فهرست مطالب

دیابت و متابولیسم ایران - سال هجدهم شماره 5 (خرداد و تیر 1398)
  • سال هجدهم شماره 5 (خرداد و تیر 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/04/10
  • تعداد عناوین: 6
|
  • محمد باقدم، خالید محمدزاده سلامت*، کمال عزیزبیگی، کاظم باعثی صفحات 228-235
    هدف

    کاردیومایوپاتی یکی از عوارض دیابت است که با اختلال در عملکرد و متابولیسم قلب همراه است. تمرینات ورزشی با تغییر در بیان ژن های درگیر در متابولیسم قلبی و افزایش ترشح مایوکین ها نقش مهمی در کاهش عوارض ناشی از دیابت بر روی عضله ی قلب دارند. هدف از مطالعه ی حاضر تاثیر 8 هفته تمرین هوازی بر بیان ژن PGC-1α بافت قلب و سطح پلاسمایی آیریزین در رت های دیابتی شده با STZ بود.

    روش ها

     16 سر رت 10 هفته ای دیابتی شده با STZ به دو گروه تمرین هوازی و گروه کنترل تقسیم شد. مدت و شدت فعالیت از 15 دقیقه با سرعت 10 متر در دقیقه شروع و به صورت تدریجی به 40 دقیقه با سرعت 25 متر در دقیقه در هفته هفتم رسید و تا پایان هفته هشتم این شدت حفظ شد (8 هفته). بیان ژن PGC-1α قلب به روش PCR و سطح پلاسمایی آیریزین، انسولین و گلوکز با استفاده از کیت الایزا 48 ساعت بعد از آخرین جلسه ی تمرینی اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون تی زوجی و در سطح معنی داری 05/0 مورد بررسی قرار گرفت.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که تمرین هوازی موجب افزایش معنی دار غلظت PGC-1α بافت قلب (001/0>P) و غلظت آیریزین پلاسما (001/0>P) شد. نتایج همچنین نشان داد که تمرین هوازی با کاهش معنی دار گلوکز (001/0>P) و افزایش انسولین (001/0>P) پلاسما همراه است. اما تاثیری بر شاخص مقاومت انسولینی ندارد 79/0=P). علاوه بر این مشخص شد که غلظت PGC-1α بافت قلب با غلظت آیریزین (001/0>P) و انسولین پلاسما (019/0=P) ارتباط مثبت معنی داری دارد اما با غلظت گلوکز این ارتباط معکوس است (001/0=P). آیریزین نیز با غلظت انسولین ارتباط مثبت (001/0=P) و با غلظت گلوکز ارتباط معکوس (002/0=P) معنی داری داشت.

    نتیجه گیری

     نتایج تحقیق حاضر پیشنهاد می کند که تمرین هوازی موجب افزایش بیان ژن PGC-1α در بافت قلب و آیریزین پلاسما می شود. این تغییرات ارتباط معنی داری با کاهش گلوکز و افزایش انسولین پلاسما در رت های دیابتی شده با STZ دارد.

    کلیدواژگان: تمرین هوازی، دیابت، قلب، PGC-1α، آیریزین
  • فرشته شهیدی، فرامرز یزدانی*، عباسعلی گایینی، پوران کریمی صفحات 236-245
    مقدمه

    کاردیومیوپاتی دیابتی اولین عامل مرگ و میر بیماران دیابتی است و آنژیوژنز مهم ترین سازوکار احیاء جریان خون قلب در شرایط فیزیولوژیک و پاتولوژیک است. هدف از مطالعه ی حاضر، مقایسه تاثیر هشت هفته تمرین تداومی متوسط و تناوبی شدید بر آنژیوژنز قلب موش های نر دیابتی نژاد ویستار است.

    روش ها

     تعداد 32 سر رت نژاد ویستار به صورت تصادفی در 4 گروه سالم بدون تمرین، دیابتی بدون تمرین، دیابتی + تمرین تداومی متوسط و دیابتی + تمرین تناوبی شدید قرار گرفتند. دو نوع تمرین از نظر کالری مصرفی یکسان سازی شد و شدت تمرین براساس حداکثر اکسیژن مصرفی و 5 روز در هفته تعیین گردید. عوامل پروآنژیوژنیک (VEGF, MMP2, TGFβ1) و آنتی آنژیوژنیک (TIMP2) از بافت بطن چپ قلب رت بعد از 48 ساعت از آخرین جلسه تمرینی برداشت شد. برای ارزیابی میزان سنتز پروتئین های درگیر در مسیر آنژیوژنیکی از روش وسترن بلات استفاده شد. داده ها با روش آماری تحلیل واریانس یکراهه با اندازه گیری های مکرر اندازه گیری شد (05/0P<).

    یافته ها

     نتایج نشان داد که سطح عوامل پروآنژیوژنیک VEGF, MMP2, TGFβ1 به طور معنی داری افزایش داشت ولی عامل آنتی آنژیوژنیک TIMP2 کاهش یافت (05/0P<). علاوه بر آن سطح حداکثر اکسیژن مصرفی در هر دو گروه تمرینی تداومی و تناوبی افزایش معنی داری نشان داد (000/0=P).

    نتیجه گیری

    تمرین تداومی متوسط و تناوبی شدید سبب افزایش فاکتورهای آنژیوژنیکی و کاهش عامل آنتی آنژیوژنیکی در بافت قلب رت های نژاد ویستار دیابتی می شود که راهکاری مناسبی برای کاهش میزان مرگ و میر ناشی از قلب دیابتی است.

    کلیدواژگان: آنژیوژنز، دیابت، عضله ی قلب، تمرین تداومی متوسط، تمرین تناوبی شدید
  • غلامرضا جعفری ندوشن، حسین هادی ندوشن*، نسیم نمیرانیان، سعید رضایی صفحات 246-256
    مقدمه

    ابتلا به دیابت که با افزایش قندخون، لیپیدها وآنزیم های کبدی همراه است، ممکن است منجر به تغییرات تولید سایتوکاین های التهابی شامل پروتئین شبه کیتیناز 3 (YKL-40)و پروتیئن واکنش کننده ی C با حساسیت بالا (hs-CRP) شود که در ایجاد و پیشرفت عوارض دیابت ازجمله، آترواسکلروز نقش دارند. هدف این مطالعه تعیین و مقایسه ی سطح سرمی YKL-40- و hs-CRP در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو دارای تنگی عروق کرونردر مقایسه با افراد دیابتی و سالم بود.

    روش ها

    این مطالعه به صورت تحلیلی- مقطعی بر روی 87 نفر در چهارگروه شامل: 23 نفر افراد سالم (گروه یک)، 22 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو(گروه دو)،20 بیمارتنگی عروق کرونر (گروه سه) و 22 بیمار مبتلا به دیابت نوع دو و تنگی عروق کرونر(گروه چهار) انجام شد. سطح سرمی قند ناشتا (FBS)،کلسترول، تری گلیسیرید، لیپوپروتیئن با دانسیته ی کم (LDL-C)، لیپوپروتیئن با دانسیته ی بالا(HDL-C) ، آسپارتات آمینو ترانسفراز (AST)، آلانین آمینو ترانسفراز (ALT)، YKL-40 وhs-CRP تعیین شدند.

    یافته ها

    میانگین سطح سرمی در پارامترهای: FBS (گروه یک با گروه های دو و چهار وگروه دوبا گروه سه، 001/0P=)، کلسترول (گروه یک با گروه سه، 03/0P=)، تری گلیسرید (گروه دو با گروه سه، 027/0P=)،  HDL-C(گروه یک با گروه های سه وچهار، به ترتیب 02/0P=، 01/0P=)، ALT (گروه یک با گروه چهار، 03/0P= و گروه دو با گروه چهار، 02/0P=) و AST (گروه دو با گروه چهار، 009/0P=) معنی دار بود. میانگین سطح سرمیYKL-40  در بین گروه های یک (27/1±81/4 نانوگرم بر میلی لیتر) با گروه دو(61/4±52/15نانوگرم بر میلی لیتر) (01/0P=) و گروه سه (75/2±20/19نانوگرم بر میلی لیتر،017/0P=) و نیز بین گروه های یک و چهار (17/4±10/16نانوگرم بر میلی لیتر،04/0P=) ارتباط معنی داری را نشان می داد. سطح سرمیhs-CRP  در بین گروه های سه (53/1±49/4 میکروگرم بر میلی لیتر) و چهار (43/0±28/1 میکروگرم بر میلی لیتر)، به طور معنی داری متفاوت بود (028/0P=).

    نتیجه گیری

     سطح سرمی YKL-40 در افراد مبتلا به دیابت نوع دو و بیماری عروق کرونر افزایش می یابد. تعیین سطح سرمی این مارکر در این افراد توصیه می شود.

    کلیدواژگان: YKL-40، hs-CRP، دیابت نوع دو، آترواسکلروزیس
  • بی نظیر گل آور، علی شیبانی*، معصومه طباطبایی صفحات 257-265
    مقدمه

    طیف سنج تحرک یونی یک تکنیک تجزیه ای است که به دلیل حساسیت و سرعت بالا برای آشکارسازی مولکول های یونیزه در فاز گازی و در فشار اتمسفر، از کاربرد فراوانی برخوردار است. آنالیز تنفسی یک روش جدید تجزیه ای برای به دست آوردن اطلاعات در مورد وضعیت بالینی یک فرد است. هوای بازدم انسان شامل اجزای متنوعی از جمله بخار آب، هیدروژن و استون است که در صورت بروز بیماری در فرد مقدار این مواد افزایش یا کاهش می یابد. برخی از این مواد به شدت با بیماری هایی مانند آسم، سرطان ریه، دیابت مرتبط هستند. در کار تحقیقاتی حاضر، شناسایی و اندازه گیری میزان استون در بازدم تنفسی افراد دیابتی با استفاده از طیف سنج تحرک یونی با منبع یونیزاسیون کرونا مثبت توصیف می شود.

    روش ها

     عوامل دستگاهی شامل دمای سل و محفظه تزریق، ولتاژ شناوری و منبع کرونا، جریان گاز حامل و شناوری و همچنین پهنای پالس مورد بررسی قرار گرفت. در شرایط بهینه، نمودار درجه بندی رسم شد و دیگر ارقام شایستگی تعیین شدند. بازدم تنفسی افراد مبتلا به بیماری دیابت در سرنگ جمع آوری و در شرایط بهینه به دستگاه تزریق شد.

    نتایج

    در شرایط بهینه تجربی، نمودار درجه بندی در محدوده  ng80-10 خطی شد. انحراف استاندارد نسبی برای محلول های 20 و ng 50 از استون با 6 بار اندازه گیری به ترتیب 2/7 و % 2/6 تعیین شد. حد تشخیص و حد تعیین روش به ترتیب 7/2 و  ng 9 برای استون به دست آمد. روش پیشنهادی و توسعه یافته به طور رضایت بخشی جهت اندازه گیری استون در بازدم تنفسی افراد دیابتی به کار برده شده است.

    کلیدواژگان: دیابت، استون، طیف سنجی تحرک یونی، آنالیز تنفسی
  • رضا امیدی قنبری، رحمان سوری*، احمد همت فر صفحات 266-274
    مقدمه

    آدروپین یک هورمون پپتیدی است که نقش مهمی در همئوستاز انرژی دارد و اخیرا در تنظیم متابولیسم بافت چربی به علت ارتباط منفی آن با چاقی و مقاومت به انسولین مورد توجه قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 10 هفته فعالیت هوازی با شدت کم بر سطوح آدروپین سرم و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) در نوجوانان پسر چاق غیرفعال بود.

    روش ها

    این مطالعه در قالب طرح نیمه تجربی انجام گرفت. 26 نفر از نوجوانان پسر چاق (سن 81/0±40/13 سال؛ وزن 51/8±44/85 کیلوگرم)، در این پژوهش انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه فعالیت ورزشی هوازی و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین، فعالیت دویدن با شدت 50-65 درصد حداکثر ضربان قلب، سه جلسه در هفته به مدت 10 هفته انجام دادند. قبل و پس از مداخله، خونگیری به منظور اندازگیری آدروپین سرم، انسولین و گلوکز ناشتا انجام شد. داده ها به وسیله آزمون تی زوجی و تی مستقل در سطح 05/0≤ P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

    یافته ها

    یافته ها نشان داد که وزن (001/0P=) و درصد چربی بدن (017/0P=) در گروه فعالیت هوازی در پس آزمون نسبت به پیش آزمون و نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت. سطوح آدروپین سرم در گروه فعالیت ورزشی هوازی نسبت به پیش آزمون و نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری یافت (001/0P=). بین تغییرات آدروپین با تغییرات وزن، درصد چربی بدن و HOMA-IR همبستگی معناداری مشاهده گردید (05/0P≤).

    نتیجه گیری

     با توجه به رابطه ی آدروپین با ترکیب بدنی و مقاومت به انسولین و تاثیرپذیری آن از تمرین هوازی، آدروپین ممکن است نقش ویژه ای در کنترل وزن و چاقی ایفا نماید.

    کلیدواژگان: آدروپین، شاخص مقاومت به انسولین، فعالیت ورزشی هوازی با شدت پایین، نوجوان چاق
  • طبیبی راد، حسین عابدنطنزی*، حجت الله نیک بخت، فرشاد غزالیان، ماندانا غلامی صفحات 275-281
    مقدمه

    چاقی باتوجه به هورمون های درگیردر اضافه وزن، خطرابتلا به دیابت نوع دو را افزایش می دهد. هدف از انجام تحقیق نیمه تجربی حاضر، بررسی تاثیر تمرین هوازی بر  Dpp-4 و GLP-1 در زنان چاق مبتلا به دیابت نوع دو بود.

    روش ها

     از بین زنان چاق مبتلا به دیابت نوع دو 50-35 ساله ی مراجعه کننده به انجمن دیابت شهر ساوه به شرط رعایت شرایط ورود و خروج به تحقیق تعداد 20 نفر به طور داوطلب انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه کنترل (10 نفر) و تمرین هوازی (10 نفر) تقسیم شدند. 24 ساعت قبل از شروع تمرینات، ویژگی های فردی آزمودنی ها شامل سن، قد، وزن و نمایه ی توده ی بدن و متغیرهای تحقیق (مقاومت انسولین، Dpp-4 و GLP-1) در پیش آزمون اندازه گیری شده و گروه تمرین هوازی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 45 تا 60 دقیقه برنامه ی تمرینی مربوط به خود را انجام دادند و گروه کنترل هیچ تمرینی نکرد. پس از گذشت 8 هفته و 24 ساعت پس از آخرین جلسه ی تمرین مجددا ویژگی های فردی و متغیرهای تحقیق اندازه گیری شدند. داده ها با استفاده از آزمون تی مستقل و تی همبسته در سطح 05/0P≤  تحلیل شد.

    یافته ها

    افزایش معناداری در سطح GLP-1 (001/0 (P=و کاهش معناداری در سطحDPP-4 (001/0 (P=در گروه تمرین هوازی نسبت به گروه کنترل دیده شد.

    نتیجه گیری

     نتایج نشان داد که تمرین هوازی و متعاقب آن کاهش وزن در گروه تجربی با افزایش معناداری در سطح GLP-1 و کاهش معنادار سطح DPP-4 همراه است.

    کلیدواژگان: تمرین هوازی، Dpp-4 و GLP-1، زنان چاق، دیابت نوع دو
|
  • Mohammad Baghadam, Khalid Mohammadzadeh Salamat*, Kamal Azizbeidi, Kazem Baesi Pages 228-235
    Background

    Cardiomyopathy is one of adverse effects of diabetes that associated with cardiac muscle metabolism and function disruption. Exercise training decreases adverse effects of diabetes on heart by changing genes involved in cardiac metabolism and increasing myokines secretion. So, the aim of this study was to investigate of 8 weeks aerobic training on cardiac PGC-1α gene expression and plasma irisin in STZ-induced diabetics’ rats.

    Methods

    16 STZ-induced diabetics Wistar rats (10 weeks old) divided into control and aerobic training groups. Time and intensity of exercise session began with 15 minutes and 10 m/min, and gradually increased to 40 minutes and 25 m/min at seventh week and kept to the end of eighth’s week (8 weeks). Cardiac PGC-1α gene expression analyzed by PCR, and plasma concentration of insulin, glucose were analyzed by ELISA method 48 hours after the last session of exercise training. Data were analyzed by independent t test at alpha level of 0/05.

    Results

    the results showed that aerobic exercise training increased PGC-1α concentration (P<0/001) and plasma irisin (P<0/001). Further analysis showed that aerobic exercise training decreased glucose concentration (P<0/001) and increased insulin concentration (P<0/001), but had no effect of insulin resistance (P=0/79). In addition, the results revealed that there is a positive correlation between PGC-1α and plasma irisin (P<0/001) and insulin (P=0/019), but it has a negative correlation with plasma glucose (P=0/001). There is also a positive significant correlation between isirin and insulin (P=0/001), and a negative correlation between irisin and glucose (P=0/002).

    Conclusion

    The findings suggest that aerobic exercise training induces increased cardiac PGC-1α gene expression and plasma irisin. These changes have a significant correlation with lowered glucose and increased plasma insulin insulin in STZ-induced diabetics’ rats.

    Keywords: Aerobic training, Diabetes, Heart, PGC-1α, Irisin
  • Fereshteh Shahidi, Faramarz Yazdani*, Abbasali Gaieni, Poran Karimi Pages 236-245
    Background

    Diabetic cardiomyopathy is the first cause of death in diabetic patients and angiogenesis is the most important mechanism for the recovery of heart blood flow in physiologic and pathologic conditions. The purpose of this study was to compare the effect of eight weeks of moderate continuous and sever interval training on heart angiogenesis in Wistar male diabetic rats.

    Methods

    32 Wistar rats were randomly assigned into 4 groups: healthy non-exercised, diabetic no exercise, diabetic + moderate continuation and diabetic + severe interval exercises. Two types of exercises were calibrated and the exercise intensity was determined based on the maximum oxygen consumption and 5 days a week. The pro-angiogenic (VEGF, MMP2, TGFβ1) and anti-angiogenic (TIMP2) agents of the left ventricle of the heart were taken from the rat after 48 hours of the last training session. Western blot method was used to evaluate the synthesis of proteins involved in angiogenic route. Data were measured by one-way variance analysis with repeated measurements (P =0/000).

    Results

    The results showed that the levels of proangiogenic VEGF, MMP2, TGFβ1 significantly increased, but the anti-angiogenic factor of TIMP2 decreased (P <0.05). In addition, the maximum level of oxygen consumed in both continuous and periodic training groups showed a significant increase.

    Conclusion

    Moderate and continuous exercise increases angiogenic factors in the heart of diabetic Wistar rats, which is a good way to reduce the mortality rate of diabetes.

    Keywords: Angiogenesis, Diabetes, Heart Muscle, Continuous Moderate Exercise, Interval Severe Exercises
  • Gholamreza Jafari Nadoushan, Hossein Hadinedoushan*, Nasim Namiranian, Saeed Rezaei Pages 246-256
    Background

    Diabetes mellitus, which is associated with elevated blood glucose, lipids and liver enzymes, may results in alterations in the production of inflammatory cytokines, including chitinase-3-like protein 1 (YKL-40) and high-sensitivity C-reactive protein (hs-CRP), which induce and promote complications of diabetes such as atherosclerosis.The aim of this study was to evaluate the serum level of chitinase-3 like 1 protein (YKL-40) and high-sensitive C-reactive protein (hs-CRP) in type 2 diabetes with coronary artery disease compared to diabetic and healthy control.

    Methods

    This cross-sectional study was performed on 87 subjects in four groups, including: 23 samples as healthy control (Group 1), 22 patients with type 2 diabetes (Group 2), 20 patients with coronary artery disease (Group 3) and 22 patients with type 2 diabetes and coronary artery disease (Group 4). Serum Fasting blood sugar (FBS), Cholesterol, Triglyceride, Low density lipoprotein (LDL-C), High density lipoprotein (HDL-C), Aspartate aminotransferase (AST), Alanine aminotransferase (ALT), YKL-40 and hs-CRP were determined.

    Results

    The mean serum levels of FBS (Group 1 with 2 and 4, Group 2 and 3, P = 0.001), Cholesterol (Group 1 and 3, P = 0.03), Triglyceride (Group 2 and 3,p=0.027), HDL-C (Group 1 with 3 and 4, P = 0.02, P = 0.01 respectively), ALT (Group 1 and 4, P = 0.03, Group 2 and 4, P = 0.02) and AST (Group 2 and 4, P = 0.009) were significantly different..The mean serum levels of YKL-40 were significantly difference in the group 1(4.81±1.27 ng/ml) and group 2 (15.52±4.61 ng/ml) (P=0.01), group 3 (19.2±2.75 ng/ml, P=0.017) and group 4 (16.1±4.17 ng/ml, P=0.04). Also, The mean serum levels of hs-CRP in the group 3 (4.49± 1.53 μg/ml) and group 4 (1.28 ± 0.43 μg/ml) was significantly difference (P= 0.028).

    Conclusion

    Serum levels of YKL-40 are increased in people with type 2 diabetes and coronary artery disease. It is recommended to determine the serum level of this marker in these patients.

    Keywords: YKL-40, hs-CRP, Diabetes type 2, Atherosclosis
  • Benazir Golavar, Ali Sheibani*, Masoumeh Tabatabaee Pages 257-265
    Background

    The ion mobility spectrometry (IMS) is an analytical technique that is widely used due to its high sensitivity and speed for the detection of ionized molecules in gas phase and under atmospheric pressure. Breath analysis is a new method for obtaining information about person's clinical conditions that is considered by researchers. Human exhaled air contains a variety of components such as water vapor, hydrogen, acetone which in case of disease changes the amount of them. Some of these substances are highly related to diseases like asthma, lung cancer, diabetes. In this research work, the detection and measurement of acetone in breath of diabetics is described using an ion mobility spectrometer with a corona-positive ionization source.

    Methods

    Instrumental parameters such as cell and injection temperatures, drift and corona voltages, carrier and drift gas flow rates, and pulse width were investigated. Under optimum conditions, calibration curve and other figures of merits were determined. Under optimum conditions, the breath of diabetics were sampled by syringe and then injected to IMS.

    Results

    Under optimum experimental conditions, the calibration curve was linear in the range of 10-80 ng. The relative standard deviation for 20 and 50 ng of acetone with 6 times the measurement were 7.2 and 6.2%, respectively. The limits of detection and quantification were 2.7 and 9 ng, respectively. The developed method has been used satisfactory to determine of acetone in the breath of diabetics.

    Keywords: Diabetes, Acetone, Ionic mobility spectrometry (IMS), Breath analysis
  • Reza Omidi Ghanbari, Rahman Soori*, Ahmad Hemmatfar Pages 266-274
    Background

    Adropin is a peptide hormone playing a role in energy homeostasis and prevention of obesity. The aim of this study was to investigate the effects of aerobic exercise with low intensity on serum adropin levels and insulin resistance index (HOMA-IR) in obese sedentary adolescent boys.

    Methods

    This study was carried out in a quasi-experimental design. 26 obese adolescent boys were recruited (Mean ± SD: 13.4±0.81 yr; weight: 85.44±8.51kg) and were randomly assigned into two groups: aerobic exercise and control group. The training group performed running with intensity of 50-65% of maximal heart rate, three times a week for 10 weeks. Before and after intervention, blood sampling for measurement of serum adropin, fasting insulin and glucose was carried out. Data were analyzed by paired t-test and independent t-test at significant levels of P≤0.05.

    Results

    Weight (P=0.001) and body fat percent (P=0.017) showed significant reduction in aerobic group in posttest compared to pretest and control group. Serum adropin levels were increased significantly in aerobic exercise group compared to pretest and control group (P=0.0001). Significant correlation was seen between changes of adropin with changes of weight, body fat percent and HOMA-IR (P≤0.05).

    Conclusion

    According to the relationship between adropin with body composition and insulin resistance and also, its influence from aerobic exercise, adropin may play a special role in weight and obesity management.

    Keywords: Adropin, Insulin Resistance, Aerobic Exercise With Low Intensity, Obese Adolescent
  • Saeideh Tabibirad, Hosein Abednatanzi*, Hojatallah Nikbakht, Farshad Ghazalian, Mandana Gholami Pages 275-281
    Background

    Obesity increases the risk of developing type 2 diabetes with regard to the hormones involved. The purpose of this quasi-experimental study was to investigate the effect of aerobic exercise on Dpp-4 and GLP-1 in obese women with type 2 diabetes.

    Methods

    From among obese women with type-2 diabetes mellitus 35-50 years old referred to the Diabetes Association of Saveh, 20 people were voluntarily selected and randomly assigned to two groups of control (10) and Experiment group (10) were divided. Twenty four hours before the beginning of the training, the individual characteristics of the subjects included age, height, weight, body mass index and research variables (insulin resistance, Dpp-4 and GLP-1) in the pre-test and the training group Aerobic exercise lasted for 8 weeks, 3 sessions per week, and 45-60 minutes each session, and the control group did not practice. After 8 weeks and 24 hours after the last training session, the individual characteristics and variables of the research were again measured. Data were analyzed by independent t-test and dependent t-test at p≤0.05.

    Results

    There was a significant increase in the level of GLP-1 (P= 0.001) and a significant decrease in DPP-4 level (P= 0.001) in the aerobic exercise group compared to the control group.

    Conclusion

    Results showed that Dpp-4 and GLP-1 values were significantly different in aerobic training group after 8 weeks compared to control group. It was also found that aerobic training significantly increased the level of GLP-1 and decreased the level of DPP-4.

    Keywords: Aerobic Training, Dpp-4, GLP-1, Obese Women, Type 2 Diabetes