آرشیو شنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۸، شماره ۲۲۳۲۴
پاورقی
۶
بازخوانی مکتوب مستند «خارج از دید 2» (23)

فمینیسم، پله اول براندازی از دید هیفوس و ولومل

سال 1379، هودفر کتاب دیگری منتشر کرد به نام «مشارکت عمومی در جامعه مدنی: راهنمای فعالیت های سیاسی و اجتماعی.» در این کتاب نیز سعی می کرد به راه حلی روشن برای استفاده سیاسی از پوشش فعالیت های فرهنگی و اجتماعی برسد. این کتاب که دستورالعمل شورش و اعتراضات اجتماعی است با همکاری یک خبرنگار افغانی به نام نیلوفر پذیرا نوشته شده و ناتالی حق وردیان نیز آن را به فارسی برگردانده است. مبلغ حق التالیف این کتاب توسط موسسه جاسوسی حقوق و دموکراسی مشهور به آر.اند.دی (R and D) به او پرداخت شده است. آر.اند.دی در کانادا فعالیت می کند و پیام اخوان، از اعضای هیئت مدیره آن از فعالان اصلی فرقه بهایی است.

هودفر با حمایت هیفوس و به نمایندگی از ولومل در سال 1385 مسئول اجرای پروژه ای فمنیستی و ضداسلامی در افغانستان نیز شد. طرح اصلی، ایجاد سند جدید ازدواج در افغانستان بود که در آن تمام حقوقی را که اسلام برای مرد قائل شده است از جمله حق حضانت، اذن خروج از کشور، حق طلاق و دیگر حقوق اسلامی را به بهانه حقوق زنان حذف می کرد. ولومل آشکارا هدف خود را حذف ادیان و از جمله اسلام از فرهنگ اعلام کرده است. اما هوشمندی ولومل در این است که می داند باید انگشت روی چه مسائلی بگذارد. مسائلی که به طور تاریخی در سنت و فرهنگ جوامع اسلامی حضور داشته و موجب صیانت از حقوق دو طرف شده اما حالا ولومل با تبدیل آنان به کمپین های سیاسی، با یک تیر دو نشان می زند: هم راه را برای پروژه های آزادتر بعدی باز می کند و هم فرهنگ و سنت دینی در کشورهای مقصد را هدف قرار می دهد.

یکی دیگر از برنامه های ولومل این است که نیمی از نمایندگان مجالس کشورهای اسلامی زنان باشند. در ایران نیز این طرح ولومل یعنی زنانه کردن چهره مجلس، توسط هما هودفر در انتخابات سال 1394 اجرایی شد. ولومل معتقد بود در صورتی که نیمی از مجالس کشورهای اسلامی زنانه شود، وضعیت فرهنگی آنان نیز دست خوش تغییر شده و حاکمیت احکام اسلامی دچار چالش می شود. این هم شگرد دیگر بنیادهای غربی است. در واقع، ولومل با کمک از نیروهایی مثل هما هودفر و با گرفتن حق حضور زنان در مجلس، آن را به شکل مساله اسلام جلوه می دهد. این در حالی است که میانگین جهانی حضور زنان در مجالس کشورهای جهان چیزی حدود 20 درصد است و این مسئله هیچ ربطی به اسلام ندارد. در واقع ولومل با برنامه هایش به دنبال تغییر سبک زندگی در ایران و کشورهای اسلامی است؛ یا صریح تر، پایان دادن به اسلام و اخلاقیات سنتی که مرزهای حیا و عفت میان زن و مرد را مشخص کرده است.

شبکه سازی و برنامه ریزی راهبردی برای دگرگون کردن چهره انتخابات در کشور به پشتوانه نهادهای خارجی تنها بخشی از فعالیت های هودفر بود. هودفر آشکارا مخالف نظام جمهوری اسلامی و در پی ساقط کردن این نظام بود. هودفر در گفت وگو با «داگ سویج» Doug Savage در آبان 1389 امام خمینی را مخالف حقوق سیاسی و اجتماعی زنان اعلام کرده بود و انقلاب اسلامی را عامل اصلی عقب گرد در وضعیت اجتماعی و حقوقی زنان دانسته بود.

آزادی زنان در دوره پهلوی که هودفر به آن اشاره می کند شامل کشف حجاب، حضور زنان در کاباره ها، فیلم های مستهجن، ایجاد محلاتی مانند شهرنو، فستیوال های زیبایی دختران، استفاده از ویژگی های جنسی زنان در تبلیغات تجاری برای فروش محصولات و مسائلی از این قبیل بود. چون اگر بحث بهداشت و آموزش، و حضور اجتماعی و سیاسی زنان در میان بود، تمام این موارد بعد از انقلاب اسلامی با سرعت زیادی رشد پیدا کرد. در دوران پهلوی، از نظر بهداشتی، امید به زندگی زنان 57 سال بود که بعد از انقلاب به 76 سال رسیده است. پیش از انقلاب، تنها 23 درصد جمعیت دانشجویان کشور را دختران و زنان تشکیل می دادند اما در دوران جمهوری اسلامی، 63 درصد جمعیت دانشجویان را زنان تشکیل می دهند. پیشرفت های علمی و ورزشی زنان نیز عموما به بعد از انقلاب برمی گردد. در واقع با نگاه به کارنامه رژیم پهلوی در مورد استفاده جنسیتی از زنان، نیات واقعی هودفر و فعالیت هایی که در ارتباط با حقوق زنان می کرد، آشکار می شود.

هم چنین هودفر در معاونت وقت زنان ریاست جمهوری نیز سخنرانی می کرد و در این معاونت دارای نفوذ و رفت وآمد شده بود. هودفر این ملاقات ها را به قصد جاسوسی و به دست آوردن اطلاعات انجام می داد. خود او در ایمیلی به مقامات ارشدش گفته بود: «این تجربه، یعنی در ایران بودن، پس از 6 سال دست داده است. زمان بیشتری لازم است تا شبکه ام را احیا کنم. این بعدازظهر می روم تا با دفتر زنان ملاقاتی داشته باشم و معاون امور زنان را ملاقات کرده و امیدورام بتوانم چیزهای فراوانی را درباره سیاست هایشان در سال پیش رو متوجه شوم.»

در خرداد 1395 هماهودفر به خاطر گردآوری غیرقانونی اطلاعات، جاسوسی، گرفتن پول از دولت های خارجی برای اجرای پروژه های غیرقانونی در داخل کشور و هم چنین همکاری آشکار با بنیادهای برانداز، ترویج فرهنگ غربی از جمله آزادی جنسی و همجنس بازی در میان زنان به شکل شبکه ای و نظام مند و هم چنین فعالیت آشکار علیه اسلام و نظام جمهوری اسلامی، بالاخره بازداشت شد. ممکن است برخی تصور کنند این نکته که او نیز مانند غنچه قوامی و دیگر جاسوسان دستگیر شده، یک فرد دوتابعیتی است، صرفا تصادف محض است. پس از بازداشت وی، برخی از رسانه های غربی اعلام کردند که در جریان انتخابات مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان، هما هودفر در حال انجام برخی پژوهش های انسان شناسی بوده است. البته به وضوح مشخص است که پژوهش های انسان شناسی ارتباط چندانی با برگزاری انتخابات و وضعیت سیاسی کشور ندارند. هادی قائمی، سخنگوی تشکیلات کمپین حقوق بشر برای ایران نیز مدعی شد که هودفر در داخل ایران مشغول کار آکادمیک بوده است یعنی دنبال پژوهش و تحقیق. البته موضوع این پژوهش و تحقیق و ارتباط آن با انتخابات مجلس خبرگان رهبری و مجلس شورای اسلامی هیچ وقت از سوی آنان اعلام نشد.

اما هدف اصلی بنیاد هیفوس و هما هودفر و سازمان متبوعش ولومل- سازمان زنانی که تحت قوانین اسلامی زندگی می کنند- پایان دادن به احکام دینی در مسائل زنان است. مریم نمازی، کارمند هما هودفر در ولومل، کمیته ای به نام «کمیته مسلمانان سابق» راه اندازی کرده که مختص نیروهای مرتد و از دین برگشته است. کمیته مسلمانان سابق که با حمایت ولومل تاسیس شده، آشکارا به تمسخر اسلام و احکام اسلامی می پردازد. خود مریم نمازی شخصا در پاریس و در محوطه موزه لوور برهنه شد. او هم چنین با توهین به کلمه الله در پرچم ایران، تصویری ضد خدا از خود به جای گذاشت. اما فعالیت های بنیادهیفوس درخصوص زنان به تنهایی نبود. فضای مجازی امکان فعالیت های گسترده بنیادهایی را داده است که با اهداف مشابه هم چنان فعال هستند بدون این که نیازی باشد در داخل ایران حضور داشته باشند.

فاطمه حقیقت جو متولد 1347 در تهران پس از انقلاب توانست به دانشگاه راه پیدا کرده و دکترای مشاوره گرفته و به عنوان مدرس در دانشگاه تهران مشغول شود. پس از این که شورای نگهبان صلاحیت او را برای دوره بعدی مجلس رد کرد وی یکی از نمایندگان تحصن کننده علیه نظام جمهوری اسلامی و رهبر انقلاب بود و اولین کسی بود که استعفایش در تاریخ 4 اسفند 1382 پذیرفته شد. کمی بعد و پس از خروج او از کشور بود که مشخص شد نظر شورای نگهبان درباره عدم صلاحیت وی صحیح بوده است چرا که با جدا شدن از همسر خود به زندگی مشترک بدون ازدواج یا اصطلاحا ازدواج سفید روی آورد و بعدها نیز علنا کشف حجاب کرد و نشان داد که پایبندی حداقلی به احکام اسلامی ندارد. حقیقت جو پروژه یلدا را با بودجه وزارت خزانه داری آمریکا راه اندازی کرد و آموزشکده توانا به عنوان حامی علمی پشت این پروژه ایستاد. آموزشکده توانا خودش از بودجه موسسات وابسته به وزارت امورخارجه آمریکا مثل NED استفاده می کرد.

وب سایت یلدا که دفتر مرکزی آن در شهر بوستون در ایالت ماساچوست آمریکا قرار دارد، زنان را تشویق به کاندیداتوری در سطح شورای شهر و روستا می کرد و شعار ده زن، صد زن، هزار زن را به عنوان شعار خود قرار داده بود. تشکل هایی که یلدا به کاندیداها معرفی می کرد تشکل های غرب گرا بودند و به این ترتیب شبکه ای از اعضای زن شورای شهر در کنار تشکل های غیردولتی غرب گرا در عرصه های زنان و کودکان کار و محیط زیست با هم متصل می شدند تا بازویی اجرایی برای سرمایه گذاران اصلی، یعنی هیفوس هلند، خزانه داری و وزارت خارجه آمریکا در داخل خاک ایران و در دل شوراهای شهر به وجود بیاید. اما این آموزش ها فقط از طریق سایت یلدا انجام نمی شد. موسسه یلدا مقدمات سفر گرجستان را برای کاندیداها فراهم می کرد تا به این ترتیب بتوانند همگی حضوری در کارگاه های یلدا نیز شرکت کنند. موضوعات مطرح شده در کارگاه های گرجستان تحت عنوان های شش گام برای پیروزی در انتخابات، نظرسنجی در انتخابات، آمادگی استراتژیک برای انتخابات، روش شناسی و زمینه سازی برای پیروزی، هنر سخنوری، ساختن وجهه عمومی، طراحی و مدیریت پیام انتخاباتی، راهبرد ارتباط رسانه ای و یادگیری مشارکتی، همگی برای ایجاد یک شبکه بزرگ در درون شوراهای اسلامی شهر و روستا بود که تحت پروژه ترویج فمینیسم و غرب گرایی در میان زنان مسلمان ایرانی انجام می شد.

این پروژه، تشویق به کاندیداتوری زنان را از چشم انداز فرهنگ غربی انجام می دهد و هرگز زنانی که پایبند به اسلام و ارزش های دینی هستند مورد حمایت این پروژه ها قرار نمی گیرند. در عوض زنانی برای کاندیداتوری تبلیغ می شوند که با نظام و اسلام و فرهنگ سنتی جامعه دارای مشکل باشند یا حداقل در این زمینه ها واجد هیچ نظر و موضعی نباشند. این پروژه به این ترتیب، به نیروی انسانی و چیدن نیرو در مراکز انتخابی نظام می پردازد و مساله زنان را تبدیل به مسئله ای سیاسی و بهانه ای برای مبارزه با اصل نظام جمهوری اسلامی و براندازی نظام می کند. اما کسانی که در این پروژه ها شرکت می کنند معمولا دچار این سوال بسیار ساده نمی شوند که چرا دولت های غربی و بنیادهای برانداز برای ورود زنان به سیاست در ایران پول خرج می کنند؟

این شبکه بزرگ سرانجام توسط نیروهای امنیتی کشور شناسایی شد و شرکت کنندگان در این کارگاه ها نیز احضار شدند و درخصوص ارتباط یلدا با نهادهای برانداز آمریکایی به آنان اطلاع رسانی شد. تاکنون از مرتبطین داخلی شبکه یلدا نیز عالیه مطلب زاده و لیلا حقیقت جو بازداشت شدند.

اما این پایان کار نیست. شبکه هایی از این قبیل، همواره با سوءاستفاده از بی اطلاعی مشارکت کنندگان خود، و با بودجه دولت های خارجی و نهادهای برانداز غربی، راه های جدیدی برای ادامه فعالیت در داخل ایران پیدا می کنند. تنها راه مبارزه با این سوءاستفاده ها و حفاظت از آینده فرهنگ و سنت این کشور، آگاهی تک تک مردم در برابر شبکه ها و بنیادهای غربی است و به قدرت های خارجی اجازه ندهیم تا از این مسائل به عنوان بهانه ای برای شکاف انداختن در اعتقادات و باورهای ما استفاده کنند.

18 اسفند 1396 روزنامه انگلیسی ایندیپندنت مقاله ای منتشر کرد به نام «چرا فمینیست های غربی از زنانی که در ایران به خاطر کشف حجاب بازداشت شده اند حمایت نمی کنند؟» مقاله را یک ایرانی تبار غرب گرا و سلطنت طلب به نام شاپی خرسندی در ستایش ایران قبل از انقلاب و سرزنش جریان چپ گرا در غرب نوشته بود.

ماجرا از این قرار بود که بعد از کشف حجاب چند زن ایرانی و حمایت گسترده رسانه های اصلی غرب از این جریان، جریان چپ گرا در غرب حاضر به حمایت گسترده از جریان کشف حجاب در ایران نشد. نویسنده این مقاله که از بی اعتنایی این جریان نسبت به کشف حجاب در ایران خشمگین است، اما پرده ای از واقعیت برمی دارد. اغلب نیروهای چپ از آن چه در ایران به عنوان جنبش فمینیسم مطرح شده حمایت نمی کنند چون که می دانند آن چه در ایران مطرح شده در واقع یک حرکت راست گرا از جریان سلطه جهانی، با حمایت آژانس های اطلاعاتی، به قصد اسلام ستیزی و کاملا استعماری است.

در واقع در دیدگاه جریان نوین استعماری، فرهنگ شرقی و اسلامی و نمادهای آن مانند حجاب، فرهنگ پست تر و فرودست تر محسوب می شوند و فرهنگ غربی به عنوان فرهنگ برتر به جهانیان معرفی می شود. این جبهه آرایی، کاملا تکرار تاریخ استعمار است که حالا در قالب نوین باز تعریف شده است. به این ترتیب آشکارا بود که غربی ها خصوصا در مورد غرب آسیا از همان ابتدا خواهان تقویت آزادی های جنسی زنان و فعالان فمینیستی بودند. بهترین ابزار برای تقویت این جنبش در قرن بیست و یکم اما استفاده از ابزار فضای مجازی و شبکه های اجتماعی است. به زودی جنبش نواستعماری زنان یعنی استفاده ابزاری از جذابیت های جنسی زن، تحت حمایت دولت های غربی، به بخش مهمی از آتش جنگ نرم علیه ایران بدل شد.