آرشیو پنج‌شنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۸، شماره ۵۵۰۰
زندگی
۱۳
توصیه ویژه

همه ما مسوولیم

 1

 هر مهمانی، وظیفه ای دارد. درباره وظایف میزبان و مهمان در احادیث بارها گفته شده است و ائمه اطهار (ع) در این باره، بارها سخن گفته اند. مثلا امام صادق (ع) در این باره می فرمایند: «نابود شود کسی که آنچه برادرش برای او مهیا کرده را کوچک شمارد و هلاک شود کسی که آنچه را که برادرش بر او تقدیم کرده، کم شمارد.» بنابراین حقی که مهمان دارد، این است که هیچ گاه، آنچه را که میزبان برای او آماده می کند کوچک نشمرد. با او به بدی و کنایه رفتار نکند. چراکه بسیاری از میزبانان عراقی، برای این که سفره ای را برای مهمانان خود مهیا کنند، سال ها کار کرده اند و در شرایط بد اقتصادی، سختی ها به جان خریده اند و آنچه که از سر اخلاص در سر سفره می گذارند، تمام داشته هایشان است. درست است که عراق در همسایگی کشور ما قرار دارد و هر ایرانی ممکن است حرم امام (ع) را خانه خودش بداند و بسیاری از ایرانی ها، ارگان ها و سازمان ها در خاک این کشور، موکب برپا می کنند؛ اما این دلیل نمی شود که خود را میزبان بداند. زیبنده است که حق میزبانی برای کشور عرب زبان باقی بماند.

 2

 مسلمانان و غیرمسلمانان از بیش از 60 کشور جهان، در راهپیمایی اربعین شرکت می کنند؛ بنابراین حضور در پیاده روی اربعین، بهترین فرصت برای تبادل نظرهاست. هر ایرانی می تواند به عنوان یک سفیر صلح شناخته شود. در پیاده روی اربعین در زمینه های مختلف، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و حتی توریسم می توان تبادل نظر کرد. هر رفتار و منشی که از هر ایرانی سر می زند، به عنوان رفتار همه مردم ایران تصور می شود. هر ایرانی نماینده کشورش است، بنابراین احترام به نظرات، تفکرات، گرایش های سیاسی، فکری و مذهبی از واجبات حضور در پیاده روی اربعین است.

 3

 امام حسن عسکری (ع) یکی از صفات مومنان را زیارت اربعین می داند. ائمه اطهار (ع) برای مومنینی که پیاده روی اربعین هم انجام می دهند، تاکید کرده اند که در طول پیاده روی، آداب و اخلاق سیدالشهدا (ع) و سبک زندگی او را تمرین کنند. فلسفه پیاده روی نه تنها بیعت با امام (ع) که بلکه تمرین سبک زندگی اوست. زائر واقعی کسی است که در حال پیاده روی اخلاق حسینی (ع) و عمل نیک داشته باشد. با بزرگسالان و کودکان مهربان باشد و به نیازمندان کمک کند. خداوند در قرآن می فرماید: «با همه به خوبی سخن بگوید و اخلاق اهل بیت (ع) را در زندگی پیاده کند و مبلغ آن باشد؛ زیرا کارهای نیک، مذهب را بیشتر تبلیغ می کند.»