زیبایی شناسی تضادگویی در نمایش نامه های آوازه خوان طاس و درس از اوژن یونسکو

پیام:
چکیده:

تئاتر اوژن یونسکو نزد منتقدین ادبیات نمایشی معاصر فرانسه‌زبان به «بوطیقایی تقابل‌گویی» شهره گشته ‌است. یونسکو در راس جریان فلسفی-ادبی معروف به تئاتر نو، در آثار نوگرا و بی‌بدیل خود قوانین نمایش‌نامه‌نویسی سنتی را سخت زیر سوال ‌برد، اصولی که چندان ترجمان وضع و حال انسان معاصر نبود. در واقع، متاثر از وقایع تکان‌دهنده دهه چهل سده بیستم میلادی که منجر به از‌ دست‌ دادن ارزش های کهن معنوی-اجتماعی-اخلاقی گردید، بشریت فردای جنگ خانمان‌سوز دوم جهانی به شدت احساس یاس و پوچی می‌کند. این ‌است دغدغه بزرگ نمایش‌نامه‌نویسان دهه پنجاه قرن بیستم، به ویژه یونسکو که سعی در ارائه تعریفی تازه از جهان و هستی و بشر دارند. آنچه در تئاتر پوچ‌گرا و ساختارشکن یونسکو بیش از هرچیز توجه خواننده– تماشاچی را به خود جلب می‌کند، نفی زبانشناختی «نه» و روحیه تقابل‌گویی بوده که در کلام شخصیت‌ها رخنه‌کرده و هرگونه تلاش‌ در برقراری ارتباط بین آنها را عملا در نطفه خفه و به بن‌بست می‌کشاند. به‌اعتقاد یونسکو، در اصل پوچی، روزمرگی و ابتذال زبان است که باعث بی‌میلی افراد به تعامل کلامی در معنای واقعی آن شده و در نهایت به تراژدی زبان می‌انجامد. در این مجال اندک سعی در فهم و تحلیل مضمون فلسفی- زبان‌شناختی تضاد‌اندیشی از ورای کلام (ضد)شخصیت‌های یونسکو در دو نمایشنامه شهیر آوازه‌خوان طاس و درس (1950) خواهیم داشت.

نوع مقاله:
مقاله پژوهشی/اصیل
زبان:
فرانسوی
صفحات:
143 -164
لینک کوتاه:
magiran.com/p2027547 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!