آرشیو دو‌شنبه ۲۳ دی ۱۳۹۸، شماره ۵۵۷۵
زندگی
۱۳

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

 زهره عیسی خانی / قم:  بلوار پیامبر اعظم با شیر داغ، پرچم های سیاه و سرخ و صدای مداحی و دود اسپند حال و هوای جاده نجف کربلا داشت. خانمی با موهای رنگ شده برای دوستانش از شلوغی تشییع تهران می گفت، نتوانسته بود به میدان آزادی برود و بعد از نماز آمده بود قم. آقای سیاهپوستی با همسر و کودکش از مقابلم رد شدند دنبالشان رفتم تا با گرفتن عکسی سندی بر جهانی شدن سردار سلیمانی داشته باشم. به حساب من کم کم باید ماشین می رسید، اما خبری نبود. روحانی سیدی بچه بغل گفت سردار در حال آخرین زیارتش در حرم حضرت معصومه (س) است. با صدای اذان چند صف جماعت تشکیل شد. این خاصیت قم است که امام جماعت و مشتاقان نماز اول فراوان است. جوانی با موهای سیخ سیخی فاتحانه به جای مهر چند سنگ از کنار پیاده رو برای دوستان هم تیپش آورد. کاروان شهدا حرکت کرد. ولوله ای در جمعیت افتاد. گلویم خشک بود. چند بچه قد و نیم قد مثل اسفند روی آتش بالا وپایین می پریدند. پدرشان دقایقی بعد با چند لیوان کاغذی بخارکرده برگشت. با چند بیسکویت، عصرانه شان را کامل کردم و آنها هم جواب محبتم را با چای دادند. روحانی جوان بالای تاکسی بار که قبل از اذان روضه می خواند اعلام کرد چهار ستون مانده برسند. شهدا که نزدیک شدند فریاد انتقام جمعیت همه را به شور آورد. فشردگی به حدی بود که دیگر نمیتوانستم وارد جمعیت شوم. محاسبات من برای شرکت در مراسم اشتباه از آب درآمد، اما سردار چطور با خدا حساب و کتاب کرده بود که این همه آدم در تشییعش شرکت کردند، داغدار و نالان.

نذرهای ساده مردمان کویر

حدیث عارف/کرمان:در تاریکی کویر، تمام جاده های منتهی به کرمان با یک کهکشان نوری نمایان بود. به موقع راه افتادیم. شهر ما تا کرمان یک ساعت بیشتر فاصله ندارد ولی شب به منزل یکی از اقوام رفتیم. خانه شان مثل خانه های عراقی در ایام اربعین پر از مهمان بود. سردار را در کرمان با روضه های فاطمیه اش می شناختم در بیت الزهرا، امسال اما روضه اش غوغاست. صبح زود به پیشنهاد صاحبخانه برای مردم طول مسیر لقمه های اندک نان و پنیری آماده کردیم. در خانه ها باز بود و به اصرار دعوتت می کردند به یک استکان چای. بعضی ماشین ها یشان را نذر تشییع کرده بودند. چه نذرهایی دارند مردمان دیار کریمان. خیابان ها شلوغ بود. مگر می شود امروز کسی در خانه بماند؟ پلاک ماشین ها از همه جا بود. 54 یزد، 73شیراز، 53 اصفهان، 38کرج و 84بندرعباس. اتوبوس ها تندتند مردم را سوار می کردند. در بین راه زن و مردی تبعه افغان با هفت هشت بچه دیدم عکس شهید در دستشان. در پس چشمان سیاه زن، حزنی نهفته بود. آنها شاید معنای امنیت را بیشتر از ما بفهمند. جوان تبعه افغان دیگری با قاب عکسی از شهدای فاطمیون در دست و لباس مدافعان حرم بر تن غم از سر و رویش می بارید. از سوریه و لبنان هم کم نبودند، این را از زبان و پرچمهایشان می شد فهمید. در آن شلوغی، لهجه غالب فقط کرمانی نبود، یزدی ها، شیرازی ها، جنوبی ها و حتی آذربایجانی ها؛ همه آمده بودند.