آرشیو دو‌شنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۸، شماره ۹۷۳۲
اجتماعی
۱۰

نسخه ای برای ایام خانه نشینی

گروه اجتماعی: متولیان نظام سلامت در سرتاسر جهان، بارها عنوان کرده اند که برای غلبه بر کرونا راهی جز کاهش تردد، کاهش مراودات، لغو سفرهای شهری و بین شهری و سرانجام در خانه ماندن وجود ندارد. بنابراین خانه امن ترین سنگر برای گذر از این برهه مرگبار است و اگر این زنجیره گسسته شود، زندگی به روال عادی بر خواهد گشت اما این بی توجهی حلقه اتصال ویروس را روزبه روز محکم تر می کند. 

مسئله شایع این روزها، بی حوصلگی است و اصطلاحا؛ «هوای حوصله ها ابریست» و خیلی ها با یک حال گرفته و صدای بی انرژی گوشه اتاق نشسته اند و با خود تکرار می کنند«حوصله ام سر رفته» و آدم ها دیگر کاری برای انجام دادن ندارند. در این میان برخی می کوشند راه های خلاقیت را به دیگران در فضای مجازی بیاموزند تا ایام تعطیلات نوروز 99 به خوبی و خوشی سپری شود. از مرتب کردن کشوها تا درست کردن بستنی یخی و  کاردستی و  مطالعه کتاب و آشپزی...

در همین حال انجمن روانشناسی سلامت ایران، با انتشار اطلاعیه ای راهکارهایی را برای دوری از یکجانشینی در روزهایی توصیه کرد که مردم به خاطر شیوع کرونا مجبور به خانه نشینی شده اند. در این اطلاعیه آمده است: در طول روز سعی کنید بیش از 30 دقیقه در یک نقطه ساکن نشوید یا ننشینید. به بهانه های مختلف راه بروید. برای نمونه همکاری در کارهای خانه، چای ریختن، تلفن صحبت کردن، حتی دیدن تلویزیون یا گوش دادن به رادیو و موسیقی با راه رفتن باشد. با توجه به فرصت ایجاد شده می توان از کتاب های صوتی بهره گرفت و در زمان بندی های 20 دقیقه تا یک ساعت بدون توقف راه رفت و به یک کتاب صوتی گوش داد. پیش از راه رفتن و پس از راه رفتن آب نوشید. 

جامعه شناسان و روانشناسان هم برای سر نرفتن حوصله در ایام عید نوروز و خانه نشینی نسخه ای را برای مخاطبان روزنامه «رسالت» ارائه کرده اند. 

رضا بافتی- روان درمانگر و مدرس کلاس های خودشناسی

ما ایرانی ها کار نیمه تمام زیاد داریم البته آماری از کشورهای دیگر ندارم اما این سال ها با توجه به مراجعینی که داشته ام و دارم تعداد زیادی را دیده ام که این مشکل را داشته اند. ما  همیشه کتابی را نصفه و نیمه خوانده ایم یا فیلم هایی که می خواستیم ببینیم و ندیدیم و یک سری کار خرده ریز دیگر در زندگی تک تک ما هست که باید انجام دهیم.

بهترین کار در این دوران رفتن به سراغ کارهای نیمه تمام است و بهترین فرصت برای اینکه به سراغ سعدی و حافظ برویم و بشناسیم شان. این مدت بهترین زمان برای دانشمندان، نویسندگان، شاعران و روانشناسان و جامعه شناسان است و می توانند پژوهش کنند.

فراموش نکنیم که ما در حال گذراندن کارگاهی ویژه هستیم و باید خودمان را بهتر بشناسیم، در حقیقت بهترین دوران خودشناسی است. البته ما نمی توانیم برای همه نسخه کلی بپیچیم هر کس با توجه به علایق خود باید  سراغ کاری برود که دوستش دارد.

این نکته هم قابل ذکر است که مردم حوصله شان سر نرفته بلکه مردم ترسیده اند و این ترس باعث رفتارهای غیرطبیعی شده، نظیر سفر به شهرهای شمالی و جدی نگرفتن ویروس کرونا. در دوران انقلاب و جنگ که بحران شدیدتری وجود داشت و مردم کم سوادتر  و سنتی تر بودند همه به جای نشستن در خانه و ترسیدن در مساجد کمک می کردند درواقع هرکسی به سهم خودش یک کاری انجام می داد. من دو بار شاهد فرو ریختن نقاب انکار در ایران  بودم یعنی کسی مرگ را دیگر انکار نمی کرد یک بار در زمان جنگ و یک بار در حال حاضر که فاصله بین امروز و آن زمان نجومی است و باید سعی کنیم مثل زمان جنگ نمره انسانیت را بالا ببریم. ما باید بدانیم که انسان امروز باید انسان خدمت باشد به جای ایجاد چالش رقص باید چالش انسان بودن راه بیندازیم و تا می توانیم سر هم کلاه نگذاریم و از همه مهم تر، مومن بودن خودمان را در این دوران ثابت کنیم. اگر می خواهیم حوصله مان سر نرود باید به خدمت کردن به هم نوعان خود فکر کنیم وقتی ذهنمان را با خدمت و کار کردن مشغول کنیم کمتر اضطراب و استرس به خودمان راه می دهیم.

امیرمحمود حریرچی- جامعه شناس

بهترین کار در ایام خانه نشینی، مطالعه کتاب است. امسال نوروز تلخ و سختی پیش روداریم اما باید به این نوروز همانند یک امتحان الهی نگاه کنیم و به جای تشویش خاطر خود و دیگران، آرامش داشته باشیم. از سوی دیگر باید نگاهی به اطرافمان بیندازیم، اگر فضای داخلی خانه مملو از لوازم و وسایل با ظاهری آشفته است به طور حتم ذهنمان خسته و بی حوصله خواهد شد. محققان بر این باورند که آنچه چشم می بیند رابطه مستقیمی با ذهن دارد بنابراین برای درمان تنبلی و بی حوصلگی خود باید از مرتب کردن خانه شروع کنیم و تاثیرات شگرف آن را در خلق وخوی خود ببینیم.  بی تردید خانه نشینی کرونایی را می توان به گونه ای به فرصت تبدیل کرد که نه تنها برخی مشکلات را رفع کند، که حتی درهایی را هم به روی مان بگشاید و می توان به این روزها به چشم همان زمان دست نیافتنی نگاه کرد که همیشه برای سروسامان دادن به بعضی کارها در آرزو و انتظارش بوده ایم.