جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "general health" در نشریات گروه "پزشکی"
-
Background
Healthcare workers are the first to be exposed to the virus and are at greater risk than the general public. This study aimed to examine the risk factors that affected hospital staff’s general health during the COVID‑19 pandemic in Isfahan, Iran.
Materials and MethodsThis cross‑sectional study was conducted on the staff of all hospitals in Isfahan one year after the COVID‑19 outbreak (2021–2022). The general health questionnaire (GHQ) was used to determine social functioning, while the patient health questionnaire (PHQ) was employed to assess physical and psychological health status.
ResultsThere was a significant positive relationship between work experience in the COVID‑19 ward and the scores of physical health (r = 0.26, df = 298, p < 0.01), depressive symptoms (r = 0.24, df = 298, p < 0.01), and anxiety (r = 0.17, df = 298, p < 0.01). The job and income satisfaction score was negatively related to the scores of social function variables (r = −0.25, df = 298, p < 0.01) and depressive syndrome (r = −0.12, df = 298, p < 0.05). The fear of COVID‑19 was related to social functioning (r = 0.12, df = 298, p < 0.01), physical health (r = 0.31, df = 298, p < 0.001), depressive symptoms (r = 0.36, df = 298, p < 0.001), panic attacks (r = 0.15, df = 298, p < 0.01), and generalized anxiety (r = 0.23, df = 298, p < 0.001). Gender and age significantly predicted general health.
ConclusionsThe COVID‑19 pandemic negatively affected all dimensions of hospital staff’s health, particularly those with underlying physical conditions.
Keywords: COVID‑19, General Health, Isfahan Hospital Staff, Risk Factors -
زمینه و هدف
از مسائل مهم درزمینه روان شناسی تربیتی، عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. پژوهش حاضر باهدف مدل سازی روابط ساختاری سازگاری زناشویی والدین با عملکرد تحصیلی با میانجیگری سلامت عمومی در دانش آموزان دوره متوسطه انجام شد.
روش بررسیروش این پژوهش از نوع تحلیلی همبستگی مبتنی بر روش مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری را دانش آموزان دوره متوسطه دوم در مدارس دولتی شهر بابل در سال تحصیلی 1401-1400 تشکیل دادند که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، 290 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها، مقیاس سازگاری زناشویی (اسپانیر، 1976) و پرسش نامه سلامت عمومی (گلدبرگ و هیلر، 1979) و برای سنجش عملکرد تحصیلی از نمره معدل نیم سال اول سال تحصیلی دانش آموزان استفاده شد. تحلیل داده ها در سطح معناداری 0٫05 با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری، در نرم افزارهای SPSS نسخه 23 و AMOS نسخه 22 صورت گرفت.
یافته هانتایج نشان داد، اثر مستقیم سازگاری زناشویی بر عملکرد تحصیلی (0٫241=β و 0٫028=p) و سلامت عمومی (0٫327-=β و 0٫041=p) و همچنین اثر مستقیم سلامت عمومی بر عملکرد تحصیلی (0٫570-=β و 0٫038=p) معنادار بود؛ ازطرفی اثر غیرمستقیم سازگاری زناشویی والدین بر عملکرد تحصیلی با میانجیگری سلامت عمومی معنادار بود (0٫001=p، 0٫570-=β) مقادیر شاخص های نکویی برازش حاکی از برازش مناسب مدل بود (0٫999GFI= و 0٫993AGFI= و 0٫997CFI= و 2٫675=X2/df و 0٫998NFI= و 0٫039RMSEA=).
نتیجه گیرینتایج پژوهش مشخص کرد، سازگاری زناشویی والدین با میانجیگری سلامت عمومی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان تاثیر می گذارد.
کلید واژگان: سازگاری زناشویی, سلامت عمومی, عملکرد تحصیلیBackground & ObjectivesOne of the essential issues in educational psychology is students' academic performance. It is often assumed that parents' marital compatibility positively influences their children's academic performance. On the other hand, public health is one of the most critical factors influencing family relationships and students' academic performance. One of the important issues in educational psychology is the relationship between parents' marital compatibility and students' academic performance. This relationship may have a direct or indirect effect. One of the influential factors in this relationship is students' general health, which, as a positive state of mind, can mediate between parents' marital compatibility and students' academic performance. Using the structural evaluation modeling, the present study was conducted to model the parents' marital adjustment and academic performance with the mediation of public health in secondary school students.
MethodsThe present research method was descriptive–analytical of the correlation type, which was carried out by the method of structural equation modeling. The statistical population of the research was formed by secondary high school students in the city of Babol, Iran, in the academic year 2021–2022. Of them, 290 students were selected as a sample by multi–stage cluster random sampling. The participants in the research were secondary high school students of Shahid Esfahani Girls' and Imam Hussain (AS) schools in the 11th and 12th grades of Babol. The inclusion criteria were as follows: 11th– and 12th–grade students studying in the mentioned schools, interested in collaborating, not participating in similar ongoing research, and not receiving specific intervention or treatment. The exclusion criteria for withdrawing the subjects from the study included being outside the scope of the study, incomplete completion of the research process, unwillingness to participate fully, and outlier data in the questionnaire. Data were gathered via the Dyadic Adjustment Scale (Spanier, 1976) and the General Health Questionnaire (Goldberg & Hillier, 1979), and for evaluating academic progress, we analyzed students' first–semester grade point averages. Data analysis was done using descriptive statistics, including mean and standard deviation, and inferential statistics with structural equation modeling methods in SPSS version 23 and AMOS version 22 software, at a significance level of 0.05.
ResultsThe results showed the direct effect of marital compatibility on academic achievement (β= 0.241, p=0.028) and general health (β= –0.327, p=0.041), as well as the direct effect of general health on academic achievement (β= –0.570, p=0.038), was significant. On the other hand, the indirect effect of parents' marital compatibility on academic achievement with the mediation of public health was significant (p=0.001, β= –0.570). The values of the goodness of fit indices indicated the good fit of the model (GFI=0.999, AGFI=0.993, CFI=0.997, χ2/df=2.675, NFI=0.998, RMSEA=0.039).
ConclusionBased on the research results, the marital compatibility of parents with the mediation of public health affects students' academic performance.
Keywords: Marital Compatibility, General Health, Academic Performance -
مقدمه
پاندمی کووید اثرات بسیار نامطلوب و جبران ناپذیری به جوامع انسانی تحمیل نمود. در این میان دانشجویان پرستاری به عنوان پرسنل آینده مراکز بهداشتی و درمانی در خط مقدم پاندمی ها و اپیدمی ها با استرس های زیادی مواجه بودند و حفظ سلامت جسمی و روانی آن ها بر نحوه ارائه خدمات سلامتی و نهایتا رضایت بیماران تاثیر گذار است.
هدفپژوهش حاضر با هدف تعیین سلامت عمومی دانشجویان پرستاری یکی از دانشگاه های نظامی در دوران پساکرونا یا پس از پاندمی کووید انجام شد.
مواد و روش هااین مطالعه مقطعی (توصیفی- تحلیلی) در سال 1401 در یک دانشکده پرستاری نظامی در تهران، ایران انجام شد. 130 دانشجویان کارشناسی پرستاری به صورت تمام شمار وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه مشخصات فردی و پرسشنامه سلامت عمومی 28 گویه ای (GHQ- 28) جمع آوری شد و با نرم افزار SPSS نسخه 14 با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی (آز ومن پیرسون، آزمون دقیق فیشر و کای اسکوئر) تحلیل شد.
یافته ها65/4 درصد دانشجویان نمره کلی سلامت عمومی بالاتر از 23 کسب کردند. وضعیت سلامت بیشتر دانشجویان در ابعاد شکایات جسمانی (57/7 درصد) اضطراب و خواب (49/6 درصد) و اختلال عملکرد اجتماعی (64/6 درصد) در حد متوسط بود و در بعد افسردگی بیشتر دانشجویان (53/8 درصد) در محدوده سالم بودند. سطح سلامت عمومی دانشجویان بر حسب ترم تحصیلی (0/121=P) و وضعیت تاهل (0/261=P) تفاوت معنی داری نداشت. ولی دانشجویان دختر (40 درصد) در مقایسه با پسران (60 درصد) از سلامت عمومی بهتری برخوردار بودند.
نتیجه گیریبررسی سلامت عمومی دانشجویان پرستاری می تواند اطلاعات مفیدی را در اختیار مسئولین ذی ربط قرار دهد تا با بررسی و اصلاح محیط آموزشی، برگزاری کارگاه های ارتقاء سلامت و ارائه مشاوره به دانشجویان گام مهمی را در راستای بهبود سلامت عمومی آنان بردارند.
کلید واژگان: پاندمی, پرستاری, پسا کرونا, دانشجو, سلامت عمومیIntroductionThe COVID pandemic imposed very adverse and irreparable effects on human societies. Meanwhile, nursing students as the future personnel of healthcare centers were facing a lot of stress on the front line of pandemics and epidemics, and maintaining their physical and mental health affects the way of providing health services and ultimately the satisfaction of patients
ObjectiveThe present study aimed to assess the general health of nursing students in a military university in the post-covid era.
Materials and MethodsThis descriptive-analytical cross-sectional study was conducted in 2022-23 a military nursing school in Tehran, Iran, involving 130 undergraduate nursing students recruited through a census method. Data were gathered using an individual characteristics questionnaire and the General Health Questionnaire (GHQ-28), then analyzed with SPSS software (version 14) using descriptive and analytical statistics, including Pearson’s test, Fisher’s exact test, and chi-square.
ResultsMost students reported moderate levels of physical complaints (57.7%), sleep disorders (49.6%), and social functioning (64.6%), while their depression levels were within the healthy range (53.8%). There were no statistically significant differences in the general health levels based on academic semester (P=0.121) or marital status (P=0.261). However, female students had a better overall health status compared to male
students (40% vs. 60%, P=0.004).ConclusionThe COVID-19 pandemic negatively impacted the health of many, including nursing students. Assessing their health can offer valuable insights for authorities to enhance their well-being by improving the educational environment, organizing health promotion workshops, and providing counseling.
Keywords: General Health, Nursing, Pandemic, Post COVID, Student -
Background and Objective
Multiple sclerosis (MS) is among the most prevalent autoimmune diseases, with a rising incidence worldwide. This study aimed to examine the impact of a course of yoga practice on the general health of individuals with MS.
Materials & MethodsThis single-subject study involved four participants and utilized the ABAB design, where “A” represented the baseline phase and “B” denoted the intervention phase. Data were collected using the public health questionnaire, visual analysis and the calculation of mean and percentage changes within and between phases for data analysis.
ResultsParticipant R experienced a 55% improvement in general health, participant M showed a 43% enhancement, participant F demonstrated a 13.11% increase and participant A exhibited a 43.75% boost.
ConclusionYoga exercises can enhance general health by influencing the muscular and nervous systems, hormones, and neurotransmitters.
Keywords: Yoga, Multiple Sclerosis (MS), General Health -
مقدمه
اختلالات وابسته به مواد، یکی از مسایل و نگرانی های بهداشتی در تمامی جوامع محسوب می شود و این بیماران اغلب در سطح سلامت عمومی دچار مشکل هستند. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر برنامه آموزشی مبتنی بر تنظیم هیجان بر سطح سلامت عمومی در معتادان تحت درمان نگهدارنده متادون (Methadone maintenance treatment یا MMT) انجام شد.
روش هااین مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی یک سوکور بود که در سال 1401 انجام گرفت. 48 مشارکت کننده دارای معیارهای ورود، به روش آسان و از بین مبتلایان به سوء مصرف مواد افیونی تحت MMT مقیم مرکز کاهش آسیب اعتیاد شهر اصفهان انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمون (24 نفر) و شاهد (24 نفر) قرار گرفتند. مداخله شامل شش جلسه آموزشی مبتنی بر تنظیم هیجان طی سه هفته بود که برای گروه آزمون اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون های Paired t، Independent t و 2c در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. 05/0 > P به عنوان سطح معنی داری در نظر گرفته شد.
یافته هانتایج آزمون Paired t نشان داد که در گروه آزمون، میانگین نمرات سطح سلامت عمومی پس از مداخله کاهش معنی داری داشت (001/0 > P)؛ در حالی که تغییرات در گروه شاهد معنی دار نبود. بر اساس نتایج آزمون Independent t، میانگین نمرات سطح سلامت عمومی در گروه های آزمون و شاهد قبل از مداخله تفاوت معنی داری نداشت؛ در حالی که پس از مداخله معنی دار بود (001/0 > P).
نتیجه گیریبر اساس نتایج به دست آمده، برنامه آموزشی مبتنی بر تنظیم هیجان، نقش مهمی در بهبود سطح سلامت عمومی در بیماران تحت MMT ایفا می کند. بنابراین، برنامه مذکور در بیماران تحت MMT پیشنهاد می شود.
کلید واژگان: تنظیم هیجان, سلامت عمومی, اختلالات مرتبط با مواد, متادون, پرستاریBackgroundSubstance-related disorders are recognized as a significant health concern in all societies, with individuals facing public health challenges. This study was aimed to assess the impact of an emotion regulation-focused educational program on the overall health status of individuals undergoing methadone maintenance treatment (MMT) for addiction.
MethodsThis single-blind randomized clinical trial study was conducted in 2022 on 48 patients with opioid abuse undergoing MMT at the Center for Addiction Harm Reduction in Isfahan City, Iran. The participants were randomly assigned to either the intervention group (n = 24) or the control group (n = 24). The intervention involved six training sessions focused on emotion regulation over a three-week period for the intervention group. Data analysis was performed using paired t-test, independent samples t-test, and chi-square test with SPSS statistical software. In this study, the P-value was considered significant at the level of less than 0.05.
FindingsThe results of the paired samples t-test showed that in the intervention group, the average scores of the general health level decreased significantly after the intervention (P < 0.001), while the changes in the control group were not significant. The results of the independent samples t-test showed that the average scores of the general health level in the intervention and control groups were not significantly different before the intervention, but were significant after the intervention (P < 0.001).
ConclusionAccording to the results of the present study, the educational program based on emotion regulation plays a crucial role in enhancing the overall health of patients receiving MMT. Therefore, it is advisable to implement this educational program for patients undergoing MMT.
Keywords: Emotional Regulation, General Health, Substance-Related Disorders, Methadone, Nursing -
مقدمه
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سلامت روانی و نگرش به خوردن با مقدار کاهش وزن در افراد چاق و دارای اضافه وزن انجام شد.
روش هااین مطالعه از نوع مقطعی و جامعه آماری آن شامل افراد چاق و دارای اضافه وزن مراجعه کننده به کلینیک های تغذیه در شهر رشت بود که 420 نفر [378 زن با وزن 91/15 ± 99/79 کیلوگرم، قد 98/5 ± 67/161 سانتی متر، سن 15/11 ± 59/39 سال و شاخص توده بدنی (Body mass index یا BMI) 06/3 ± 88/30 کیلوگرم بر مترمربع و 42 مرد با وزن 59/23 ± 31/100 کیلوگرم، قد 75/9 ± 07/175 سانتی متر، سن 35/11 ± 45/38 سال و BMI برابر با 20/4 ± 75/32 کیلوگرم بر مترمربع] به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. اطلاعات به وسیله پرسش نامه آنلاین نگرش به خوردن Carner (Eating Attitude Test یا EAT) و پرسش نامه سلامت روانی Goldberg (General Health Questionnaire یا GHQ) جمع آوری گردید. داده ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی Pearson و مدل بندی رگرسیونی در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته هااز میان مولفه های مورد بررسی، ارتباط معنی داری بین سلامت روانی (001/0 > P، 18/0- = r) و نگرش به خوردن (030/0 = P، 10/0 = r) با میزان موفقیت در کاهش وزن وجود داشت. رابطه ابعاد سلامت روانی شامل علایم جسمانی (001/0 > P، 19/0- = r)، اضطراب (018/0 = P، 11/0- = r)، اختلال عملکرد اجتماعی (001/0 = P، 16/0- = r) و افسردگی (063/0 = P، 09/0- = r) با کاهش وزن معنی دار بود. همچنین، ارتباط معنی داری بین مولفه های نگرش به خوردن شامل کنترل دهانی (001/0 > P، 21/0 = r)، تمایل به خوردن (009/0 = P، 12/0- = r) و عادات غذایی (001/0 > P، 10/0 = r) با موفقیت در کاهش وزن وجود داشت.
نتیجه گیریسلامت روانی بالاتر و سطح بهتر نگرش به خوردن، با موفقیت بیشتر در کاهش وزن افراد چاق و دارای اضافه وزن مراجعه کننده به کلینیک های تغذیه ارتباط دارد. بنابراین، توجه به عوامل مذکور، منجر به افزایش احتمال موفقیت در کاهش وزن خواهد شد.
کلید واژگان: سلامت عمومی, رفتار خوردن, کاهش وزن, اضافه وزن, چاقی, ایرانBackgroundThe purpose of this research was to investigate the relationship between mental health, eating attitudes, and the amount of weight loss in obese and overweight individuals.
MethodsThe design of the study was cross-sectional. The statistical population consisted of obese and overweight individuals who visited nutrition clinics in Rasht City, Iran. A total of 420 participants were included in the study, comprising 378 women with an average weight of 79.99 ± 15.91 kg, height of 161.67 ± 5.98 cm, age of 39.59 ± 11.15 years, and body mass index (BMI) of 30.88 ± 3.06 kg/m2, as well as 42 men with an average weight of 100.31 ± 23.59 kg, height of 175.07 ± 9.75 cm, age of 38.45 ± 11.35 years, and BMI of 32.75 ± 4.20 kg/m2. The participants were selected using convenience sampling method. Data were collected using online questionnaires that included Carner's Eating Attitudes Test (EAT) and Goldberg's General Health Questionnaire (GHQ). Data analysis was conducted using Pearson's correlation coefficient test and regression modeling in SPSS software.
FindingsThere was a significant relationship between mental health (r =- 0.18, P < 0.001) and eating attitude (r = 0.10, P = 0.030) with the success rate in weight loss. The relationship between mental health dimensions, including physical condition (r =- 0.19, P < 0.001), anxiety (r =- 0.11, P = 0.018), and social function (r = -0.16, P = 0.001) was significant with weight loss. The relationship between the components of eating attitude, including oral control (r = 0.21, P < 0.001) and desire to eat (r =- 0.12, P = 0.009) with success in weight loss was significant.
ConclusionHigher mental health, as well as a better level of eating attitude, was associated with greater weight loss success in obese and overweight people referred to nutrition clinics. Therefore, paying attention to these factors will increase the probability of success in weight loss.
Keywords: General Health, Feeding Behavior, Weight Loss, Overweight, Obesity, Iran -
مقدمه
در عصر حاضر، با پیشرفت هایی که در علم انجام گرفته است، نشان داد که بیشتر بیماران سرطانی بیش از 5 سال پس از تشخیص زنده می مانند و بسیاری از آن ها در این مدت، به مراقبان خود متکی هستند. سلامت، کیفیت زندگی و بقای بیماران سرطانی به توانایی و ویژگی های مراقبان آن ها وابسته است؛ اما مطالعات نشان دادند که مراقبان بیماران سرطانی، حمایت کمی دریافت می کنند. هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی اثربخشی اجرای برنامه مراقبت حمایتی بر حالات خلقی، سلامت عمومی، شایستگی مراقبان و نیازهای مراقبت حمایتی مراقبان بیماران سرطانی تحت شیمی درمانی بوده است.
روش کارپژوهش حاضر، یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده دوسوکور بود که در مرکز شیمی درمانی بیمارستان پیمانیه جهرم انجام شد. نمونه گیری تصادفی برای شرکت کنندگان تعیین و سپس مراقبان، به طور تصادفی در دو گروه مداخله (30 نفر) و کنترل (30 نفر) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در گروه مداخله، علاوه بر مراقبت های معمول، برنامه مراقبت های حمایتی را نیز دریافت کردند. گردآوری داده ها، توسط مقیاس نیازهای مراقبت حمایتی، مشخصات حالات خلقی، سلامت عمومی و مقیاس شایستگی مراقب در ابتدا، بلافاصله و یک ماه پس از مداخله انجام گرفت؛ همچنین پرسشنامه، نیازهای مراقبت حمایتی توسط بیماران در ابتدا، بلافاصله و یک ماه پس از مداخله تکمیل شد. داده ها توسط IBM SPSS 16.0 ، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و از آزمون های اندازه گیری مکرر، کای دو، فریدمن، من ویتنی و تی مستقل استفاده شد.
بحث:
نتایج پژوهش حاضر نشان دادند که اجرای برنامه مراقبت حمایتی بر حالات خلقی، سلامت عمومی، شایستگی و نیازهای مراقبت حمایتی مراقبان بیماران سرطانی تحت شیمی درمانی موثر بوده است. می توان گفت که داشتن نقش مراقب برای یک فرد، باعث بروز نیازهای جدید می گردد که اگر این نیازها برطرف نشود، شاهد اضطراب، خستگی و کاهش کیفیت زندگی در مراقب خواهیم بود؛ بنابراین توصیه می شود، پرستاران بخش های آنکولوژی و شیمی درمانی در این زمینه، آموزش لازم را دریافت و توانمند گردند و از طرفی دیگر، تصمیم گیران نظام سلامت و مدیران نیز به مراقبان بیماران سرطانی توجه بیشتری کنند.
کلید واژگان: مراقبت حمایتی, حالات خلقی, سلامت عمومی, شایستگی, شیمی درمانی, مراقبانIntroductionIn today's era, with the advances made in science, it has been shown that most cancer patients survive more than 5 years after diagnosis and many of them rely on their caregivers during this time. Health, quality of life and survival of cancer patients depend on the ability and characteristics of their caregivers; but studies have shown that caregivers of cancer patients receive little support. The aim of the current research was to evaluate the effectiveness of the implementation of supportive care program on mood states, general health, competence of caregivers and supportive care needs of caregivers of cancer patients undergoing chemotherapy.
Methods & Materials:
The current study was a double-blind randomized controlled trial that was conducted in the chemotherapy center of Peymaniye Hospital in Jahrom. Random sampling was determined for the participants and then the caregivers were randomly assigned to two groups of intervention (30 people) and control (30 people). Participants in the intervention group, in addition to usual care, also received the supportive care program. Data collection was done by the scale of supportive care needs, characteristics of mood states, general health and caregiver competence scale at the beginning, immediately and one month after the intervention; Also, the questionnaire, supportive care needs were completed by the patients at the beginning, immediately and one month after the intervention. The data was analyzed by IBM SPSS 16.0 and repeated measurement tests, chi-square, Friedman, Man-Whitney and independent t tests were used.
DiscussionThe results of the present study showed that the implementation of the supportive care program was effective on mood states, general health, competence and supportive care needs of caregivers of cancer patients undergoing chemotherapy. It can be said that having the role of a caregiver for a person causes new needs to arise, and if these needs are not met, we will witness anxiety, fatigue and a decrease in the quality of life of the caregiver; Therefore, it is recommended that the nurses of the oncology and chemotherapy departments receive the necessary training and be empowered in this field, and on the other hand, the decision makers of the health system and managers pay more attention to the caregivers of cancer patients.
Keywords: Supportive Care, Mood States, General Health, Competence, Chemotherapy, Caregivers -
Background
The crisis of COVID-19 has greatly impacted the mental health of healthcare workers, and neglecting it can cause burnout syndrome among them. This study investigates job burnout and its association with the general health among healthcare professionals (HCPs) during the coronavirus pandemic.
Materials and MethodsIn this descriptive study in 2022, 400 employees of Kermanshah hospitals were selected using the convenience sampling method and Cochran's formula. The online questionnaire had 3 parts. The first was demographic information, the second was Maslach Burnout Inventory (MBI), and the third was a 28-question general health questionnaire. The data was analyzed using descriptive statistical and analytical tests, including the chi-square test, linear regression, and correlation at a significance level of less than 0.05 using SPSS software, version 19.
ResultsAll the job burnout components had a strong correlation with general health items Emotional Exhaustion (r=-0.509, p<0.01), Reduced Personal Accomplishment (r=-0.514, p<0.01), and Depersonalization (r=-0.614, p<0.01)). Among all the components of job burnout, depersonalization could predict 38.6% of general health changes in employees working in the hospitals of Kermanshah City.
ConclusionHealthcare professionals in Kermanshah hospitals have experienced a lot of job burnout during the pandemic of Covid-19, and this problem was related to their general health status.
Keywords: COVID-19, Burnout, General Health, Medical Staff, Professional -
اهداف
در ادبیات روانشناسی حوزه سلامت روان و سلامت معنوی، متغیرهای مختلفی در پیش بینی سلامت روان و سلامت معنوی انسان ها نقش دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی برازش یک مدل پیشنهادی بر مبنای ادبیات پژوهش در نیروهای پلیس است که در آن باورهای فراشناختی به عنوان متغیر پیش بین، سلامت روان و سلامت معنوی به عنوان متغیرهای ملاک و راهبردهای شناختی تنظیم هیجان به عنوان متغیر واسطه ارائه شده اند.
مواد و روش هاپژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی و از نظر هدف کاربردی است. جامعه آماری شامل تمام کارکنان فرماندهی های نیروی پلیس شهر تهران در سال 1402 است. نمونه پژوهش 294 نفر است که به صورت در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه های سلامت روان (GHQ)، سلامت معنوی (SWBS)، باورهای فراشناختی (MCQ) و راهبردهای شناختی تنظیم هیجان (CERQ) پاسخ دادند. برای تحلیل داده های از مدل معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS و Amos به ترتیب نسخه 22 و 24 استفاده شد.
یافته هاشاخص های برازش مدل در ابتدا قابل قبول نبودند (0/07=RMSEA، 0/88=CFI، 0/87=GFI) که به دلیل معنی دار نبودن مسیر باورهای فراشناختی به سلامت معنوی بود (ضریب مسیر= 0/08-، 0/05P) معنی دار بودند و تنها مسیر غیرمستقیم باورهای فراشناختی سلامت معنوی از طریق راهبردهای شناختی تنظیم هیجان (0/01>P) معنی دار بود.
نتیجه گیرینتایج نشان می دهد و باورهای فراشناختی هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم از طریق راهبردهای شناختی تنظیم هیجان سلامت روان و سلامت معنوی را به طور معنی دار پیش بینی می کنند.
کلید واژگان: مدل, باورهای فراشناختی, تنظیم شناختی هیجان, سلامت روان, سلامت معنویObjectivesVarious factors can have a role in predicting police forces’ mental and spiritual health. This study aims to assess whether the general health and spiritual well-being of police forces in Iran can be predicted by metacognitive beliefs with the mediation of cognitive emotion regulation (CER) strategies.
MethodsThis is descriptive/correlational study using structural equation modeling (SEM). The study population includes all the employees of the Tehran Police Commands in 2023. Participants were 294 employees of the police headquarters in Tehran, Iran, in 2023, who were selected using a convenience sampling method. Spiritual well-being scale (SWBS), general health questionnaire (GHQ), metacognition questionnaire (MCQ), and cognitive emotion regulation strategies questionnaire (CERQ) were used to collect data. SPSS v.22 and Amos v.24 were used for data analysis.
ResultsBased on the fit indices, the fit of the initial SEM model was not acceptable (RMSEA=0.07, CFI=0.88, GFI=0.87), because the path between metacognitive beliefs and spiritual well-being was not significant (P>0.05). After removing this path, the model’s fit was acceptable (RMSEA=0.06, CFI=0.90, GFI=0.91). The direct and indirect paths between metacognitive beliefs and general health were significant (P<0.01). Also, the indirect path between metacognitive beliefs and spiritual well-being through CER strategies was significant (P<0.01).
ConclusionThe metacognitive beliefs in Iranian police forces can significantly predict their general health and spiritual well-being directly or indirectly through CER strategies.
Keywords: Structural Model, Metacognitive Beliefs, Cognitive Emotion Regulation, General Health, Spiritualwell-Being -
زمینه و هدف
سلامت روان کارکنان و بروز فرسودگی شغلی در قشر پرستاری به دلیل اثر متقابل بر مددجو اهمیت بیشتری پیدا میکند. از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین فرسودگی شغلی و سلامت روان در بین پرستاران شهر کاشان انجام شد.
روش کارمطالعه حاضر، پژوهشی توصیفی- تحلیلی است که از میان 182نفر از پرستاران کاشان به تفکیک 49 مرد و 133 زن به صورت تصادفی ساده از بخش های مختلف در سال 1399 انتخاب شدند و به پرسشنامه های سلامت عمومی گلدبرگ، فرسودگی شغلی مسلش و اطلاعات دموگرافیک پاسخ دادند. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از روش های آماری توصیفی و آمار استنباطی (آزمون های آنوا و تی) و نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته هادر بررسی ارتباط بین اطلاعات دموگرافیک و خرده مقیاس های فرسودگی، سالهای اشتغال به کار با فراوانی عملکرد شخصی، جنسیت مونث و شدت خستگی عاطفی و اطلاعات دموگرافیک و خرده مقیاسهای سلامت روان بین سن و فراوانی بروز علایم جسمانی و ارتباط بین جنسیت و فراوانی علایم جسمانی، فروانی علایم اضطرابی و فراوانی عملکرد شخصی با 05/0 <p ارتباط معنیدار مستقیم وجود داشت. در پایان ارتباط بین سن و سلامت عمومی با جنسیت، ارتباط بین جمع مسلش با پاره وقت بودن کار، ارتباط بین سلامت عمومی با تعداد فرزندان و تعداد شبکاری بیشتر با جمع مسلش همگی با 05/0<p معنی دار شدند.
نتیجه گیریپرستاران کاشان دارای سلامت روان و فرسودگی شغلی متوسط بوده که میزان آن در زنان بیشتر است. اقدامات مدیریتی دقیق جهت پیشگیری از پیشرفت آن پیشنهاد میشود.
کلید واژگان: پرستاری, سلامت عمومی, فرسودگی شغلیJournal of Health, Volume:15 Issue: 2, 2024, PP 170 -179Background & objectivesAs demands on healthcare professionals rise, understanding nurses' mental health is essential. Job burnout, marked by emotional exhaustion, depersonalization, and diminished personal accomplishment, can heavily impact a nurse's ability to deliver quality care. This research intends to examine the relationship between job burnout and nurses' mental health in Kashan, highlighting a vital aspect of occupational health.
MethodsThis descriptive-analytical study surveyed 182 nurses from various departments in Kashan, comprising 49 males and 133 females, who were randomly selected in 2019. Participants completed the Goldberg General Health Questionnaire and the Maslach’s Job Burnout, in addition to providing demographic information. The data were analyzed using descriptive and inferential statistical methods, specifically employing ANOVA and T-tests using SPSS software.
ResultsThe analysis revealed significant correlations between demographic variables and burnout subscales. Notably, years of employment were positively associated with personal accomplishment, while emotional exhaustion levels were higher among female nurses. Additionally, age correlated with physical symptom frequency and overall anxiety levels, with p-values indicating significance at p<0.05. Furthermore, the study found important relationships among general health, gender, occupation type, number of children, and night shifts-highlighting that female nurse experience higher rates of burnout and associated mental health challenges.
ConclusionThe findings suggest that nurses in Kashan experience moderate levels of mental health concerns and job burnout, with pronounced effects among women. These results emphasize the need for comprehensive management strategies aimed at mitigating job burnout and enhancing mental well-being in the nursing workforce. Implementation of support systems and interventions could prevent the progression of burnout, ultimately benefiting both healthcare providers and patients.
Keywords: Nursing, General Health, Job Burnout -
Background
Learning life skills can improve students' performance. This study aimed to investigate the effect of online life skills training courses on resilience, locus of control, general health, and academic performance at Yazd University of Medical Sciences.
MethodThis intervention study was performed on 70 third and higher-semester students. For the experimental group, a life skills training program was performed in five sessions during the five weeks. Data collection tools included Connor and Davidson resilience questionnaires, Rutter locus of control, and Goldberg general health and average grade points of the student in the previous and new semester, completed before and one month after the training program. The data were analyzed using SPSS.v22 descriptive statistics and independent and paired t-tests.
ResultsBefore the study, the mean resilience scores of the intervention and control groups were 57.17±2.40 and 58.70±3.58, respectively. After the study, the mean resilience scores of the intervention and control groups were 73.13±2.27 and 59.50±3.50, respectively. Also, the mean scores of the locus of control before and after the study in the intervention and control groups were 10.22 ± 2.04, 11.59 ± 1.32, and 9.02 ± 3.50, 8.95 ± 2.32, respectively. Statistical analysis showed that there was a significant difference between the two groups in terms of all mentioned variables (P<0.0001) after the study.
ConclusionResilience, locus of control, general health, and student academic performance improved after participating in online training courses on life skills.
Keywords: Training, Resilience, Locus Of Control, General Health, Academic Performance -
فصلنامه سالمند، پیاپی 74 (تابستان 1403)، صص 208 -221اهداف
شیوع همه گیری کووید-19یک رویداد استرس زا به ویژه در سالمندان محسوب می شود. این مطالعه باهدف تعیین ارتباط تاب آوری با سلامت روان در همه گیری کووید-19 بر روی سالمندان شهرستان اهر انجام شد.
مواد و روش هامطالعه مقطعی (توصیفی تحلیلی)، در سال 1400 بر روی 271 نفر سالمند بالای 60 سال تحت پوشش مراکز بهداشتی درمانی شهرستان اهر انجام شد و نمونه گیری با استفاده از روش خوشه ای تصادفی صورت گرفت. پس از پرکردن پرسش نامه جمعیت شناختی، سالمندان پرسش نامه سلامت عمومی (GHQ)، پرسش نامه تاب آوری کونور و دیویدسون (CD-RISC) را تکمیل کردند. جهت تحلیل داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 23، از آمار توصیفی و آزمون های کای اسکوئر، من ویتنی، کروسکال والیس و ضریب همبستگی اسپیرمن استفاده شد.
یافته هانتایج نشان داد میانگین نمره کل تاب آوری 16/42± 64/38 و میانگین نمره کل سلامت عمومی 10/05± 24/56 است، بین سلامت عمومی کل و تاب آوری ارتباط معنی داری وجود داشت (P<0/001, r=0/25). میانگین تاب آوری کل با افزایش سطح تحصیلات در سالمندان افزایش یافت (0/05>P). سلامت عمومی و بعد علائم جسمانی و اختلال در کارکرد اجتماعی با افرادی که با سالمند زندگی می کنند (همسر- فرزندان) افزایش داشت (0/05>P).
نتیجه گیریباتوجه به ارتباط تاب آوری با سلامت روان سالمندان توجه به این حوزه ها در سالمندان دارای اهمیت است. بنابراین ارزیابی وضعیت تاب آوری سالمندان در برنامه های مراقبت روتین سالمندان به منظور بالا بردن سلامت عمومی ایشان پیشنهاد می شود. همچنین توصیه می شود برنامه های آموزشی مناسب در زمان همه گیری ها و دوران قرنطینه برای بالا بردن تاب آوری و سلامت عمومی طراحی و اجرا شود.
کلید واژگان: سالمند, تاب آوری, سلامت روان, کووید-19ObjectivesThe COVID-19 pandemic was a stressful event, especially for the elderly. This study aims to determine the relationship between resilience and general health of Iranian older adults during the COVID-19 pandemic.
Methods & MaterialsThis is a descriptive-analytical study with a cross-sectional design that was conducted in 2021 on 271 older adults aged >60 years referred to the health centers in Ahar county, East Azerbaijan Province, Iran, who were selected using a random cluster sampling method. After recording their demographic characteristics, the general health questionnaire and the Connor-Davidson resilience scale were completed by them. The collected data were analyzed in SPSS software, version 23 using descriptive statistics and chi-square, Mann-Whitney U test, Kruskal-Wallis test, and Spearman correlation test.
ResultsThe mean total scores of resilience and general health were 64.38±16.42 and 24.56±10.05, respectively. There was a significant relationship between resilience and general health (r=0.25, P<0.001). There total score of resilience was higher in older adults with higher educational level (P<0.05).The general health and its dimensions of somatic symptoms and social dysfunction were higher in older adults who were living with others (P<0.05).
ConclusionThere was a significant relationship between resilience and general health in Iranian older adults during the COVID-19 pandemic. It is important to pay attention to these areas in them. Therefore, it is recommended to evaluate the resilience of older people during providing routine elderly care for improving their general health. It is also recommended to design appropriate educational programs during pandemics to increase resilience and general health of older adults.
Keywords: Elderly, Resilience, General Health, COVID-19 -
زمینه و اهداف
بعد از گسترش بیماری کرونا و افزایش مراجعات به بیمارستان ها،کارکنان نظام سلامت تحت فشار روانی قرار گرفتند. این وضعیت می توانست تاثیرات منفی بر عملکرد سازمان داشته باشد. به همین دلیل، پژوهش حاضر با هدف ارتباط بین کیفیت زندگی کاری و سلامت عمومی کارکنان بیمارستان ها در دوران پس از کرونا انجام شد.
مواد و روش هااین مطالعه از نوع توصیفی همبستگی می باشد که به شیوه مقطعی در سال 1401 انجام شد. 344 کارمند شاغل در بیمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی زابل به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی، پرسشنامه سلامت عمومی و کیفیت زندگی کاری بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در نرم افزار SPSS نسخه 22 انجام شد. ملاحظات اخلاقی در طول نگارش مطالعه رعایت شد.
یافته هابین کیفیت زندگی کاری و سلامت عمومی کارکنان، ارتباط آماری معنی داری مشاهده شد (P=0/0001). میانگین امتیاز کل پرسشنامه سلامت عمومی،0/62±1/49 (در حد متوسط) و میانگین امتیاز کل پرسشنامه کیفیت زندگی کاری، 0/71±2/49 (نسبتا متوسط) بود. در مولفه های کیفیت زندگی کاری، کمترین و بیشترین امتیاز به ترتیب به مولفه پرداخت منصفانه (0/76±2/19) و فضای کلی زندگی (0/73±3/1) اختصاص یافت. همچنین، در مولفه های سلامت عمومی، کمترین و بیشترین امتیاز به ترتیب شامل افسردگی (0/55±1/09) و کارکرد اجتماعی (0/76±1/76) بودند.
نتیجه گیریبا توجه به ارتباط بین سلامت عمومی و کیفیت زندگی کاری، مدیران بیمارستان ها، ملزم به بررسی مداوم این دو عامل به خصوص در شرایط بحرانی و دوران پس از آن هستند. این اقدامات منجر به بهبود عملکرد و ارتقای بهره وری بیمارستان ها خواهد شد.
کلید واژگان: کیفیت زندگی کاری, سلامت عمومی, بیمارستان, کرونا, زابلBackground and AimsFollowing the spread of the COVID-19 and the subsequent increased hospital visits, healthcare workers underwent psychological pressure. This situation could have had negative effects on the organization's performance. The present study was, therefore, conducted with the aim of analyzing the general health and work-related quality of life of hospital employees in post-Corona.
Materials and MethodsThis is a descriptive correlational study conducted cross-sectionally in 2022. Herein, 344 employees working in hospitals under the auspicious of Zabol University of Medical Sciences were selected through stratified random sampling method. The tools of data collection were demographic information, as well as general health and work life quality questionnaires. Data analysis was conducted using descriptive and inferential statistics in SPSS (v.22). Ethical considerations were observed in all stages of the study.
ResultsA statistically significant relationship was observed between the quality of work life and the general health of employees (P=0.0001). The mean score of the general health questionnaire was 1.49±0.62 (that was considered average) and the mean score of the quality of work life questionnaire was 2.49±0.71 (that was seen as relatively average). In the components of the quality of work life, the lowest and highest points were assigned to the component of fair payment (2.19±0.76) and general life environment (3.1±0.7), respectively. Moreover, in the components of general health, the lowest and highest scores were attributed to depression (1.09±0.55) and social functioning (1.76±0.76), respectively.
ConclusionConsidering the relationship between general health and the quality of working life, hospital managers are required to constantly examine these two factors, especially during critical situations and the subsequent periods.
Keywords: Quality Of Working Life, General Health, Hospital, Corona, Zabol -
مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد، سال شصت و هفتم شماره 1 (پیاپی 193، فروردین و اردیبهشت 1403)، صص 257 -270مقدمه
این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی بسته آموزشی ارتقای سبک زندگی سالم مبتنی بر فرهنگ ایرانی و اسلامی بر تبعیت از درمان و سلامت بیماران مبتلا به دیابت انجام شد.
روش کاراین پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه مراجعه کنندگان به یکی از مراکز روان درمانی منطقه 5 شهر تهران بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل) بود که به روش هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تبعیت از درمان بیماران دیابتی و پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ) بود. گروه آزمایش در ده جلسه آموزشی شرکت کردند که مباحثی همچون تغذیه سالم، فعالیت بدنی، مدیریت استرس، مراقبت های پزشکی، آموزه های دینی، و روابط خانوادگی و اجتماعی را پوشش می داد.
نتایجنتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر نشان داد که بسته آموزشی ارتقای سبک زندگی سالم مبتنی بر فرهنگ ایرانی و اسلامی به طور معنی داری بر تبعیت از درمان و سلامت عمومی بیماران مبتلا به دیابت اثربخش بوده است. گروه آزمایش در مراحل پس آزمون و پیگیری بهبود قابل توجهی در نمرات تبعیت از درمان و سلامت عمومی نشان دادند، در حالی که گروه کنترل تغییرات معناداری را نشان نداد. بسته آموزشی مبتنی بر فرهنگ ایرانی و اسلامی تاثیر مثبتی بر تبعیت از درمان و سلامت بیماران دیابتی دارد (001/0>P).
نتیجه گیریاین نتایج نشان دهنده اهمیت طراحی مداخلات آموزشی با توجه به فرهنگ و ارزش های بومی است. استفاده از چنین برنامه هایی می تواند به بهبود مدیریت دیابت و کاهش عوارض آن کمک کند.
کلید واژگان: دیابت, سلامت عمومی, سبک زندگی سالم, فرهنگ ایرانی و اسلامیIntroductionThis study aimed to evaluate the effectiveness of a healthy lifestyle promotion educational package based on Iranian and Islamic culture on treatment adherence and health in diabetic patients.
MethodsThis quasi-experimental study employed a pre-test and post-test design with a control group and a two-month follow-up period. The statistical population included all visitors to a psychotherapy center in District 5 of Tehran. The sample consisted of 30 individuals (15 in the experimental group and 15 in the control group) selected through purposive sampling. Research instruments included the Diabetes Treatment Adherence Questionnaire and the General Health Questionnaire (GHQ). The experimental group participated in ten educational sessions covering topics such as healthy nutrition, physical activity, stress management, medical care, religious teachings, and family and social relationships.
ResultsResults from repeated measures ANOVA indicated that the educational package significantly improved treatment adherence and general health in diabetic patients. The experimental group showed substantial improvement in treatment adherence and general health scores in the post-test and follow-up phases, while the control group did not exhibit significant changes. The educational package based on Iranian and Islamic culture positively impacted treatment adherence and health in diabetic patients. These results highlight the importance of designing educational interventions that consider local culture and values (P<0.001).
ConclusionImplementing such programs can aid in better diabetes management and reduce its complications.
Keywords: Diabetes, General Health, Healthy Lifestyle, Iranian, Islamic Culture -
سابقه و هدف
انجام مداخلات فوری برای ارتقای سلامت عمومی پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی ضروری است. هدف مطالعه ی حاضر بررسی تاثیر آموزش مدیریت استرس به شیوه ی مجازی بر سلامت عمومی پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی بود.
مواد و روش هادر این مطالعه ی نیمه تجربی که در سال 1401 در شهر جیرفت انجام شد، 160 نفر از پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی به روش تصادفی انتخاب و با تخصیص تصادفی ساده (قرعه کشی)، به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. جلسه های آموزشی محتوای مدیریت استرس به مدت 8 جلسه ی 45دقیقه ای (2 جلسه در هفته) برای گروه مداخله، به صورت مجازی و آنلاین، از طریق Adobe Connect برگزار شد. پرسش نامه ی سلامت عمومی (GHQ) در دو مرحله، قبل و بلافاصله بعد از اتمام مداخله، در هر دو گروه تکمیل شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ی 20، آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و استنباطی (ANCOVA) انجام شد.
یافته هانتایج پس آزمون تفاوت معنی داری را بین دو گروه از لحاظ نمره ی کلی سلامت عمومی نشان داد (10/15 ± 13/46 در گروه کنترل، در مقابل 63/12 ± 50/34 در گروه مداخله). همچنین، بعد از مداخله، نمره ی کلی سلامت عمومی و خرده مقیاس های آن فقط در گروه مداخله، کاهش معنی داری داشت (001/0> P).
نتیجه گیریاجرای برنامه ی آموزش مجازی مدیریت استرس به ارتقای سلامت عمومی پرسنل اورژانس پیش بیمارستانی کمک می کند؛ لذا استفاده از آن به عنوان روشی موثر برای توانمندسازی نیروی انسانی توصیه می شود.
کلید واژگان: آموزش, اورژانس پیش بیمارستانی, خدمات فوریت های پزشکی, سلامت عمومی, کووید-19Background and ObjectiveIt is necessary to carry out urgent interventions to improve the general health of pre-hospital emergency personnel. The present study aimed to investigate the effect of virtual stress management training on the general health of pre-hospital emergency personnel.
Materials and MethodsIn this semi-experimental study conducted in 2022 in Jiroft City, Iran, 160 pre-hospital emergency personnel were randomly selected and divided into two intervention and control groups by simple random allocation (lottery). The educational content of stress management was held for eight sessions of 45 minutes (two sessions per week) for the intervention group virtually and online via the Adobe Connect application. The General Health Questionnaire (GHQ) was completed in two stages, before the intervention and one month after the completion of the intervention, in both groups. Using SPSS software (version 20), descriptive statistics (mean and standard deviation) and inferential statistics (ANCOVA) were used for data analysis.
ResultsThe post-test results indicated a significant difference between the two groups in the overall score of general health (46.13±15.10 in the control group versus 34.50±12.63 in the intervention group). Moreover, after the intervention, the overall score of general health and its subscales decreased significantly only in the intervention group (P<0.001).
ConclusionThe implementation of the stress management virtual training program helps to improve the general health of pre-hospital emergency personnel. Therefore, it is recommended to be used as an effective method for empowering human resources.
Keywords: COVID-19, Emergency Medical Services, Education, General Health, Pre-Hospital Emergency -
مقدمه
از پیامدهای نامطلوب فرآیند سالمندی احساس تنهایی و کاهش سلامت روان است. امروزه سالمندی جمعیت در کشورهای جهان یکی از مشکلات دستیابی به توسعه پایدار است. لذا مطالعه حاضر با هدف تاثیر احساس تنهایی بر سلامت روان سالمندان تحت پوشش مرکز غرب تهران انجام شد.
مواد و روش کارپژوهش حاضر از نوع توصیفی- تحلیلی بود که به صورت مقطعی در سال 1399-1400 انجام شد. جامعه پژوهش شامل سالمندان بالای 60 سال تحت پوشش مرکز بهداشت غرب تهران بود. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی و مورگان به تعداد 300 نفر تعیین شد. فهرست سالمندان از سامانه سیب استخراج شد و با استفاده از جدول تصادفی اعداد، سالمندان مورد مطالعه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه GHQ-28 گلدبرگ و پرسشنامه احساس تنهایی بزرگسالان (SELSA- S) بود. نتایج توصیفی به صورت فراوانی و میانگین و نتایج تحلیلی با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس و رگرسیون خطی در نرم افزار SPSS ارایه شد.
یافته هااختلال در سلامت روان و کارکرد اجتماعی و احساس تنهایی بویژه در مولفه تنهایی اجتماعی درمیان سالمندان مورد مطالعه مشاهده شد. احساس تنهایی و ابعاد آن بر روی سلامت روان افراد سالمند تاثیر منفی و معنی دار داشت. بین احساس تنهایی و سلامت روان زنان و مردان سالمند ارتباط معنی دار مشاهده نشد (05/0<p).
نتیجه گیریکاهش احساس تنهایی در میان سالمندان موجب ارتقای سلامت روان و کارکردهای اجتماعی آن ها می شود، لذا با توجه به جمعیت رو به افزایش سالمندان در کشور لازم است تا بسته های حمایتی و برنامه های آموزشی به منظور ایجاد شرایط مطلوب در جمعیت سالمندان به مورد اجرا در آید.</p).
کلید واژگان: احساس تنهایی, سلامت عمومی, سالمندان, مرکز بهداشت غرب, تهرانPayesh, Volume:23 Issue: 2, 2024, PP 221 -231Objective (s)One of the undesirable consequences of the aging process is the feeling of loneliness and decrease in general health. Nowadays aging people are one of the most problems of sustainable development in each country in the world. Therefore, current research was aimed to determine the impact of loneliness on elderly health in west health care center of Tehran.
MethodsThis was descriptive- analytical research conducted cross- sectionally in 2020-2021. The research population was elderly people over 60 years old covered by west health center of Tehran. Determining the sample size was conducted by Krejcie and Morgan table to the number of 300. The list of elderly people extracted from Sib system, and selected by random table of numbers. The research tool were two questionnaires including GHQ-28 of Goldberg and loneliness feeling of elderly population (SELSA- S) that confirmed their validity and reliability. Descriptive results were reported by frequency, average, and also analytical results reported using by Pearson and variance analysis, and also linear regression.
ResultsIncreased feeling of loneliness and poor mental health and social function were observed elderly people. Negative and significant feeling of loneliness and its components impacted on mental health among elderly people. There was no significant relationship between feeling of loneliness and gender.
ConclusionDecreased feeling of loneliness among elderly people might lead to improved mental health among elderly people. Therefore, due to the increasing elderly population in Iran, it is so important to design interventions and trainingprograms in order to create supportive conditions forelderly people.
Keywords: loneliness feeling, General health, elderly population, West health center, Tehran -
هدف
سواد سلامت یکی از مهم ترین شاخص های دانش سلامت است. این مطالعه با هدف ارزیابی میزان سواد سلامت و سلامت عمومی بیماران قلبی انجام شده است.
روش هااین مطالعه توصیفی تحلیلی در سال 1401 - 1402 انجام شده است. 254 بیمار قلبی بستری در بخش مراقبت های ویژه (ccu) بیمارستان خاتم النبیای شهرستان شوشتر انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها در این مطالعه شامل، پرسش نامه جمعیت شناختی، پرسش نامه سواد سلامت و پرسش نامه استاندارد سلامت عمومی بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20، AMOS نسخه 18و آزمون های آماری و مدل سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافته هامیانگین سنی افراد شرکت کننده 27/47±45/16 سال بود. نمره سواد سلامت، 101 نفر (41 درصد) در سطح خوب و کافی و 58 نفر (23 درصد) درسطح ضعیف و ناکافی به دست آمده است و نمره سلامت عمومی 100 نفر (39/37 درصد) در سطح متوسط و 78 نفر (30 درصد) در سطح ضعیف بوده است. با افزایش سطح سواد سلامت به طور معناداری زیر مقیاس های سلامت عمومی کاهش یافته است (001/P<0). در بررسی متغیرهای جمعیت شناختی نیز افزایش سن و پایین بودن تحصیلات بر پایین بودن نمره سطح سواد تاثیر معناداری داشته است (05/P<0).
نتیجه گیرییافته های فعلی نشان می دهد که سطح سواد سلامت بیماران در حد کافی و نمره سلامت عمومی بیماران در سطح متوسط بود. به طوری که با افزایش سطح سواد سلامت، سلامت عمومی نیز بهبود پیدا کرده است. به نظر می رسد درک ارتباط بین سواد سلامت و سلامت عمومی بتواند اطلاعات مفیدی را در اختیار سیاست گذاران و برنامه ریزان سلامت جهت ارتقای سلامت بیماران قرار دهد.
کلید واژگان: سواد سلامت, سلامت عمومی, بیمار قلبیObjectiveHealth literacy is one of the most important indicators of health knowledge. This study aims to evaluate the relationship of health literacy with general health in Iranian patients with heart disease in Iran.
MethodsThis descriptive-analytical study was conducted in 2022-2023 on 254 patients with heart disease hospitalized in the coronary care unit of Khatam Al-anbiya Hospital in Shoushtar County. The data collection tools included a demographic form, the health literacy instrument for adults (HELIA), and the general health questionnaire (GHQ-28). Data were analyzed in SPSS software, version 20 and AMOS software, version 18 using independent t-test, analysis of variance, Pearson correlation test, and structural equation modeling.
ResultsThe mean age of the participants was 45.27±16.47 years. The health literacy of 101 patients (41%) was at a good and sufficient level, while 58 patients (23%) had low and insufficient literacy. The general health of 100 patients (39.37%) was at a moderate level, while 78 patients (30%) had low general health. With the increase in health literacy, the score of general health domains decreased (improved) (P<0.001). Older age and low educational level had a significant relationship with low health literacy (P<0.05).
ConclusionThe health literacy of the patients with heart diseases admitted to the study hospital is sufficient, and their general health is moderate. With the increase in health literacy, their general health can be improved. Understanding the relationship between health literacy and general health in cardiac patients can provide useful information to policymakers and health planners in Iran to promote the patient’s health literacy and general health.
Keywords: Health literacy, General health, Heart disease -
سابقه و هدف
تالاسمی، اختلالی رایج در ایران و جهان است. پیشرفت های صورت گرفته در زمینه تشخیص و درمان بیماری تالاسمی موجب شد افراد مبتلا به این بیماری بتوانند برای مدت طولانی تری زندگی کنند. در این بیماران تزریق های مکرر خون با عوارض جسمی متعددی همراه است که می توانند سبب اختلالاتی چون افسردگی، اضطراب، استرس شود که این مشکلات با کاهش کیفیت زندگی همراه هستند. لذا این مطالعه با هدف مقایسه کیفیت زندگی در بیماران بتا تالاسمی ماژور با و بدون تزریق خون انجام پذیرفت.
مواد و روش هادر این مطالعه توصیفی تحلیلی مقطعی، که با کد اخلاق IR.MAZUMS.REC.1402.18665 دانشگاه علوم پزشکی مازندران انجام شد، 170 بیمار تالاسمی ماژور 18تا60 سال مراجعه کننده به مرکز تالاسمی بیمارستان بوعلی سینا ساری در تابستان 1402 مورد بررسی قرار گرفتند. با توجه به معیار ورود سطح تحصیلات و محدوده سنی جامعه مورد مطالعه 116 بیمار از 170بیمار تالاسمی ماژور مطالعه شدند. با توجه به این که به لحاظ آماری تعداد بیماران تالاسمی ماژور با و بدون تزریق خون مراجعه کننده به مرکز تالاسمی بیمارستان بوعلی سینا ساری تقریبا برابر هستند. از 116 بیمار با معیار ورود، 58 بیمار تحت درمان با تزریق خون دوره ای و 58 بیمار تحت کنترل بدون نیاز به تزریق خون مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران تالاسمی تحت درمان با ترانسفوزیون خون، هر 30-15 روز جهت تزریق و بیمارانی که نیاز به تزریق خون ندارند، هر 1تا 3 ماه برای کنترل به مرکز تالاسمی مراجعه می کردند. جهت بررسی کیفیت زندگی از پرسشنامه استاندارد 36 SF استفاده شد. پایایی و روایی پرسشنامه به زبان فارسی با ضریب آلفای کرونباخ 0/77 تا 0/09 و vitality scale 0/56 گزارش شد. جهت تجزیه و تحلیل متغیرها از شاخص های فراوانی، درصد و آزمون t مستقل و آزمون مربعات (کای اسکویر) استفاده شد.
یافته هااز میان بیماران تالاسمی ماژور مطالعه شده، 52 (44/8 درصد) نفر مرد و 64 (55/1 درصد) نفر زن بودند. میانگین سن در گروه با و بدون تزریق خون به ترتیب 8/35±34/75 و 39/33±8/18 سال بود. میانگین سن بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری نداشت (0/128=P). وضعیت تاهل، شغل و میزان تحصیلات بین بیماران با و بدون تزریق تالاسمی ماژور بررسی شده تفاوت معنی داری نداشت. از میان عوارض بالینی بررسی شده، دیابت با تفاوت معنی داری در گروه با تزریق خون بیش تر بود (0/001=P). از میانگین ضرایب شاخص های هشت گانه آزمون 36 SF، زیر مقیاس سلامت عمومی (GH) در بیماران با تزریق خون با میانگین و انحراف معیار 20/19±55/79 نسبت به گروه بدون تزریق 21/59±44/05 به طور معنی داری بهتر بود (0/002=P).
استنتاجپیشنهاد می گردد در بیماران تالاسمی خصوصا تالاسمی ماژور با یا بدون تزریق خون، همانند سایر اقدامات کنترل دوره ای و درمانی پزشکی، ارزیابی سلامت عمومی و کیفیت زندگی در فواصل منظم انجام شود تا جهت بهبود کیفیت زندگی این بیماران، مداخلات روانشناسی یا روانپزشکی به موقع در زمان مورد نیاز انجام شود.
کلید واژگان: کیفیت زندگی, تالاسمی ماژور, تزریق خون, سلامت عمومی, پرسشنامه 36 SFBackground and purposeThalassemia is a common disorder in Iran and the world. The progress in the field of diagnosis and treatment of thalassemia made these people able to live for a longer period. In these patients, frequent blood transfusions are associated with numerous complications such as depression, anxiety, stress, etc. These problems are associated with a decrease in the quality of life. Therefore, this study was carried out to investigate and compare the quality of life in beta-thalassemia major patients with and without blood transfusion.
Materials and methodsIn this study, which was cross-sectional and descriptive-analytical in nature, a total of 170 patients with thalassemia major, aged 18-60, who were referred to the Thalassemia Center of Bo Ali Sina Hospital in Sari during the summer of 2014, were examined. The study was conducted with the ethical code IR.MAZUMS.REC.1402.18665 of Mazandaran University of Medical Sciences. According to the inclusion criteria, education level, and age range of the studied population, 116 patients out of 170 thalassemia major patients were studied. Considering that the number of thalassemia major patients with and without blood transfusions referring to the thalassemia center of Bo Ali Sina Hospital in Sari is almost equal, out of 116 patients with inclusion criteria, 58 patients are treated with periodic blood transfusions and 58 patients are under control without the need for transfusions. Blood was studied. Thalassemia patients are treated with blood transfusion every 15-30 days for injection and patients who do not need blood transfusion every 1-3 months to the thalassemia center for control. SF 36 standard questionnaire was used to check the quality of life. The reliability and validity of the Persian questionnaire were reported with Cronbach's alpha coefficient of 0.77 to 0.90 and vitality scale of 0.65. To analyze the variables, frequency indices, percentages, independent t-test, and chi-square test were used.
ResultsAmong the thalassemia major patients studied, 52 (44.8%) were male and 64 (55.1%) were female. The average age in the group with and without blood transfusion was 34.75±8.35 and 39.33±8.18 years, respectively. There was no statistically significant difference in the average age between the two groups (P=0.128). There was no significant difference in the marital status, occupation, and level of education between the patients with and without thalassemia major injection. Among the investigated clinical complications, diabetes was significantly higher in the blood transfusion group (P=0.001). From the average coefficients of the eight indices of the SF 36 test, the subscale of general health (GH) was significantly better in patients with blood transfusion with a mean and standard deviation of 55.79±19.20 than in the non-injection group, 44.05±21.59 (P=0.002).
ConclusionIt is suggested that in patients with thalassemia, especially thalassemia major, with or without blood transfusion, like other periodical control measures and medical treatment, evaluation of general health and quality of life should be carried out at regular intervals, to improve the quality of life of these patients, timely psychological or psychiatric interventions to be done at the required time.
Keywords: quality of life, thalassemia major, blood transfusion, general health, SF 36 questionnaire -
مقدمه
سلامتی به صورت رفاه کامل جسمی، روانی و اجتماعی و عدم وجود بیماری و معلولیت تعریف می شود. تخمین به موقع وضعیت سلامت و اتخاذ تدابیر پیشگیرانه مخصوصا در بین نیروهای نظامی، صدمات و آسیب های سلامت را کاهش داده و عوارض را به حداقل می رساند. هدف این مطالعه مروری بر مطالعات انجام شده در مورد وضعیت سلامت عمومی نیروهای نظامی در کشورهای مختلف جهان می باشد.
مواد وروش هادر این مطالعه مروری، مقالات منتشر شده بین سال های 1378-1399(2020-2000) مورد بررسی قرار گرفت. جستجوی الکترونیک به دو زبان فارسی و انگلیسی با استفاده از کلید واژه های فارسی و انگلیسی سلامت عمومی، سلامت روان و نیروی نظامی (General health, mental health, Military force) در پایگاه های SID، Magiran، Iran Medex، PubMed, Scopus, Ovid, Science Direct, Elsevier, ProQuest انجام و تعداد 48 مقاله استخراج گردید.
یافته هابر اساس مطالعات صورت گرفته وضعیت سلامت عمومی و مخصوصا سلامت روان در سربازان و نیروهای نظامی مورد توجه بوده است. در اکثر مطالعات سلامت عمومی این گروه پایین بوده و به نسبت جمعیت معمولی، مشکلات مربوط به سلامتی (روانی و جسمی) بیشتری داشتند.
بحث و نتیجه گیریاز آنجا که نیروهای نظامی برحسب موقعیت شغلی و وظیفه ای که بر عهده دارند، در معرض از دست دادن سلامت خود می باشند، لذا کسب اطلاعات در زمینه سلامت جسمی و روانی برای ایشان، اهمیت بسزایی داشته و این امر مستلزم برگزاری کارگاه های مشاوره، غربالگری و مداخلات آموزشی در جهت رفع مشکلات احتمالی و اتخاذ تدابیر مناسب جهت ارتقای سلامت آنها می باشد.
کلید واژگان: سلامت عمومی, سلامت روان, نیروی نظامیIntroductionTimely assessment of health status and the adoption of preventive measures, especially among the military, reduce health injuries and minimize complications. Accordingly, the present study was conducted to determine the general health status of military forces in different countries of the world.
Material and methodsIn this review study, articles published between (2005-2020) were reviewed. In order to obtain relevant scientific documentation, the references were searched in credible databases. Persian and English databases, including Academic Database of Academic Jihad (SID)), Magiran Database, Iranian Medical Science Database (IranMedex), PubMed, Google Scholar, Scopus, ProQuest, Ovid, Science Direct and Elsevier were searched. The selected keywords used in the search strategies, after examination in MeSH, were “General health”, “mental health” and “Military force”, finally 48 articles were included.
ResultsStudies have shown that the state of general health, especially mental health in soldiers and military forces has been considered. In most studies, this group general health was low and had more health problems (mental and physical) than the general population. Discussion and
conclusionSince military forces are at risk of losing their health according to their job position and duties, therefore, obtaining information on physical and mental health is very important for them, and this requires educational interventions, counseling and workshops.
Keywords: General health, Military force, Mental health -
Background
The risk of substance use is increasing among university students, especially medical students. This study aimed to investigate the frequency of smoking, alcohol consumption, and substance use and its relationship with general health indicators among the students of Guilan University of Medical Sciences (GUMS) in 2020. The differences in the frequency of substance use were also investigated from 2005.
MethodsThis was a cross-sectional analytical study conducted on 406 students of GUMS, Iran, in 2020. The data were collected through three online questionnaires including a demographic questionnaire, the Alcohol, Smoking, and Substance Involvement Screening Test (ASSIST), and the General Health Questionnaire (GHQ). The data were entered into SPSS software version 22 and analyzed using Chi-square, Fisher’s Exact tests, and logistic regression at a significance level of 0.05.
FindingsIn this study, 53.9% of the participants were female, 46.1% were male, and 54.4% of them experienced using substances in their lifetime. The highest prevalence of use was in consumers of tobacco (46.8%), alcoholic beverages (34.7%), and cannabinoid compounds (19%). Besides, 48.5% of the participants were suspected of having some degree of psychiatric disorders, among which depression (11.6%) and anxiety (8.4%) were the most common. Moreover, substance use during students’ lifetime had a statistically significant association with anxiety, depression, and mental health.
ConclusionThe results of this study showed the prevalence of smoking, alcohol consumption, and substance use among the students of GUMS is worrying. The relationship between consumption and consumer’s health indicators highlights the necessity ofintervention and purposeful planning by policymakers in this field.
Keywords: Medical students, Substance, Alcohol, smoking, General health
- نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شدهاند.
- کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شدهاست. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
- در صورتی که میخواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.