آرشیو پنج‌شنبه ۲۶ دی ۱۳۹۸، شماره ۵۵۷۸
فرهنگ
۹
نگاه هفته

اکبر اکسیر از کارکرد اجتماعی شعر می گوید

بفرمایید چند بیت مسکن

شعر هنوز هم رسانه است، از  14قرن پیش که رسانه ای به مفهوم امروزی وجود نداشته رسانه بوده تا همین حالا که هنوز هم در یکه تازی و تاثیرگذاری اش بر جامعه شکی نیست. روز گذشته اکبر اکسیر شاعر گیلانی که همیشه نگاهی عمیق و متفاوت به مسائل دارد با ایسنا گفت وگو کرده و شعر را تسکین دهنده دردها و غم های جامعه دانسته است. او می گوید: شعر به عنوان یک رسانه برتر که دائم با عواطف انسانی در ارتباط است، بزرگ ترین بار این غم ملی را بر عهده دارد و در طول تاریخ ملی مان همیشه مردم پا به پای شاعران پا به پای درد مشترک مردم راه آمدند و دیوان های شعر گواه این همدردی و همسویی با مردم است.

در گزارش اصلی همین صفحه به ماجرای دیوان حافظ باقیمانده از سانحه بوئینگ 737 اشاره کرده ایم، جالب این که اکسیر هم اشاره خاصی به حافظ داشته و اظهار می کند: می توانیم بگوییم از آغاز شعر فارسی، شعر ایران، خصوصا غزل حافظ در زمانه خودش، تا به امروز که ما به شعر نو رسیده ایم همگی با هر زبانی به ستایش مهربانی برخاستند و غمی را که بر دل مردم نشسته است تسکین دادند. این روزها روزهای همدردی با مردم شریف است و ما خیال نمی کنیم که مثلا یک هواپیما با چند سرنشین از دست داده ایم، ما خیال می کنیم که یکی از اعضای خانواده خودمان را از دست داده ایم.

این شاعر با بیان این که یکی از جانباختگان حادثه هواپیمای مسافربری اوکراین از دوستان نزدیک او بوده است و توضیح می دهد: یک دانشجوی آستارایی به نام بهاره کرمی فرد دوست نزدیک خانوادگی ما و برای مان عزیز بود. این ها نشان دهنده این است این عزیزانی که برای تحصیل به خارج از کشور می رفتند، گل سر سبد خانواده خود و نمونه بودند و ما آنها را از دست دادیم که جایگزینش هیچ چیز نمی تواند باشد. من از روز آغاز این غم ها و دردها اصلا شعر طنز از یادم رفته است و گیج، به شعرهای قبلی و غزل هایم پناه برده ام.

شاعر «زنبورهای عسل دیابت گرفته اند» همچنین با بیان این که شاعران و نویسندگان ما برای پرداختن به دین اجتماعی پیشتاز مردم در جامعه باشند، اظهار می کند: شاعران باید برای تسلای خاطر داغ دیدگان و شهدای حادثه های اخیر غم ناله های شان را بسرایند و به اشتراک بگذارند و صبوری خود را حفظ کنند و بدانند که این غم همیشه با ما است و هرگز از یاد ما نخواهد رفت.