آرشیو سه‌شنبه ۱۴ آبان ۱۳۹۸، شماره ۵۵۱۸
زندگی
۱۳

مشکلات فرهنگی مشکلات پزشکی

یکی از مشکلات ناشنوایان از نبود فرهنگ مواجهه با آنها نشات می گیرد. به این شکل که توانایی ناشنوایان درنظر گرفته نمی شود و در بسیاری از مواقع، خانواده ها به فرد ناشنوا اجازه نمی دهند که زندگی کند و او را تحت کنترل خودشان نگه می دارند. در رسانه، توانایی های آنها دیده نمی شود. چون آنها نمی توانند بشنوند، از کلماتی استفاده می کنند که خوشایند و دلخوش ناشنوایان نیست.

افراد شنوا و ناشنوا فرقی با هم ندارند و با آموزش فاصله بین آنها قابل از بین رفتن است. یکی از مشکلات ناشنوایان این است که روی آنها نگاه پزشکی وجود دارد. تا زمانی که نگاه پزشکی و درمانی روی ناشنوایان باشد این مشکلات هم وجود دارد. همین که والدین به این فکر می کنند که کاشت حلزون را انجام بدهند تا همه چیز حل شود، اشتباه است. یک نکته مهم این است که چه با سمعک و چه با کاشت، فردی که ناشنواست، شنوا نمی شود. کاشت حلزون جدا از این که آسیب های خود را دارد، کارآیی اش هم مانند سمعک است، هرچند که کمی پیشرفته تر است و برای افرادی به کار می رود که ناشنوای مطلق باشند.

یکی دیگر از مشکلات جامعه ناشنوایان این است که برخی خانواده ها با زبان اشاره با فرزندان ناشنوایشان صحبت نمی کنند. در حال حاضر آموزش و پرورش به این نکته رسیده که با زبان اشاره باید با ناشنوایان ارتباط بگیرد.

برخی خانواده ها بعد از کاشت حلزون ادعا می کنند کودکشان صوت دارد، حرف می زند و دیگر ناشنوا نیست. خانواده ها می گویند بچه را که صدا می کنم برمی گردد، اما دقت نمی کنند چه فشاری روی این بچه وجود دارد. تا زمانی که فشار به بچه ها وارد می شود، ناشنوا حتی اگر متوجه خیلی از صحبت ها نشود، سکوت می کند؛ چون فکر می کند اگر از ناتوانی اش بگوید، این ضعف اوست. بسیاری از والدین نمی دانند که چطور با کودکان ناشنوایشان ارتباط برقرار کنند. این که صرفا تنها صدایشان را بشنوند تا چه قدر می تواند مهم باشد؟

والدین فکر می کنند با فشار روی فرزند ناشنوا و اجبارش به حرف زدن، به او اعتماد به نفس می دهند. آنها اتفاقا عزت نفس را از بچه می گیرند. خود بچه می داند که مشکل دارد و نمی تواند صحبت کند. مشکل از زمانی شروع می شود که پزشک به والدین می گوید با کاشت حلزون مشکل ناشنوایی حل می شود. درصورتی که با این نسخه مشکلات دیگری به مشکلات ناشنوایان اضافه می شود.