فهرست مطالب

مطالعات زبان فرانسه - پیاپی 15 (Autumn-Winter 2016)
  • پیاپی 15 (Autumn-Winter 2016)
  • تاریخ انتشار: 1395/12/20
  • تعداد عناوین: 6
|
  • فرزانه کریمیان، عطیه اعرابی * صفحات 1-12
    داستان های خودزندگینامه ای زنان پیش از ظهور ادبیات و نقد ادبی معاصر، همیشه مطرود و کم ارزش انگاشته شده بود و در حاشیه قرار داشت. این کم ارزشی بیشتر ناشی از رعایت نکردن توازن این داستان ها با مبانی نظری رایج این سبک ادبی است که بر پایه اصول وحدت، انسجام و استقلال استوار هستند. داستان های خودزندگینامه ای زنان «من» غیرمتمرکز، جمعی و «رابطه ای» را ارائه می دهد که در قالب نوشتاری پراکنده و چندگونه بیان شده است. مسیر داستان های خودزندگینامه ای انی ارنو و گلی ترقی، دو نویسنده معاصر فرانسوی و ایرانی، با قالب نظری ارائه شده نظریه پردازان همخوانی ندارد. این منطبق نبودن به طور ویژه ریشه در تصویری دارد که هر دو نویسنده از «من» منتقل می کنند: «من» فراشخصی به جای «من» ای واحد و منسجم. جستار حاضر بر آن است تا با تکیه بر نظریه های فیلیپ لوژن و ژرژ گوسدرف، بخشی از تفاوت ها و نوآوری های داستان های خودزندگینامه ای را در نوشتار انی ارنو و گلی ترقی استخراج کند تا نوعی بوطیقای نوشتار خودزندگینامه ای زنانه بررسی شود.
    کلیدواژگان: خودزندگینامه نویسی، زنان، نوآوری، من، انی ارنو، گلی ترقی
  • نازیتا عظیمی میبدی*، زهره جوزدانی صفحات 13-22
    در سال های اخیر، طرفداران روش آموزشی تعاملی کم و بیش به این نتیجه رسیده اند که در کلاس آموزش فرانسه به عنوان زبان خارجی مفاهیم گرامری می توانند به صورت صریح تدریس شوند. گرامر ضمنی (حرکت از متن به گرامر) که توسط روش های آموزشی تعاملی پیشنهاد می شود، برای شرایط آموزشی مانند ایران، که از محیط های فرانسوی زبان دور می باشند، قابل استفاده نیست. زیرا هدف اصلی این متد ها افزایش توانایی زبان آموز در زمینه های مختلف اجتماعی می باشد. تحقق این هدف در دانشگاه های ایران به طور کامل میسر نمی باشد، زیرا اهم مواد درسی شامل متون تخصصی و دشواری است، که نیاز به تسلط بر دستور، نحو، و غیره دارد. ناتوانی ناشی از عدم تسلط بر گرامر، دانشجویان را در برابر بخش مهمی از اهداف سرفصل دروس، به ویژه نگارش در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد به چالش می کشاند. این مقاله به بررسی مهارت های علمی و عملی دانشجویان ایرانی پس از پایان چهار ترم آموزش زبان فرانسه می پردازد. از آن جا که نگارش صحیح ملاک ارزیابی دانش زبانی است، باید با جدیت بیشتر و از همان ابتدا زبان آموزان را نسبت به اهمیت دستور زبان، به ویژه در زمینه نگارش، آگاه کرد.
    کلیدواژگان: روش های آموزشی تعاملی، گرامر ضمنی- گرامر صریح، کلاس زبان آموزی، نگارش، زبان آموز ایرانی
  • مرتضی بابک معین * صفحات 23-32
    از نقطه نظر نشانه شناسی کلاسیک ساختارگرا، «امر زیسته تجربی» به مثابه یک داده پیشانشانه ای به حساب می آید؛ یعنی آنچه از منظر ساز و کارهای دلالتی، متنی غریب می آید و از همین روی، قابلیت تجزیه و تحلیل ندارد. درحالی که نشانه شناسی کلاسیک ساختارگرا به «گفتمان روایی» بها داده است؛ یعنی آنچه امر زیسته تجربی را «حکایت» می کند و در عین اینکه به آن جلوه «متنی» می دهد، آن را برای یک نشانه شناس تجزیه و تحلیل می کند. این مسئله، توجیه کننده شعار اصلی گریماس است: «خارج از متن هیچ رستگاری وجود ندارد». برعکس، ما معتقدیم اینجا صحبت از دو فرایند متفاوت تولید معنا است که الزاما یکی، دیگری را نقض نمی کند. درواقع اینجا با دو نظام متفاوت نگاه به جهان مواجه می شویم که هرکدام نظام معنایی خود را دارند. مقاله حاضر ضمن معرفی مثال های متفاوت از حوزه های متفاوت، خصوصا حوزه ادبیات، بر آن است تا نشان دهد «تجربه زیسته» (امر زیسته تجربی) و «گفتمان روایت»، هر دو می توانند تجزیه و تحلیل نشانه شناختی شوند؛ زیرا هر یک بیان کننده دو فرآیند متفاوت تولید معنا هستند.
    کلیدواژگان: نشانه شناسی، تجربه زیسته، روایت، معنا، نظام نگاه به جهان
  • محبوبه میرفندرسکی*، مهدی حیدری صفحات 33-42
    به دنبال انقلاب های پیاپی در قرن 19 که رفاه طبقه متوسط (سوداگر) از منظر اقتصادی و سیاسی را در آن زمان به همراه داشت، کشور فرانسه دستخوش دگرگونی های اجتماعی بسیار شده بود. باوجود آرامش ظاهری پس از انقلاب 1848، نزاع های اجتماعی نیز وجود داشت و موپاسان، چهره ای برجسته در میان نویسندگان نیمه دوم قرن 19 و نیز امروزه، درصدد بود تا تصویری در حدی واقع گرایانه از جامعه زمان خود ارائه دهد. بدون تردید از لحاظ ساختارگرایی، هدف، نزدیک شدن به واقعیت است که این امر نوبه خود، ایجاد جنبه چندصدایی (پلی فونیک) را در آثار موپاسان باعث شده است. برخی منتقدان ادعا می کنند نثر موپاسان، نوشتاری «واقع گرایانه» و در اصل، تنها بخشی از یک بینش ذهنی و یک طرفه از تاریخ است. بدین منظور در این تحقیق سعی شده است با بررسی شرایط خلق اثر نزد نگارنده و رابطه موجود میان او و شخصیت های داستانش، بسیاری از نکات مبهم آشکار شود.
    کلیدواژگان: نوشتار، جامعه، شخصیت داستان، نویسنده، واقعی، تخیلی، گذشته شخصی
  • روح الله نعمت اللهی * صفحات 43-52
    تقریبا در تمام آثار کوندرا، نویسنده چک، نوعی احساس نفرت مبهم و همه جا حاضر در آگاهی شخصیت ها ظاهر می شود. اگر چه خود آشکارا اقرار نمی کنند، رفتار این شحصیت ها نسبت به جسم خود و جسم دیگری به گونه ایست که بیانگر نوعی احساسی عمیق از نفرت و بیزاری نسبت به جسم و جسمانیت است. این بیزاری از جسم تا اندازه ای ریشه در پدیده خوارانگاری کریستوا و نیز در تضاد میان من وجسم دارد. در حقیقت می توان گفت که کوندرا به عمد شخصیت هایش را در موقعیت هایی قرار می دهد که به ناگزیر با جسم شان روبرو شوند و از این طریق رابطه شان را با جسم مورد پرسش قرار می دهد. این رویارویی گاه حالتی خشونت آمیز به خود می گیرد. در این مقاله ما بر آنیم که دو نمونه از ریشه های خشونت نسبت به جسم را در آثار کوندرا و بر اساس نظریه های کریستوا و لاکان مورد بررسی قرار دهیم. اولی در رمان “زندگی جای دیگریست” و در فصول مربوط به ملاقات نقاش و مادر یارومیل اتفاق می افتد. مورد دوم نیز در رمان “جاودانگی” است یعنی در جایی که دخترک قصد خودکشی در بزرگراه را دارد.
    کلیدواژگان: کوندرا، کریستوا، لکان، جسم، خشونت، خوار انگاری
  • مرضیه بلیغی *، مینا نوروزی صفحات 53-66
    اثر پری با خرده نان، که توسط شارل نودیه در سال 1832 در پاریس به چاپ رسیده است، از جمله داستان های فراواقعی می باشد که در قرن 19 در فرانسه رواج داشته اند. مقاله حاضر با تکیه بر رویکرد روانکاوانه فروید و یونگ در نظر دارد که متن این داستان را از دو جهت مورد بررسی قرار دهد. این مطالعه ابعاد تفسیری جدیدی از متن را ارائه می دهد که خواننده را در درک هرچه بیشتر روند پویای نوشتار پری با خرده نان یاری می کند. روایت شامل دو وجه ظاهری و نهفته است. در وهله اول، قصد بر این است که با مطالعه محتوای ظاهری داستان، به نمای روایی آن پی ببریم. سپس به کمک نتایج بدست آمده از بررسی اولیه، سعی خواهیم داشت، به کنکاش و تحلیل لایه های زیرین و نهفته آن که در ارتباط مستقیم با ناخودآگاه است، بپردازیم.
    کلیدواژگان: شارل نودیه، پری با خرده نان، فراواقعی، نقد روانکاوی، شارل گوستاو یونگ، فروید، ناخودآگاه
|
  • Farzaneh Karimian, Atiyeh Arabi * Pages 1-12
    De tout temps, jusqu’à l’avènement de la littérature et la critique contemporaines, les autobiographies écrites par les femmes ont été exposées aux rejets, marginalisations et dévaluations. Cette dépréciation provient, en grande partie, de la dissemblance qui existe entre les créations autobiographiques féminines et les conventions canoniques du genre, définies par les théoriciens. Les récits autobiographiques féminins donnent à lire un «Moi» «relationnel», décentré et collectif, dessiné dans une écriture fragmentaire et protéiforme. Cette divergence, nous la constatons dans les récits autobiographiques d’Annie Ernaux et de Goli Taraghi, deux figures de littérature contemporaine française et iranienne. Basé sur la démarche théorique de Philipe Lejeune et Georges Gusdorf, le présent article cherche à démontrer, comment et sous quels aspects le parcours autobiographique de deux auteures se distingue du modèle canonique. Serait-il possible d’en dégager une certaine poétique de l’écriture autobiographique au féminin? Ainsi, à la question consistant à savoir, dans quelles mesures les autobiographies de Taraghi et d’Ernaux divergent du modèle théorisé, présentons-nous, dans cet article une réponse déterminative en disant que leur tentative autobiographique s’en détachent dans la mesure où elles représentent un «Moi» intersubjectif, «transpersonnel» voire collectif au lieu d’un moi cohérent et unifié.
    Keywords: Mots-clés: Autobiographie, féminité, transgression, moi, Annie Ernaux, Goli Taraghi
  • Nazita Azimi Meibodi *, Zohreh Joozdani Pages 13-22
    Les défenseurs de l’approche communicative ont basculé ces derniers temps du côté de l’intérêt et l’explicitation de la grammaire en classe de FLE. La grammaire implicite et le passage du sens à la forme proposés par les méthodes communicatives, ne satisfont pas les contextes, comme l’Iran, éloignés du milieu francophone. Le principal objectif de ces méthodes est d’augmenter, chez l’apprenant, la capacité d’agir dans les domaines variés de la société. Cependant, cet objectif est loin d’être réalisable jusqu’au bout dans les établissements universitaires iraniens focalisés plutôt sur les textes spécialisés et soutenus à travers lesquels se révèle le besoin de la connaissance de la grammaire, de la syntaxe, etc. L’infirmité due au manque de la maîtrise de la grammaire contraint les étudiants face à une grande partie de la finalité de leur cursus en licence et en master II, lors de la production écrite, surtout. Cet article envisage une mise en revue des savoir-faire et des savoir-savant des étudiants iraniens après les quatre premiers semestres d’apprentissage du français. Étant donné que la bonne connaissance de la grammaire est le seul moyen d’évaluer un apprenant, il faut accentuer la sévérité à leur égard et dans les tâches d’écrit.
    Keywords: Approches communicatives, grammaire implicite, explicite, classe de FLE, écrit, apprenant iranien
  • Mortaza ? Babak ?moin * Pages 23-32
    From the view point of the classical structural semiotics, the "empirical experience" is considered as a pre-semiotic alien to any signification of the world, and it's based from there, by nature, below the threshold of the analyzable. While structuralist semioticism has given "narrative discourse", that is, what conveys the empirical life to "narrate", and while giving it a "textual" effect, this makes it susceptible to be the subject of the analysis of a semiotician, which justifies the great slogan of Greimas "out of the text point of salvation".
    On the contrary, we have the opinion that these are two processes of meaning production that the one does not necessarily exclude the other. As a result, we have two sets of views on the world that each have a specific design regime. By giving examples of a variety of domains, and more particularly of literature, the purpose of this series is to demonstrate that the "empirical experience", as well as the "discourse of the narration "both relate to the rejection and semiotic analysis.
    Keywords: Semiotics, Lived Experience, Narrative, Meaning, System of Viewing the World
  • Mahboubeh Mirfendereski *, Mehdi Heidari Pages 33-42
    Following successive revolutions in the 19th century that were concurrent with economic and political welfare of the Bourgeoisie Class at the time, France was undergoing many social transformations. Despite the prevailing apparent calm in the country after the 1848 revolution, there were some social conflicts; and Maupassant as a prominent figure among the writers of the second half of the 19th century – as it also goes for today - was trying to depict an approximately realistic image of the society of his time. Undoubtedly, from a structural perspective, this is the concern to be close to reality that gives polyphonic quality to the works of Maupassant, which sometimes makes them very impressive. Some critics claim that Maupassant’s prose does not exceed the writing rules in such a way that this "realistic" article, in principal, is only a part of a subjective and one-sided aspect of history. In this regard, the present study is an attempt to investigate the conditions and relationships between Maupassant's characters in the story.
    Keywords: Writing, society, The Character of the story, Writer, Real, Imaginary, Personal Past
  • Rouhollah Nematollahi * Pages 43-52
    Dans presque toutes les œuvres de Milan Kundera, l'écrivain tchèque, un sentiment de haine vague mais omniprésent apparaît dans la conscience des personnages. Bien qu’ils ne le confessent pas ouvertement, la manière dont ils traitent leur corps et les corps des autres révèle un sentiment profond de dégout et d’abjection envers celui-ci. Cette haine du corps est en partie enracinée dans le phénomène inconscient de labjection ainsi que dans le conflit entre le moi et le corps. En effet, on pourrait dire que dans ses œuvres, Kundera confronte intentionnellement les personnages à des situations où ils doivent faire face à leur corps, remettant en question leur rapport avec celui-ci. Cette confrontation prend parfois une forme violente. Dans cet article nous allons examiner psychologiquement les origines de cette violence d’après les idées de Kristeva et Lacan, dabord dans le roman La vie est ailleurs dans les chapitres concernant la rencontre de la mère avec le peintre, puis dans Limmortalité, là où la fille tente de se suicider sur lautoroute.
    Keywords: Kundera, Kristeva, Lacan, le corps, la violence, labjection
  • Marzieh Balighi *, Mina Nowrouzi Pages 53-66
    La Fée aux miettes de Charles Nodier, publié à Paris, en 1832 est un récit qui peut se prêter à une double interprétation. Ce roman reprend un type de récit, très populaire à partir du XIXe siècle, en France, celui de «fantastique». Lobjectif du présent article est de proposer lapplication de lapproche psychanalytique au texte de La Fée aux miettes, basée, en grande partie, sur des apports de la psychanalyse freudienne et jungienne. Cette étude psychanalytique nous permettra doffrir au texte de nouvelles dimensions interprétatives et de comprendre la dynamique que suggère l'écriture de La Fée aux miettes. Ce qui est raconté comporte deux faces, apparente et sous-jacente. Nous avons lambition danalyser, en une première étape, le contenu manifeste du roman et à en découvrir le schéma narratif pour discuter, en une deuxième étape, le contenu fantasmatique de ce récit en essayant de déchiffrer des sources sous-jacentes de ces fantasmagories apparentes en rapport avec le travail de linconscient, cette face obscure de la psyché.
    Keywords: Charles Nodier, La Fée aux miettes, Fantastique, Psychanalytique, C. G. Jung, Freud, Inconscient