 45 دقیقه ای دریافت کردند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که بین میانگین مشکلات رفتاری و پرخاشگری در گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری وجود دارد (0.05>P) و بازی درمانی گروهی باعث کاهش نمرات مشکلات رفتاری و پرخاشگری در گروه آزمایش شده است. بر این اساس به نظر می رسد بازی درمانی گروهی مداخله ای اثربخش جهت کاهش مشکلات رفتاری و پرخاشگری در کودکان مضطرب 7 تا 12 سال است.
    کلید واژگان: اضطراب, مشکلات رفتاری, بازی درمانی, پرخاشگری
    Azar Najafi *, Mohammadreza Khodabakhsh
    The objective of this study was to assess the efficacy of group play therapy in reducing behavioral problems and aggression in children aged 7 to 12 years who are anxious. The research design was semi-experimental, employing a pre-test and post-test design with a control group. A total of 30 anxious primary school students from the Forth district of Tehran were selected purposefully and randomly to form the experimental and control groups. Data were collected via the Rutter Children's Behaviour Questionnaire for completion by parents (RCBQ) and the Aggression Questionnaire (AQ). The experimental group underwent group play therapy over the course of eight 45-minute sessions. The results of the multivariate covariance analysis indicated a statistically significant difference between the mean scores for behavioral problems and aggression in the experimental and control groups (P<0.05). Furthermore, the findings indicated that group play therapy has been effective in reducing the scores for behavioral problems and aggression in the experimental group. These findings suggest that group play therapy may be an effective intervention for reducing behavioral problems and aggression in children aged 7 to 12 years who are anxious.
    Keywords: Aggression, Anxiety, Behavioral Problems, Play Therapy
  • سید حسین مرعشی، منیجه شهنی ییلاق*، مرتضی امیدیان

    هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی نشخوار خشم در رابطه ی بین خشم صفت و پرخاشگری و نقش تعدیل کننده ی عدم تعهد اخلاقی بود. این پژوهش به صورت همبستگی از نوع تحلیل مسیر و به طور دقیق مدل یابی میانجی تعدیل گر، است. جامعه ی آماری این پژوهش تمام دانش آموزان پایه ی دوازدهم دوره ی دوم متوسطه در سال تحصیلی 1401-1400 شهر اهواز بودند که از بین آن ها تعداد 200 دانش آموز با روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه ی پرخاشگری (باس و پری، 1992)، سیاهه ابراز خشم صفت-حالت- نسخه ی 2 (اسپیلبرگر، 1999)، مقیاس نشخوار خشم (ساخودولسکی، گلاب و کرامول، 2001) و مقیاس عدم تعهد به اخلاق مدنی (کاپرارا، فیدا، وکیونه، ترامونتانو و باربارانلی، 2009) بودند. برای ارزیابی مدل پیشنهادی از نرم افزار 22 SPSS و PROCESS (مدل 15)، استفاده شد. نتایج نشان داد که خشم صفت با پرخاشگری رابطه ی مثبت و معنی دار دارد (01/0 >p) و نشخوار خشم میانجی این رابطه است. عدم تعهد اخلاقی رابطه ی مستقیم شرطی بین نشخوار خشم و پرخاشگری و رابطه ی بین خشم صفت و پرخاشگری را در دو سطح (از سه سطح) تعدیل کرد. در خصوص نتایج غیرمستقیم شرطی بین خشم صفت و پرخاشگری از طریق نشخوار خشم، عدم تعهد اخلاقی فقط در دو سطح (در حد میانگین و یک انحراف معیار بالای میانگین) این رابطه را تعدیل نمود. به طور کلی، با گنجاندن عدم تعهد اخلاقی به عنوان تعدیل کننده در مدل، مطالعه ی حاضر اثراتی را شناسایی کرد که بدون تحلیل تعدیل کننده نادیده گرفته می شدند.

    کلید واژگان: پرخاشگری, خشم صفت, عدم تعهد اخلاقی, نشخوار خشم
    Seyed Hossein Marashi, Shehni Yailagh*, Morteza Omidian

    The aim of the present study was to investigate the mediating role of anger rumination in the relationship between trait anger and aggression and the moderating role of moral disengagement. This research is in the form of correlational path analysis and more precisely modeling the moderating mediator. The statistical population of this research was all the twelfth grade students of the second period of high school in the academic year of 2021-2022 in Ahvaz city, from which 200 students were selected using a multi-stage random sampling method. The instruments used in this research included the Aggression Questionnaire (Buss & Perry, 1992); Trait-State Anger Expression Inventory– 2 (Spielberger, 1999); Anger Rumination Scale (Sukhodolsky, Golub & Cromwell, 2001); and Civic Moral Disengagement Scale (Caprara, Fida, Vecchione, Tramontano & Barbaranelli, 2009). The evaluation of the proposed model was done through the Software SPSS 22 and PROCESS method, model No. 15. Results showed that trait anger had a positive and significant relationship with aggression and anger rumination was the mediator of this relationship. Moral disengagement moderated the conditional direct relationship between anger rumination and aggression and the relationship between trait anger and aggression at two levels (out of three levels). Regarding the conditional indirect results between trait anger and aggression through anger rumination, moral disengagement moderated this relationship only at two levels (at the mean and one standard deviation above the mean). Overall, by incorporating moral disengagement as a moderator into the model, the current study detected effects that would have been neglected without the moderation analysis.

    Keywords: Trait Anger, Anger Rumination, Moral Disengagement, Aggression
  • رضا غفار زاده نمازی، فریدون یار یاری*، هادی هاشمی رزینی

    این پژوهش با هدف پیش بینی پرخاشگری در نوجوانان بر اساس کیفیت روابط بین فردی و تنظیم شناختی هیجان انجام شد. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش های بنیادین و از لحاظ روش از نوع مطالعات توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، نوجوانان 15 تا 18 ساله شهر تهران در سال 1402 از مناطق شمال، شمال غرب، غرب و جنوب غربی تهران بود. روش نمونه گیری به صورت در دسترس بود و نمونه ای به تعداد 220 نفر برای پژوهش در نظر گرفته شد. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه پرخاشگری (AQ، باس و پری، 1992)، سیاهه کیفیت روابط (QRI، پیرس و همکاران، 1991) و پرسشنامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (CERQ، گارنفسکی و کرایج، 2006) بودند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد بین پرخاشگری با حمایت اجتماعی، عمق روابط (والدین و دوستان) رابطه منفی معنادار و بین پرخاشگری با تعارض بین فردی (والدین و دوستان) و تنظیم شناختی هیجان سازش نیافته، همبستگی مثبت معناداری وجود داشت (01/0‹p). متغیرهای پیش بین در مجموع 30 درصد از تغییرات پرخاشگری را تبیین کردند. از یافته ها می توان نتیجه گرفت که کیفیت روابط بین فردی و تنظیم شناختی هیجان نقش کلیدی در پرخاشگری نوجوانان دارند.

    کلید واژگان: پرخاشگری, راهبردهای تنظیم شناختی هیجان, کیفیت روابط بین فردی
    Reza Ghaffarzadeh Namazi, Fereadoun Yaryari*, Hadi Hashemi Razini

    This study aimed to predict aggression in adolescents based on the quality of interpersonal relationships and cognitive regulation of emotion. This research was basic research and regarding procedure, it was a descriptive-correlation study. The statistical population of the current study was teenagers aged 15 to 18 in Tehran in 2023 from the north, northwest, west, and southwest regions of Tehran. The sampling method was available and a sample of 220 people was considered for the present study. The tools of this research included an aggression questionnaire (AQ, Buss and Perry, 1992), a relationship quality inventory (QRI, Peirce et al., 1991), and a cognitive emotion regulation strategies questionnaire (CERQ, Garnefski and Kraaij, 2006). Data were analyzed using Pearson's correlation test and multiple regression. The results of the research showed that there was a significant negative relationship between aggression with social support, depth of relationships (parents and friends), aggression with interpersonal conflict (parents and friends), and cognitive regulation of uncompromised emotion (p<0.01). Predictor variables explained a total of 30% of aggression changes. It can be concluded that the quality of interpersonal relationships and cognitive regulation of emotion play a key role in aggression in adolescents.

    Keywords: Aggression, Cognitive Regulation Of Emotion Strategies, Quality Of Interpersonal Relationships
  • افسانه سادات اسلامی، محمدحسن غنی فر*، قاسم آهی
    زمینه

    پرخاشگری و رفتارهای وندالیستی از شایع ترین رفتارهای ناشی از وجود آسیب روانی در نوجوانان هستند و به کارگیری مداخلات روانی باهدف کاهش گرایش به پرخاشگری و رفتارهای وندالیستی ضروری است که یکی از این مداخلات که تاکنون در این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است، آموزش هوش معنوی است.

    هدف

    هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش هوش معنوی بر وندالیسم مدرسه ای و پرخاشگری دانش آموزان نوجوان بود.

    روش

    طرح پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه دهم به تعداد 2195 نفر بود که در سال تحصیلی 1401-1400 در مدارس متوسطه شهرستان بیرجند مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش، برای هر گروه 25 نفر در نظر گرفته شد که با استفاده با استفاده از نمونه گیری در درسترس انتخاب و سپس در دوگروه آزمایش و گواه به روش تصادفی ساده گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه تحت آموزش هوش معنوی (منصوری و حسینی، 1399) قرار گرفتند. از پرسشنامه پرخاشگری (زاهدی فر و همکاران، 1379) و پرسشنامه وندالیسم مدرسه ای (ثالث موید، 1396) در مرحله پیش آزمون و پس آزمون و آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیری در نرم افزار SPSS-26 برای تحلیل داده ها استفاده شد.

    یافته ها

    یافته ها نشان می دهد آموزش هوش معنوی بر تمامی مولفه های پرخاشگری شامل خشم و عصبانیت (198/844 =F؛ 0/001>P)، تهاجم و توهین (96/515 =F؛ 0/001 >P) و لجاجت و کینه توزی (664/146 =F؛ 0/001 >P) و وندالیسم درون مدرسه ای (156/430=F؛ 0/001>P) و وندالیسم برون مدرسه ای (151/162 =F؛ 0/001 >P) نوجوانان دختر تاثیر دارد.

    نتیجه گیری

    نتایج پژوهش ضمن تبیین اثربخشی آموزش هوش معنوی بر کاهش پرخاشگری و رفتارهای وندالیستی نوجوانان، حاوی تلویحات کاربردی روانی-تربیتی با هدف کاهش رفتارهای پرخاشگرانه، مخرب و آسیب رسان در دانش آموزان با استفاده از مداخله مبتنی بر هوش معنوی است.

    کلید واژگان: هوش معنوی, وندالیسم مدرسه ای, پرخاشگری, نوجوانان
    Afsane Sadat Eslami, Mohammadhasan Ghanifar*, Ghasem Ahi
    Background

    Aggression and vandalistic behaviors are among the most common behaviors caused by psychological trauma in teenagers, and it is necessary to use psychological interventions to reduce the tendency to aggression and vandalistic behaviors. One of these interventions that has not been investigated in this field so far is the training of spiritual intelligence.

    Aims

    The aim of the present study was to determine the effectiveness of spiritual intelligence training on school vandalism and student aggression.

    Methods

    The research design was a semi-experimental type of pre-test, post-test with control group. The statistical population included all 2195 10th grade female students who were studying in the secondary schools of Birjand city in the academic year of 2021-2022. The sample of the research was considered to be 25 people for each group, who were selected using direct sampling and then assigned to two groups, the test and the control, by a simple random method. The experimental group underwent spiritual intelligence training for 8 sessions (Mansoori & Hosseini, 2019). Aggression questionnaire (Zahdifar et al., 2000) and school vandalism questionnaire (SalesMoayyed, 2017) were used in the pre-test and post-test stages and multivariate covariance analysis test in SPSS-26 software was used for data analysis.

    Results

    The findings show that spiritual intelligence training on all components of aggression including anger and rage (F= 198.844; P< 0.001), aggression and insult (F= 96.515; P< 0.001) and stubbornness and resentment Tuzi (F= 146.664; P> 0.001) and intra-school vandalism (F= 156.430; P> 0.001) and extra-school vandalism (F= 151.162; P> 0.001) Adolescent girls are affected.

    Conclusion

    The results, while explaining the effectiveness of spiritual intelligence training on reducing aggression and vandalistic behaviors of teenagers, contain practical psychological-educational implications with the aim of reducing aggressive, destructive and harmful behaviors in students using intervention based on spiritual intelligence.

    Keywords: Spiritual Intelligence, School Vandalism, Aggression, Adolescent
نکته
  • نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شده‌اند.
  • کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شده‌است. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
  • در صورتی که می‌خواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.
درخواست پشتیبانی - گزارش اشکال