آرشیو یک‌شنبه ۸ تیر ۱۳۹۹، شماره ۴۶۷۸
صفحه اول
۱
فرهنگ

درد مشترک داریم

محمودرضا رحیمی

بازگشایی سالن های تئاتر نوعی سردرگمی به وجود آورده و این در حالی است که هنرمندان تئاتر پیش تر بارها گفته اند جای طرح مساله صرف و انتشار زودهنگام برنامه ها باید در جامعه و بین مردم اعتمادسازی کنیم. در برنامه مدنظر ما حتی طرح حمایت از سالن های تئاتری نیز دیده شده بود ولی به آن توجه نشد. هر تصمیمی باید در مشورت با متخصصان امر گرفته شود چون شرایط ما حتی با ورزش نیز متفاوت است، مثلا نمایش ها در فضای باز هم اتفاق نمی افتد، کمااینکه در زمینه فوتبال هم دیدیم وقتی گل به ثمر رسید پروتکل ها رعایت نشد چون امور سال های سال به همین شیوه پیش رفته است؛ در مورد تئاتر که قرن ها به همین شکل بوده. اداره کل هنرهای نمایشی هم تمام تلاش خود را انجام داده و می دانیم سالن ها نمی توانست بیش از این تعطیل بماند، ولی تئاتر با تماشاگر شکل می گیرد و باید تسهیلات این امر مورد توجه قرار بگیرد، حتی معتقدم پس از ریشه کن شدن کرونا هم باید پروتکل های اعلام شده کنونی رعایت شود.  نکته اینجاست که اگر پیشنهادهای هنرمندان در گذشته مورد توجه قرار می گرفت، امروز راحت تر بر مساله فائق می آمدیم. متاسفانه این اعتمادسازی صورت نگرفت ما گفتیم بازگشایی مهم است و اتفاق افتاد، ولی وقتی اطمینان جمعی حاصل نشود، فایده ندارد. ما سینما نیستیم که با فاصله از مخاطب زندگی کنیم، در سالن تئاتر رخ در رخ یکدیگر نشسته ایم و هم هوایی می کنیم. معتقدم میزان زیاد درگیر شدن با حاشیه معمولا ما را از اصل دور کرده است. بازگشایی یا عدم بازگشایی، پرداخت حمایت ها، نحوه استفاده از فضای مجازی یا نامه هایی که نوشته شد بیشتر به حاشیه توجه داشت تا متن. گرچه بعضی دغدغه های موجود بسیار اهمیت دارند ولی به نظرم شتابزدگی که نه، بی برنامگی اتفاق افتاد. ما امروز داریم آرای فلاسفه معاصر را مطالعه می کنیم و همه چیز به شدت غیرقابل پیش بینی است. در کنار هم منتظر نتایج علم پزشکی هستیم که آیا واکسن ضد ویروس کشف می شود یا خیر، گرچه ترمای ناشی از بیماری به این زودی برطرف نمی شود. البته باید به این نکته هم اعتراف کنیم که در پشت صحنه تئاتر همواره نسبت به مسائل بهداشتی ضعیف عمل کرده ایم و من به همین دلیل امیدوارم سوداگری پول به واسطه شیوع کرونا تا حدی کنار گذاشته شود. این جنبه مثبت قضیه است.  وقتی می گوییم صرفا بهانه جویی راه به جایی نمی برد ناظر بر این است که حرفه ما فرآیندمحور است، بنابراین باید منتظر نتیجه بازگشایی سالن ها بمانیم. وقتی ماه ها فرصت داشتیم نباید این طور شتابزده عمل می کردیم، به هر حال فعلا در کوتاه مدت چاره ای نیست جز اینکه انتظار بکشیم و ببینیم نتیجه چه می شود.  با اینکه معتقدم خسرانی که امروز به روان هنرمندان تئاتر وارد می شود بسیار بیشتر از رنج ناشی از عدم حمایت است، اگر خیلی پیش تر از سالن ها و گروه ها حمایت می شد امروز دچار این سردرگمی نبودیم. امروز نمی توانیم راجع به ادامه مسیر صحبت کنیم چون همه چیز را کووید19 به هم نریخته، بلکه عدم باور و اعتماد خود ما به یکدیگر به وضعیت دامن زده است. امیدوارم دولت هر چه سریع تر به اصل حمایت و هدایت بازگردد و با تشکیل اتاق فکر ضریب آسیب را کاهش دهد. خیلی سریع باید دست از جبهه گیری ها برداریم و حول محور تئاتر به اتفاق و اشتراک نظر برسیم. ما درد مشترک داریم.