تحلیل زمینه مند نوسنت گرایی در هنر معاصر ایران (دهه 1340 شمسی) از منظر گفتمان شناسی میشل فوکو
نویسنده:
نوع مقاله:
مقاله پژوهشی/اصیل (دارای رتبه معتبر)
چکیده:
گفتمان «نوسنت گرا» در پی راهبردهای کلی ساختار قدرت و زمینه های اندیشگی روشنفکران در هنر معاصر ایران پدیدار شده است. پشتیبانی های فکری روشنفکران در ایجاد گفتمان «ضدغرب زدگی» و «بازگشت به اصل»، و همچنین حمایت های ساختار قدرت در ایجاد امکان پدیدار شدن آن، هنرمندان را در مسیر تمایزبخشی به هنر نوگرای ایران در برابر هنر مدرن غربی جهت دهی می کند. در چنین موقعیتی، هنرمندان هویت حرفه ای خود را در فضای گفتمان غالب بازتولید می کنند و از آن کسب مشروعیت و رسمیت می نمایند. برگشودن گفتمان نوسنت گرایی در سه حوزه: سطح گفتمانی هنرمندان، سطح گفتمانی روشنفکری و سطح گفتمانی نهادی، و تحلیل رابطه این سه سطح و نقد اثرپذیری آن ها از یکدیگر، هدف این جستار می باشد. روش تحقیق مقاله تحلیلی -توصیفی-تاریخی است و شیوه گردآوری اطلاعات آن اسنادی (کتابخانه ای) و مشاهده ای می باشد. رویکرد کلی و چارچوب های نظری این جستار بر پایه برخی مفاهیم در تاریخ گرایی نوین میشل فوکو، فیلسوف فرانسوی قرن بیستم، بنیاد یافته است.
زبان:
فارسی
انتشار در:
صفحات:
23 تا 37
لینک کوتاه:
https://www.magiran.com/p1855224