آرشیو دو‌شنبه ۹ تیر ۱۳۹۹، شماره ۲۲۴۹۹
تصویر روز
۸

به بهانه مجموعه تلویزیونی «پدر پسری»

سریال های شبکه پنج در وضعیت زرد!

آرش فهیم

شبکه پنج سیما که قبلا با عنوان شبکه تهران شناخته می شد، در ابتدای فعالیت اش، یک شبکه پیشرو و مبتکر در تولید سریال بود. طوری که برخی از مجموعه های این شبکه، از سریال های پربیننده و به یادماندنی تلویزیون محسوب می شوند. مثل سریال های «داستان یک شهر» و «روزگار جوانی» که در زمان خودشان، آثار پربیننده و خلاقانه ای در زمینه مسائل شهری، حقوق شهروندی و زندگی آپارتمانی بودند.

با این حال، طی سال های اخیر شبکه پنج سیما به مرکزی برای تولید و پخش سریال های غیرقابل تماشا و سطحی و سری دوزی شده و منحصر به اقشار مرفه و زندگی های تجملاتی تبدیل شده است؛ سریال هایی که صرفا آنتن پر کن هستند! هر چند که در دیگر شبکه های سیما نیز این مشکلات کم و بیش وجود دارد اما سریال های شبکه پنج در این سال ها به طور دائم و مستمر، رو به زوال بوده اند؛ این سریال ها علاوه بر خنثی و بی محتوا بودن، حتی جذاب و سرگرم کننده هم نیستند. به همین دلیل هم در همه نظرسنجی های صورت گرفته از سوی روابط عمومی صداوسیما طی سال های اخیر، سریال های شبکه پنج معمولا جایگاه کم بیننده ترین سریال را به خودشان اختصاص می دهند!

نمونه اخیر چنین سریال هایی «پدر پسری» است. این سریال با اینکه بی ربط ترین موضوعات ممکن با حال و هوای ماه مبارک رمضان را داشت اما به عنوان یکی از ویژه برنامه های شبکه پنج برای آن ایام انتخاب شد!

این سریال هم مانند بسیاری دیگر از مجموعه های اخیر شبکه پنج سیما به زندگی اقشار تازه به دوران رسیده و رفاه زده می پردازد که دغدغه هایی بسیار مبتذل دارند. اما «پدر پسری» از آنجا انتخابی ناشایست برای پخش در این ایام مبارک به حساب می آید که فضایی متمایل به مبتذل هم یافته است. طوری که برخی از مردان در این سریال به ویژه کاراکتر محوری آن مردانی با روحیات مونث هستند! البته «پدر پسری» هم مانند خیلی دیگر از سریال های شبکه پنج سیما ظاهرا درباره زندگی آپارتمانی و آداب شهروندی ساخته شده است. اما مثل دیگر آثار این شبکه، یک گزارش از زندگی اقلیت مرفه بی درد و زندگی های بیهوده بود. آدم هایی که جنس دغدغه ها و مسائلشان، هیچ ربطی به عموم مردم ندارد. حتی جنس شخصیت های این سریال ها نیز نامتعارف بود. باز هم باید کاراکتر محوری این سریال را مثال زد که جوانی 22، 23 ساله به نظر می رسید، اما هیچ شباهتی به یک جوان در این سن و سال نداشت و رفتار و حرکاتش به شکل مشمئز کننده ای بچگانه بود!

در نتیجه، «پدر پسری» هم مثل دیگر سریال های دو سه سال اخیر در شبکه پنج، حتی نزد وفادارترین مردم به صداوسیما نیز ارج و قربی نداشت!

باز هم جای سوال است که چرا همه سریال های شبکه پنج به قشری بی هویت و مرفه در تهران اختصاص دارند؟ مگر در این کلان شهر، گروه دیگری زندگی نمی کند؟ آیا فقط همین گروه اقلیت شمال شهر نشین حق دیدن زندگی خود در این سریال ها را دارند؟ چرا در شهری پر از هزارتوهای پیدا و پنهان و مسائل مختلف اجتماعی و شهروندی، فقط موضوعات پیش پا افتاده یک گروه اقلیت، آن هم با رنگ و بویی از سطحی زدگی، سوژه سریال های شبکه پنج می شود؟ اصلا موضوع و محتوا را کنار بگذاریم؛ چرا شبکه پنج سیما به جایی برای تولید و پخش ضعیف ترین سریال های سیما تبدیل شده است؟