فهرست مطالب

سالمند - پیاپی 38 (پاییز 1394)
  • پیاپی 38 (پاییز 1394)
  • تاریخ انتشار: 1394/10/30
  • تعداد عناوین: 20
|
  • فریبا شریعت *، فاطمه مرادی، رضا قهرمانی صفحات 8-25
    اهداف
    هدف از این مطالعه شناسایی نیازهای فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، رفاهی و ساختار شهری اعضای کانون سالمندان شهر تهران و شناخت وضعیت فعلی آنها در 8 حیطه با رویکرد به پروژه سازمان جهانی بهداشت در مورد شاخص های شهر دوستدار سالمند است.
    مواد و روش ها
    در پژوهش توصیفی-استنباطی، 400 سالمند ساکن شهر تهران و عضو کانون سالمندان (276 نفر زن و 124 نفر مرد با میانگین سنی 63 سال) با روش نمونه گیری تصادفی در پژوهش شرکت کردند. داده ها با پرسشنامه مشتمل بر دو بخش توصیفی و استنباطی جمع آوری شد. بخش توصیفی خود به دو بخش ویژگی های دموگرافیک (شامل 12 سوال) و نیازهای سالمندان در 8 حیطه و 75 شاخص تقسیم شد. شاخص ها در بازه نمره 5-1 مورد ارزیابی قرار گرفتند و تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS انجام شد.
    یافته ها
    در حیطه بناها و فضاهای باز بیشترین نمره به «تمیزی محوطه های عمومی» و کمترین نمره به «ارائه خدمات ویژه در فروشگاه ها و بانک ها» (با نمره میانگین 50/2 و 65/1)، در حیطه حمل و نقل بیشترین نمره به «مناسب بودن محل نصب چراغ های راهنمایی در تقاطع ها» و کمترین نمره به «حمل ونقل ویژه سالمندان» (با نمره میانگین 03/3 و 58/1)، در حیطه مسکن بیشترین نمره به «مناسب بودن طراحی داخلی خانه ها» و کمترین نمره به «مسکن ارزان قیمت و به تعداد کافی» (با نمره میانگین 93/1 و 51/1)، در حیطه مشارکت اجتماعی بیشترین نمره به «زمان مناسب برگزاری مناسبت های ویژه سالمندان» و کمترین نمره به «امداد به سالمندان در معرض انزوای اجتماعی» (با نمره میانگین 88/2 و 07/2)، در حیطه تکریم سالمندان و اجتماع پذیری اجتماعی بیشترین نمره به «نگاه مثبت به سالمندان در رسانه های جمعی» و کمترین نمره به «مشورت با سالمندان درمراکز تجاری برای ارائه خدمات بهتر» (با نمره میانگین 84/2 و 74/1)، در حیطه مشارکت شهروندی و اشتغال بیشترین نمره به «آموزش کارکنان سالمند برای مشاغل بعد از بازنشستگی» و کمترین نمره به «حمایت از فرصت های خوداشتغالی برای سالمندان» (با نمره میانگین 87/2 و 75/1)، در حیطه اطلاعات و ارتباطات بیشترین نمره به «امکان برقراری ارتباط کلامی» و کمترین نمره به «دسترسی عمومی و رایگان سالمندان به رایانه و اینترنت» (با نمره میانگین 33/2 و 77/1) و در حیطه حمایت اجتماعی و خدمات سلامت بیشترین نمره به «حمایت و ترغیب خدمات داوطلبانه» و کمترین به «شامل بودن هر دو نوع خدمات خانه داری و مراقبت های بهداشتی در خدمات مراقبتی خانگی» (با نمره میانگین 23/2 و 78/1) اختصاص یافت.
    نتیجه گیری
    در حیطه های هشت گانه، میانگین ارزیابی سالمندان از میزان برخورداری از نیازها کمتر از حد میانگین (11/2) بوده است. با کمی چشم پوشی تنها حیطه «مشارکت اجتماعی» به مرز متوسط نزدیک شده و حیطه «مسکن» کمترین نمره را به دست آورده است. به عبارت دیگر، برخورداری سالمندان از مسکن بیشترین نیاز در بین دیگر نیازها بوده است.
    کلیدواژگان: سالمند، نیازهای سالمند، کانون سالمندان، شهر دوستدار سالمند
  • معصومه کوه بومی *، علی اصغر نورسته، نادر سمامی صفحات 26-35
    اهداف
    شروع سن سالمندی و کاهش فعالیت بدنی، باعث ایجاد اثرات نامطلوب فیزیکی و روانی در افراد سالمند می شود. ازآنجایی که فعالیت بدنی می تواند باعث بهبود وضعیت جسمانی و حتی بهبود وضعیت روانی شود و به دنبال آن استقلال بیشتر در افراد سالمند به وجود آورد، هدف از این مطالعه تعیین اثر برنامه هاتا یوگا بر برخی عوامل آمادگی جسمانی سالمندان بود.
    مواد و روش ها
    45 زن سالمند با انحراف استاندارد 12/6±64 سال، 21/10±5/162 سانتی متر و 71/9±31/63 کیلوگرم که از سلامت عمومی برخوردار بودند، به صورت نمونه گیری دردسترس برای شرکت در این مطالعه انتخاب شدند. در این تحقیق برای اندازه گیری تعادل ایستا از آزمون شارپندرومبرگ (با چشمان باز و بسته)، تعادل پویا از آزمون عملکردی دستیابی، چابکی از آزمون TUG، قدرت اندام فوقانی تعداد خمیدگی بازو در زمان 30 ثانیه و اندام تحتانی تعداد نشستن و برخاستن از صندلی در زمان 30 ثانیه، انعطاف پذیری اندام فوقانی از آزمون رساندن دست ها از پشت به هم و برای انعطاف پذیری اندام تحتانی از آزمون خمش و رسش روی صندلی استفاده شده است. آزمون ها قبل و بعد از برنامه تمرینی اجرا شد. تحلیل آماری داده ها به وسیله آزمون تحلیل واریانس و تی همبسته (در سطح معناداری 05/0P<) صورت گرفت.
    یافته ها
    یافته های پژوهش حاضر نشان داد که 6 هفته تمرینات یوگا بر تعادل ایستا با چشمان باز و بسته، تعادل پویا، چابکی، قدرت عضلانی اندام فوقانی و تحتانی، انعطاف پذیری اندام فوقانی و تحتانی تاثیر معنی داری دارد.
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد تمرینات یوگا (هاتایوگا) بر آمادگی جسمانی سالمندان تاثیرات مثبت می گذارد. این تاثیرات شامل بهبود تعادل ایستا و پویا، چابکی، قدرت در اندام فوقانی و تحتانی و انعطاف پذیری اندام فوقانی و تحتانی است.
    کلیدواژگان: فعالیت های روزمره، افسردگی، کیفیت زندگی، سالمندان
  • سعید قائینی *، سیامک سمولر صفحات 36-43
    اهداف
    عملکردهای تعادلی در زندگی روزمره سالمندان به ویژه در کاهش خطر افتادن آنها نقشی مهم ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر اوقات روز بر تعادل ایستا و پویای سالمندان مرد سالم بود.
    مواد و روش ها
    در این مطالعه، ده مرد با میانگین سنی 23/45±3/69 سال به طور داوطلب در مطالعات شرکت کردند. در ساعات 8، 12، 16 و 20، عملکردهای تعادلی ایستا و پویای آزمودنی ها با استفاده از آزمون لک لک و آزمون گردش ستاره ای اندازه گیری شدند.
    یافته ها
    نتایج آزمون تحلیل واریانس بر عدم معناداری تاثیرات اوقات روز بر تعادل ایستا با چشمان بسته و تعادل پویای سالمندان دلالت داشتند، اما برتری نتایج آزمون تعادل ایستا با چشمان باز در ساعت 16 (37/8 ثانیه) نسبت به ساعت 8 (25/6 ثانیه) معنادار بود (018/0=P).
    نتیجه گیری
    براساس یافته های پژوهش حاضر، در مورد وقت بهینه انجام تمرینات تعادلی، پیشنهادی وجود ندارد، اما سالمندان بهتر است در حدود ساعت 8 به عوامل خارجی افتادن نظیر ناهمواری سطح زمین توجه بیشتری داشته باشند.
    کلیدواژگان: تعادل ایستا، تعادل پویا، ضرباهنگ شبانه روزی، سالمندان
  • پورداد کیانی *، نادر فرهپور صفحات 44-53
    اهداف
    بررسی عملکرد سیستم های حسی به عنوان منابع بازخوردی در کنترل تعادل بدن به هنگام مواجهه سالمندان با آشفتگی های ناگهانی، به دانشمندان در شناخت سازوکار کنترل پوسچر در این گروه سنی و تنظیم برنامه های توانبخشی برای آنها کمک می کند. هدف این مطالعه بررسی عملکرد سیستم های دهلیزی، حسی عمقی و بینایی در کنترل پوسچر مردان سالمند بود.
    مواد و روش ها
    نوسانات پوسچر 40 آزمودنی مرد، در دو گروه A (59-50 سال) و B (69-60 سال) در پنج وضعیت طبیعی (I)، آشفتگی دهلیزی (II)، آشفتگی حسی-عمقی (III)، آشفتگی بینایی (IV) و ارائه بازخورد بینایی ویژه از مرکز فشار پا (V) به وسیله دستگاه تعادل سنج دینامیکی اندازه گیری شد و اطلاعات به دست آمده به روش آماری MANOVA مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    نتایج نشان داد بین عامل سن و نوسانات پوسچر تاثیرمتقابل وجود دارد(013/0=P)، درحالت (I) نوسانات کلی پوسچر گروه B نسبت به گروه A بطور معناداری بیشتر بود (01/0=P). ایجاد وضعیت (II) در هر دو گروه، باعث افزایش3/1 برابر نوسانات کلی پوسچر نسبت به حالت (I) شد. در حالت (III) این افزایش در گروه A، 7/1 برابر و در گروه B، 8/1 برابر شد. در حالت (IV)، نوسانات کلی پوسچر نسبت به حالت (I) در گروه A، 3/2 برابر و در گروه B، 9/2 برابر شد. در حالت (V)، نوسانات کلی پوسچر نسبت به حالت (I) در هر دو گروه تغییر معناداری نکرد (074/0=P). همچنین در هر دو گروه، نوسانات پوسچر در جهت قدامی خلفی به طور معناداری بیشتر از جهت داخلی جانبی بود (031/0=P).
    نتیجه گیری
    با ورود افراد به دهه ششم عمر، به علت افول منابع بازخوردی و تضعیف سیستم های حسی، اختلالات چشم گیری در را ه اندازی دستورات اصلاحی در سازوکار کنترل پوسچر رخ می دهد. در نتیجه نوسانات پوسچر، به ویژه در جهت قدامی خلفی، به طور قابل توجهی افزایش می یابد؛ به گونه ای که کنترل پوسچر افراد در این سنین تضعیف می شود و احتمال زمین خوردن آنها قوت می گیرد. ضعف مشهودتر سالمندان در برابر اختلالات بصری، نشانگر تکیه ترجیحی آنها بر اطلاعات این سیستم به عنوان سیستم غالب درکنترل پوسچر است.
    کلیدواژگان: کنترل پوسچر، بینایی، سیستم حسی عمقی، سیستم دهلیزی، نوسانات پوسچر
  • علیرضا فارسی، بهروز عبدلی، پریسا براز* صفحات 54-61
    مقدمه
    سالمندی با کاهش ظرفیت فیزیولوژیکی و عملکردی در ارتباط است که می تواند باعث افزایش ناتوانی، کاهش تعادل و افتادن شود بنابراین هدف این تحقیق بررسی تفاوت تاثیر تمرینات تعادلی، قدرتی و ترکیبی (تعادلی و قدرتی) بر شاخص های کنترل قامت (کلی، قدامی- خلفی و میانی- جانبی) زنان سالمند می باشد.
    مواد وروش ها
    24 زن سالمند بدون سابقه آسیب در اندام های تحتانی، داوطلبانه در این مطالعه شرکت کنند که به صورت تصادفی در 3 گروه قرار گرفتند: تعادلی (8 نفر)، قدرتی (8 نفر) و ترکیبی (8 نفر). برنامه تمرینی در 18 جلسه در دانشگاه شهید بهشتی اجرا شد. نمرات تعادل با استفاده از دستگاه تعادل سنج بایودکس اندازه گیری شد. تحلیل داده ها با آزمون تحلیل واریانس عاملی (3 گروه در 2 زمان)، تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی (0/05&gep) انجام شد.
    یافته ها
    بعداز تمرینات گروه تعادلی و ترکیبی نسبت به پیش آزمون در شاخص های کنترل قامت (کلی، قدامی- خلفی و میانی- جانبی) پیشرفت معنی داری داشتند و گروه تمرین قدرتی در شاخص های (قدامی- خلفی و میانی- جانبی) پیشرفت معنی داری داشت. در تعادل کلی بین گروه های تعادلی (p= 0/0001) و ترکیبی (p= 0/001) با گروه قدرتی تفاوت معنی داری وجود داشت. همچنین در تعادل قدامی- خلفی بین گروه های تعادلی (p= 0/0001) و ترکیبی (p= 0/0001) با گروه قدرتی تفاوت معنی داری وجود داشت. اما در تعادل میانی- جانبی بین گروه ها تفاوت معنی داری وجود نداشت.
    نتیجه گیری
    برنامه های تمرینی تعادلی که باعث اختلال تعادل فرد در حین تمرین می شود همچنین تمرینات ترکیبی باعث کاهش بیشتر نوسان قامتی نسبت به تمرینات قدرتی می شوند و خطر افتادن را در افراد سالمند کاهش می دهد.
    کلیدواژگان: تمرینات تعادلی، تمرینات قدرتی، تعادل، زنان سالمند
  • عذرا سادات اعتصامی *، دکتر وحید ذوالاکتاف، دکتر غلامعلی قاسمی، جابر زمانی صفحات 62-71
    هدف
    امروزه شرکت در فعالیت بدنی در بهبود عوارض بیماریهای مزمنی همچون استئوآرتریت پیشنهاد میشود. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر یک دوره تمرین درمانی در آب بر کیفیت زندگی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو بود.
    مواد و روش ها
    مطالعه از نوع معادل سازی متقابل بود. توسط روش تصادفی ساده، 30 زن مبتلا به بیماری استئوآرتریت زانو (40 تا 74 سال) در دو گروه تجربی قرارگرفتند. ازپرسشنامه KOOS در سه مرحله پیش، پس، و میان آزمون جهت اندازه گیری تاثیر تمرین درمانی در آب از نظر بیماران استفاده شد. این پرسشنامه 5 عامل درد، عوارض مربوط به بیماری، فعالیت های روزمره زندگی، فعالیت های ورزشی و عملکردی، و کیفیت زندگی را اندازه گیری می کند. درهشت هفته اول (بین پیش و میان آزمون)، گروه اول دوره بی تمرینی و گروه دوم دوره تمرین خود را داشتند. درهشت هفته دوم (بین میان و پس آزمون)، وضعیت تمرینی گروه ها معکوس شد. به این ترتیب، برنامه تمرینی هردو گروه معادل، ولی دوره بندی تمرین آنها معکوس بود. تحلیل آماری از طریق آنوای اندازه های مکرر و توسط نرم افزار SPSS انجام شد.
    یافته ها
    نتایج دو گروه تجربی مشابه و موید یکدیگر بود و نشان داد که 1. بی تمرینی با عدم تغییر در تمامی عوامل پرسشنامه همراه بود، 2. تمرین موجب پیشرفت عوامل پرسشنامه، و 3. قطع تمرین باعث پسرفت آنها شد. این یافته با یافته های مربوط به اندازه گیری های عملکردی همسو بود (000/ 0 = P).
    نتیجه گیری
    نتایج نشان داد که برنامه به کار رفته در تحقیق حاضر برای مبتلایان به استئوآرتریت زانو مفید بوده و موجب ارتقای کیفیت زندگی آنها شده است.
    کلیدواژگان: استئوآرتریت زانو، تمرین درمانی در آب، پرسشنامه پیامدهای استئوآرتریت و صدمات زانو(KOOS)
  • حمزه حسنوند *، عاطفه باقری سبزوار، هادی مرادی، علی اصغر نورسته صفحات 72-81
    اهداف
    در پژوهش حاضر نیمرخ عضلانی–اسکلتی افراد سالمند با و بدون سابقه افتادن مقیم آسایشگاه های شهرستان رشت مورد مقایسه قرار گرفت.
    مواد و روش ها
    آزمودنی های این مطالعه شامل 54 نفر از سالمندان زن و مرد 60 سال و بالاتر بود. به طور کلی 16 نفر به عنوان سالمندان باسابقه افتادن در طول یک سال اخیر با میانگین±انحراف معیار سنی 90/9±79 سال، قد 103/0±51/1 متر و وزن 12/11±03/60 کیلوگرم و 38 نفر به عنوان سالمندان بدون سابقه افتادن با میانگین±انحراف معیار سنی 16/8±16/70 سال و قد 11/0±56/1 متر و وزن 93/14±6/65 کیلوگرم در پژوهش شرکت کردند. متغیرهای قوس کف پا، فاصله دو کندیل ران، کایفوز، لوردوز، انعطاف پذیری و توانایی راه رفتن به ترتیب به وسیله خط کش، کولیس، خط کش منعطف، آزمون خمش و رسش و پرسشنامه ارزیابی عملکردی راه رفتن اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون تی مستقل استفاده شد و سطح معناداری در این مطالعه 05/0 در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    در گروه سالمندان باسابقه افتادن میانگین و انحراف معیار متغیرها بدین ترتیب بود: شاخص توده بدنی 35/3±95/25 کیلوگرم بر مترمربع، قوس کف پا 34/4±94/9 میلی متر، انعطاف پذیری 38/6±25/8 سانتی متر، لوردوز 48/9±86/20 درجه، کایفوز 98/14±07/35 درجه. در گروه سالمندان بدون سابقه افتادن نیز میزان این متغیرها به شرح ذیل بود: شاخص توده بدنی 12/5±87/26 کیلوگرم بر متر مربع، قوس کف پا 60/5±95/10 میلی متر، انعطاف پذیری 24/5±16/8 سانتی متر، لوردوز 78/14±66/26 درجه و کایفوز 84/9±11/41 درجه بود. این دسته از متغیرها در دو گروه تفاوت معناداری نداشتند، ولی در آزمون های ارزیابی عملکردی راه رفتن و فاصله دو کندیل ران، تفاوت معنادار مشاهده شد. در گروه سالمندان باسابقه افتادن، فاصله دو کندیل ران و آزمون ارزیابی عملکردی راه رفتن به ترتیب 38/2±74/2 سانتی متر و 09/7±50/12 و در گروه سالمندان بدون سابقه افتادن، فاصله دو کندیل ران و آزمون عملکردی راه رفتن به ترتیب 4/1±20/1 سانتی متر و 49/5±63/23 به دست آمد. بر این اساس، در گروه سالمندان باسابقه افتادن، فاصله دو کندیل ران بیشتر و سطح عملکرد پایین تر بود (05/0P≤).
    نتیجه گیری
    یافته ها نشان داد که هیچ یک از متغیرهای ارتفاع قوس پا، انعطاف پذیری، لوردوز و کایفوز در دو گروه مورد مطالعه با هم اختلاف آماری معناداری نداشته اند؛ در حالی که دو گروه در فاصله دو کندیل ران و عملکرد راه رفتن با هم اختلاف معناداری داشته اند. به نظر می رسد پرسشنامه عملکردی راه رفتن و اندازه گیری فاصله دو کندیل ران بهترین عوامل برای تفکیک دو گروه بوده است؛ بنابراین، شاید بتوان از این روش ها به عنوان روشی مناسب در پیش بینی و به دنبال آن پیشگیری از افتادن سالمندان استفاده کرد.
    کلیدواژگان: نیمرخ عضلانی، اسکلتی، سالمند، سابقه افتادن، پرسشنامه عملکردی راه رفتن
  • فارسی علی محمد رضایی *، فارسی نازنین خیرخواهان، فارسی افضل اکبری بلوطبنگان، فارسی معصومه عبداللهی صفحات 82-89
    زمینه و هدف
    خطاهای شناختی و نگرش منفی نسبت به خود، دنیا و آینده از مشکلات شایع سالمندان می باشد که موجب افت کارایی، افت کیفیت زندگی و افزایش مرگ و میر می شود. این پژوهش با هدف مقایسه مثلث شناختی (نگرش منفی نسبت به خود، دنیا و آینده) در سالمندان ساکن منزل و آسایشگاه انجام گردید.
    مواد و روش ها
    مطالعه حاضر از نوع علی- مقایسه ای بوده و تعداد 40 سالمند (20 نفر ساکن منزل و 20 نفر ساکن آسایشگاه) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامه مثلث شناختی (CTI) در مورد سالمندان اجرا گردید. داده های پژوهش با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    میانگین سنی افراد مورد مطالعه 16 68 سال بود. یافته ها نشان داد بین سالمندان ساکن آسایشگاه و منزل در نگرش نسبت به خود (001/0p< و 87/229=F) نگرش نسبت به دنیا (001/0 p< و41/138=F) و نگرش نسبت به آینده (001/0 p< و 62/151F=) تفاوت معنی داری وجود دارد.
    نتیجه گیری
    اختلال شناختی در سالمندان مقیم سرای سالمندان به طور معنی داری بیشتر از سالمندان ساکن منزل بود، بدین معنی که نگرش سالمندان ساکن منزل در مورد خود، دنیا و آینده در مقایسه با سالمندان ساکن آسایشگاه بهتر بوده است. نتیجه کاربردی که از این مطالعه و با کمک مطالعات آتی مداخله ای می توان گرفت این است که توانبخشی شناختی می تواند به عنوان درمانی برای نگرش منفی سالمندان مطرح گردد.
    کلیدواژگان: مثلث شناختی، سالمندان، نگرش به خود، نگرش به دنیا، نگرش به آینده
  • اکرم قنبری مقدم *، فرحناز محمدی شاهبلاغی، اصغر دالوندی، سمانه حسین زاده صفحات 90-99
    اهداف
    ارتقای بهداشت و تامین سلامت سالمندان جامعه -که در سال های آتی بخش بزرگی از جمعیت را به خود اختصاص خواهند داد-، از ارکان مهم پیشرفت جوامع است. شواهد موجود نشان می دهد بالغ بر 53% مرگ ومیر افراد، با سبک زندگی آنها ارتباط دارد. اهمیت سبک زندگی و عوامل مرتبط با آن، محققان را برآن داشت که به بررسی سبک زندگی و سلامت بپردازند. هدف کلی این مطالعه تعیین ارتباط سبک زندگی با سلامت عمومی سالمندان شهر تهران بود.
    مواد و روش ها
    این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بود و جامعه آماری آن را کلیه سالمندان شهر تهران که فاقد هرگونه مشکلات شناختی بودند، تشکیل می دادند. تعداد نمونه 400 نفر سالمند بالای 60 سال بودند که از 5 محدوده تهران (شمال، جنوب، مرکز، شرق و غرب) به صورت تصادفی-خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و وارد مطالعه شدند. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه مشتمل بر سه بخش دموگرافیک، سبک زندگی سالمندان در ابعاد (ورزش، تغذیه، روابط بین فردی و اجتماعی، پیشگیری و مدیریت استرس) و سلامت عمومی 28-GHQ موردی بود که از طریق مصاحبه تکمیل گردید.
    یافته ها
    یافته های پژوهش نشان داد که سبک زندگی 95% سالمندان تهران در حد متوسط قرار دارد و نتایج تحلیل با رگرسیون چندگانه نشان داد که سبک زندگی و حیطه های آن با سلامت عمومی و زیرمقیاس های آن رابطه ای معنادار (01/0>P) و نمره سبک زندگی نیز با نمره سلامت عمومی، رابطه معنادار معکوس در حد متوسط داشت (4/0-=r).
    نتیجه گیری
    با توجه به یافته های پژوهش مبنی بر رابطه بین سلامت عمومی و سبک زندگی، توصیه می شود سیستم های بهداشتی و مسئولین امر، برنامه ریزی های دقیق تری برای ارتقای سبک زندگی و سلامت روانی سالمندان انجام دهند. اگرچه نتایج مطالعه نشان داد که در سالمندان فقط 40 درصد از تغییرات سلامت عمومی تحت تاثیر سبک زندگی قراردارد که این بدان معنی است که سلامت عمومی با متغیرهای دیگری غیر از سبک زندگی نیز در ارتباط است.
    کلیدواژگان: سبک زندگی، سلامت عمومی، سالمندان
  • دکتر شیما سام، دکتر یاسمن محمودی، دکتر آرام تیرگر *، دکتر مهشید فروغان صفحات 100-109
    سابقه و هدف
    بازنشستگی بر ابعاد مختلف جسمی، روانی، اجتماعی، اقتصادی و معنوی فرد تاثیرگذار است. از آنجا که لازم است عواملی که موجب ارتقاء یا تضعیف نشانه های سلامت عمومی در بازنشستگان می شود، مورد توجه جدی قرار گیرد، لذا هدف این مطالعه بررسی نشانگان بازنشستگی در بازنشستگان شهر بابل بوده است.
    مواد و روش ها
    این مطالعه مقطعی بر روی 205 بازنشسته بالای 50 سال انجام شد. اطلاعات توسط پرشسنامه ای مشتمل بر دو بخش اطلاعات دموگرافیک و نشانگان بازنشستگی جمع آوری شد. پرسشنامه نشانگان بازنشستگی شامل 40 سوال به صورت پنج گزینه (هرگز تا همیشه) بر روی چهار احساس درماندگی و شکست، احساس پیری و بطالت، احساس تلاش و جهت گیری جدید و احساس سردرگمی و تعارض بوده است. داده ها سپس وارد نرم افزار آماری SPSS شده و مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.
    یافته ها
    2/53 درصد مرد و 8/46 درصد زن با میانگین سنی 87/5±13/61 سال بودند. میانگین امتیاز احساس درماندگی و شکست 52/0±08/2، احساس پیری و بطالت 51/0±73/3، احساس تلاش و جهت گیری جدید 65/0±47/3 و احساس سردرگمی و تعارض 56/0±49/2 بدست آمد. احساس درماندگی و شکست با احساس سردرگمی و تعارض همبستگی مستقیم داشت (0001/0p<). همچنین احساس تلاش و جهت گیری جدید با احساس پیری و بطالت همبستگی مستقیم و با احساس درماندگی و شکست همبستگی معکوس داشت (هر دو 0001/0p<).
    نتیجه گیری
    نتایج طرح نشان داد که کمابیش بازنشستگان شهرستان بابل از نشانگان بازنشستگی رنج می برند. لذا توجه به این قشر و بهبود شرایط افراد بازنشسته ضروری به نظر می رسد.
    کلیدواژگان: سالمندی، بازنشستگی، نشانگان بازنشستگی
  • مجید گودرز *، مهشید فروغان، اصغر مکارم، وحید راشدی صفحات 110-119
    مقدمه سالمندان یکی از گروه های آسیب پذیر جامعه هستند که از لحاظ جسمی، روانی، اجتماعی، و بهداشتی نیازهای ویژه دارند. سالمند شدن و به تبع آن افزایش بیماریهای مزمن، اغلب باعث افزایش معلولیت، وابستگی و ناتوانی سالمندان جامعه می شود باتوجه به اینکه انواع حمایت اجتماعی در افزایش سلامت روانی سالمندان از اهمیت خاصی برخوردار است، پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین حمایت اجتماعی با بهزیستی روانی در سالمندان مراکز جامع توانبخشی روزانه سالمندان استان تهران، می پردازد. روش کار این مطالعه از نوع همبستگی است. جامعه پژوهش کلیه سالمندان مراجعه کننده به مراکز جامع توانبخشی روزانه استان تهران در سال 1393 بودند که 147 نفر به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها در این مطالعه، پرسشنامه حمایت اجتماعی نوربک و پرسشنامه و مقیاس سنجش روحیه فیلادلفیا جهت ارزیابی بهزیستی روانی بود. داده ها به وسیله نرم افزار SPSS-20 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج در این مطالعه 147 سالمند شرکت کردند که80 نفر (54.4) از آنان مرد بودند. میانگین سنی پاسخگویان در این پژوهش 71.9 سال (انحراف معیار 5.09) بود. براساس یافته ها میانگین بهزیستی روانی (میانگین=8.65) (انحراف معیار 2.28) بود که نشان دهنده وضعیت متوسط بهزیستی روانی است نتایج نشان داد که بین حمایت اجتماعی ادراک شده(P=0.002) با بهزیستی روانی رابطه معنادار و مثبت وجود دارد. نتیجه گیری براساس یافته های این مطالعه حمایت اجتماعی با بهزیستی روانی رابطه مثبت دارد.بنابر این افزایش حمایت اجتماعی سالمندان می تواند تاثیر مهمی بر بهزیستی روان و عملکرد اجتماعی سالمندان داشته باشد و افزایش حمایتهای اجتماعی باعث تقویت بهزیستی روانی در آنها می شود.
    کلیدواژگان: حمایت اجتماعی، سالمند، بهزیستی روانی
  • معصومه همتی مسلک پاک *، لیلا هاشملو صفحات 120-131
    اهداف
    هدف مطالعه حاضر، طراحی ابزار اختصاصی متناسب با جامعه ایرانی برای بررسی خودمراقبتی برای سالمندان بود.
    مواد و روش ها
    مطالعه حاضر، پژوهشی روش شناختی است که در 2 مرحله انجام گرفت. در مرحله اول گویه ها و طبقات اولیه ابزار جدید براساس مروری بر مطالعات منطبق بر «نظریه اورم» استخراج شد. مرحله دوم ویژگی های روان سنجی پرسشنامه با بهره گیری از روایی صوری، روایی محتوا، روایی سازه، همسانی درونی مورد بررسی قرارگرفت. در مرحله اخیر، 225 سالمند ارومیه ای به صورت تصادفی از خانه های سالمندان و کانون های جهان دیدگان منتخب شهر ارومیه، انتخاب شدند و در مطالعه شرکت کردند.
    یافته ها
    45 گویه پرسشنامه، براساس مروری بر مطالعات منطبق بر نظریه اورم استخراج شد. پس از تعیین روایی صوری و محتوا به صورت کمی و کیفی، عبارات پرسشنامه به 40 عبارت کاهش یافت. نتیجه تحلیل عاملی اکتشافی در این پرسشنامه، بیانگر وجود 5 عامل بود. این 5 عامل درمجموع 93/79 درصد از واریانس کل آزمون را تبیین می نمود. محاسبه ضریب آلفای کرونباخ موید همسانی درونی بالای پرسشنامه (864/0) بود.
    نتیجه گیری
    یافته های نهایی این پژوهش حاکی از آن است که پرسشنامه حاضر با عنوان «پرسشنامه بررسی توانایی خودمراقبتی سالمندان» با 40 عبارت، با وجود ویژگی هایی نظیر طراحی ابزار براساس مروری بر مطالعات منطبق بر نظریه اورم، نمره گذاری ساده، پایایی و روایی مناسب و قابلیت به کارگیری در موقعیت های مختلف توسط ارائه دهندگان خدمات بهداشتی، از جمله پرستاران، ابزاری مناسب برای بررسی توانایی خودمراقبتی سالمندان است.
    کلیدواژگان: خودمراقبتی، سالمندان، پرسشنامه، روان سنجی
  • عاطفه یوسفی، فریبا یادگاری *، عنایت الله بخشی صفحات 132-141
    اهداف
    آسیب نامیدن یکی از رایج ترین مشکلاتی است که افراد زبان پریش و درمانگران با آن درگیرند. با توجه به تاثیر مخرب آنومی بر کارآیی ارتباطی بیماران، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان نامیدن بدون خطا بر توانایی نامیدن در یک بیمار زبان پریش صورت پذیرفت.
    مواد و روش ها
    آزمودنی به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شد. این پژوهش مداخله ای تک آزمودنی با طرح خط پایه- درمان- خط پایه، روی خانمی 69 ساله که به زبان پریشی بروکا با شدت متوسط و خطاهای واجی مبتلا بود، انجام شد. شرکت کننده باسواد، راست دست و فارسی زبان بود و مشکلات حرکتی شدید و نقایص درک شنیداری قابل توجهی نداشت. بیمار به مدت 10 جلسه با روش نامیدن بدون خطا از طریق قرارداد درمانی رایمر و همکاران (2012) تحت درمان قرار گرفت. در این روش به بیمار فرصت های متعددی برای تمرین نام صحیح تصویر از طریق تکرار و خواندن شفاهی داده شد، در حالی که از بروز خطا حین آموزش اجتناب می شد.
    یافته ها
    در این بیمار اندازه اثر در تکلیف نامیدن در مواجهه پس از ارائه مداخله به ترتیب برای کلمات آموزشی و کنترل 42/5 و 38/2 به دست آمد. شیب تغییرات درصد پاسخ های صحیح به ترتیب برای کلمات آموزشی و کنترل 6/7 و15/4 بود. پیشرفت در نامیدن کلمات آموزشی و کنترل که یک هفته بعد بررسی گردید، همچنان در سطح بالاتر از خط پایه حفظ شد. همچنین در نمرات آزمون های زبان پریشی و نامیدن پس از درمان پیشرفت دیده شد.
    نتیجه گیری
    بر اثر درمان نامیدن بدون خطا در این پژوهش، بیمار در نامیدن اسامی مجموعه آموزشی پیشرفت معناداری نشان داد، اما تعمیم بهبودی به کلمات کنترل چشم گیر نبود. می توان این یافته ها را این گونه تعبیر کرد که ممکن است این روش به عنوان یک قرارداد درمانی در دیگر بیماران زبان پریش فارسی زبان دارای آنومی نیز مفید باشد
    کلیدواژگان: سکته مغزی، زبان پریشی، درمان، آنومی
  • سکینه مسگر، زهرا امینی نسب، محمد حسین نخعی، غلامرضا شریف زاده *، سیدعلیرضا جوادی نیا صفحات 142-147
    مقدمه و هدف
    با وجود پیشرفت های علمی صورت پذیرفته در حوزه پزشکی و افزایش امید به زندگی در جوامع امروزی، شاهد رشد قابل توجه جمعیت سالمند در ده های اخیر در کشور بوده ایم. سالمندان با مخاطرات مختلف و متفاوت از سایر گروه های سنی مواجه می باشند. این مطالعه به منظور بررسی کیفیت زندگی، افسردگی و فعالیت های روزمره زندگی در سالمندان روستایی شهرستان بیرجند سال 91 بیرجند انجام شد.
    روش کار
    این مطالعه مقطعی تحلیلی بر روی تعداد 360 سالمندان روستایی شهرستان بیرجند صورت پذیرفت. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه 26 سوالی استاندارد کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت، پرسشنامه 15 سوالی افسردگی سالمندان (GDS)، پرسشنامه 6 سوالی انجام فعالیت های روز مره زندگی (ADL) پرسشنامه 7 سوالی انجام فعالیت های روزمره زندگی با وسیله (IADL) بوده است. داده ها با استفاده از ویرایش 19 نرم افزار SPSS تجزیه تحلیل شده و مقادیر p≤0.05 معنادار در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    میانگین و انحراف معیار کیفیت زندگی (4/10±9/77) و میانگین و انحراف معیار افسردگی (9/2±5/5)،میانگین و انحراف معیار فعالیت های روزمره زندگی بدون وسیله (5/1±5/6)و میانگین و انحراف معیار فعالیت های روزمره زندگی با وسیله (3±12) بود. ازبین متغیرهای دموگرافیک تحرک بدنی و ورزش،تحصیلات، وضع تاهل،درجات افسردگی و فعالیت های روزمره با و بدون وسیله با کیفیت زندگی اختلاف معنی دار داشت (05/0p≤). بین کیفیت زندگی و افسردگی رابطه معنی دار ومعکوس قوی (56/0-(R= بین فعالیت های روزمره زندگی بدون وسیله(32/0-(R= با وسیله (39/0-(R= کیفیت زندگی رابطه معنی دار و معکوس مشاهده شد.
    نتیجه گیری
    نتایج این مطالعه نشان داد که فعالیت های روز مره زندگی باعث افزایش کیفیت زندگی و کاهش افسردگی می شود. براساس این نتایج مسئولان سیستم خدمات بهداشتی و درمانی ضمن برنامه ریزی مناسب در جهت اطلاع رسانی فوائد فعالیت در دوره سالمندی باید در جهت ایجاد محیط ها و برنامه های متناسب با فعالیت این قشر در شهر و کشور اقدام نمایند.
    کلیدواژگان: فعالیت های روزمره، افسردگی، کیفیت زندگی، سالمندان
  • غلامرضا شریفی، مژگان بنی هاشمی امام قیسی، نادر رهنما، علیرضا بابایی مزرعه نو * صفحات 148-155
    اهداف
    عامل نوروتروفیک مشتق از مغز سرم (BDNF) یکی از عواملی است که در دوران سالمندی در اثر کمبود فعالیت کاهش می یابد؛ از این رو، هدف از اجرای این پژوهش مقایسه اثر 8 هفته تمرین هوازی و تمرین مقاومتی روی سطوح عامل نوروتروفیک مشتق از مغز سرم در مردان سالمند بود.
    مواد و روش ها
    در این تحقیق نیمه تجربی، 30 مرد سالمند با میانگین سن 5±70 از کانون جهان دیدگان انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تجربی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. از کلیه آزمودنی ها 24 ساعت قبل از شروع تمرین و 24 ساعت پس از پایان دوره آزمون، به صورت ناشتا خون گرفته شد. گروه های تجربی به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه تمرین هوازی به مدت 45-30 دقیقه با شدت 75-60 درصد ضربان قلب بیشینه و تمرین مقاومتی به مدت 40-30 دقیقه و با 60-40 درصد یک تکرار بیشینه به تمرین پرداختند و گروه کنترل در این مدت در هیچ برنامه تمرینی شرکت نکردند. نتایج به دست آمده با استفاده از نسخه 19 نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شده است.
    یافته ها
    میانگین و انحراف معیار قبل و بعد از 8 هفته تمرین در گروه تمرین هوازی به ترتیب 95/66±3/174، 7/116±7/286 و در گروه تمرین مقاومتی 03/7±7/217 و 1/143±2/313 و در گروه کنترل 04/49±6/112 و 8/47±3/118 بود. بنابراین، سطوح عامل نوروتروفیک مشتق از مغز سرم در هر دو گروه های تجربی در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت (P≤0/05).
    نتیجه گیری
    نتایج این تحقیق نشان می دهد که تمرینات هوازی و مقامتی هر دو سبب افزایش سطوح عامل نوروتروفیک مشتق از مغز سرم می شوند.
    کلیدواژگان: عامل نوروتروفیک مشتق از مغز سرم، تمرین هوازی و مقاومتی، مردان سالمند
  • علیرضا بهجتی، علیرضا بابایی *، محمد فرامرزی، الله نقیبی صفحات 156-165
    اهداف
    سلول های اندوتلیال عروقی نقش مهمی در تنظیم فعالیت های عروقی با تولید مواد فعال ننده عروق، مانند فاکتور رشد اندوتلیال عروقی برعهده دارد؛ ازاین رو، هدف از تحقیق حاضر تاثیر یک دوره تمرینات مقاومتی بر غلظت فاکتور رشد اندوتلیال زنان سالمند بود.
    مواد و روش ها
    در این تحقیق نیمه تجربی، 24 زن یائسه با میانگین و انحراف معیار سن 02/6±37/67 سال، قد 12/8±02/153 سانتی متر، وزن 03/12±78/65 کیلوگرم، شاخص توده بدنی 16/87±4/26 (kg/m2)، درصد چربی 65/3±61/18 و نسبت دور کمر به شکم 4/0±92/0 سانتی متر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه 12 نفره کنترل و تجربی تقسیم شدند. گروه تجربی هشت هفته تمرین مقاومتی، سه جلسه در هفته با شدت 40 تا 65 درصد یک تکرار بیشینه و با اضافه بار 5 درصد بعد از هر 6 جلسه را انجام داد. قبل و بعد از 8 هفته تمرین، سطح استراحتی غلظت فاکتور رشد اندوتلیال عروقی اندازه گیری و ثبت شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی نظیر تی همبسته و تی مستقل استفاده شد. سطح معنی داری کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    میانگین و انحراف معیار قبل و پس از هشت هفته غلظت فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در گروه کنترل به ترتیب 62/3±61/25، 88/2±72/25 و در گروه تجربی به ترتیب 48/4±48/26، 81/2±81/23 بود؛ بنابراین، اختلاف میانگین فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در پیش آزمون و پس آزمون گروه تجربی معنی دار بوده است (015/0=P) . در حالی که در گروه کنترل 862/0P= معنادار نبوده است.
    نتیجه گیری
    نتایج این تحقیق نشان داد یک دوره تمرین مقاومتی بر کاهش غلظت فاکتور رشد اندوتلیال عروقی پلاسمای زنان سالمند تاثیر معنی داری دارد.
    کلیدواژگان: فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، تمرین مقاومتی، سالمندی
  • کریم ایوبی آواز، دکتر شهریار پروانه *، دکتر ستاره قهاری، دکتر احمد علی اکبری کامرانی، دکتر ویلیام میلر، پوریا رضا سلطانی صفحات 166-173
    هدف
    مشارکت اجتماعی از اجزای مهم سلامت در فرآیند سالمندی به شمار می رود و به عنوان بخشی از زندگی و یکی از اجزای کلیدی عملکرد می باشد و باعث بهبود سلامت فیزیکی و روانی سالمندان می شود. احتمال این وجود دارد که استفاده از وسیله کمک تحرکی بر روی مشارکت اجتماعی سالمندان تاثیر گذارد. هدف از مطالعه حاضر مقایسه وضعیت مشارکت اجتماعی سالمندان دارای وسیله کمک تحرکی با سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی در شهر تهران می باشد.
    روش بررسی
    در این پژوهش مقطعی سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی با سالمندان استفاده کننده از وسیله کمک تحرکی از نظر سطح مشارکت اجتماعی مقایسه گردیدند. 79 سالمند (39 زن و 40مرد)60 سال و بالاتر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه های عادات زندگی، ارزیابی مختصر شناختی و پرسشنامه اطلاعات فردی را تکمیل نمودند. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات برای داده های پیوسته دارای توزیع نرمال از آزمون های تی تست وآنوا و برای داده های گسسته یا با توزیع غیر نرمال از آزمون های کروسکال والیس و من-ویتنی استفاده گردید.
    یافته ها
    بر اساس نتایج تحقیق سالمندان استفاده کننده از وسیله کمک تحرکی مشارکت اجتماعی کمتری در مقایسه با سالمندان بدون وسیله کمک تحرکی داشتند (p< 0.05). سالمندان گروه سنی 74-60 سال سطح مشارکت اجتماعی بالاتری نسبت به گروه سالمندان 89-75 سال داشتند(p< 0.05). از نظر جنسیت و وضعیت تاهل بین سالمندان استفاده کننده از وسیله کمک تحرکی و بدون وسیله کمک تحرکی تفاوتی از نظر سطح مشارکت اجتماعی دیده نشد (P> 0.05).
    نتیجه گیری
    نوع وسیله کمک تحرکی بر روی مشارکت اجتماعی سالمندان تاثیر می گذارد. نتایج نشان می دهد سالمندان با توانایی فیزیکی بالاتر مشارکت بهتری دارند. سالمندان دارای وسیله کمک تحرکی برای مشارکت با محدودیت هایی در جامعه روبرو هستند لازم است تیم توانبخشی به بهبود مشارکت فرد در جامعه توجه کند.
    کلیدواژگان: سالمندان، مشارکت اجتماعی، وسیله کمک تحرکی
  • کاظم خزان، جلال یونسی *، مهشید فروغان، هیمن سعادتی صفحات 174-181
    هدف
    پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی واقعیت درمانی بر شادکامی سالمندان صورت گرفت.
    روش بررسی
    مطالعه حاضر از نوع آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل سالمندان مرد مرکز ماندگاران شهرستان اردبیل بود. با استفاده از ملاکهای ورود و خروج، 50 نفر از سالمندان ارزیابی و از میان آنها،30 نفر واجد شرایط ورود به مطالعه شدند و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. مقیاس شادکامی آکسفورد برای دو گروه آزمایش و کنترل اجرا گردید. به منظور گردآوری داده ها، از پرسشنامه شادکامی آکسفورد(آرگیل، مارتین و گرسلند، 1989) استفاده شد. جلسات آموزش واقعیت درمانی برای گروه مداخله، به صورت هفته ای دو جلسه و به مدت هشت جلسه برگزار شد و نیز پیگیری یک ماهه نیز صورت گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر انجام شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد تفاوت میانگین نمرات شادکامی دو گروه معنی دار است و واقعیت درمانی، به صورت معنی دار موجب افزایش شادکامی سالمندان شد(P<0.05). همچنین، مقایسه نمرات میانگین پیش آزمون و پس آزمون در دوگروه، حاکی از افزایش نمرات شادکامی در تمامی خرده مقیاس ها در مقطع پس آزمون، با اختلاف معنی دار بود(p<0.001).
    نتیجه گیری
    نتایج این پژوهش نشان داد واقعیت درمانی در افزایش مسئولیت پذیری و افزایش شادکامی سالمندان مفید است. اجرای چنین جلسات گروهی در اقامتگاه ها و مراکز تجمع سالمندان توصیه می شود.
    کلیدواژگان: سالمندی، شادکامی، واقعیت درمانی
  • رباب صحاف *، زینب کریمی، فرشته مجلسی، آذر طل، عباس رحیمی، محمد علی گل، سیامک محبی صفحات 182-191
    هدف
    هدف از این مطالعه تعیین تاثیر مداخله آموزشی بر مبنای مدل فرانظری در ارتقاء فعالیت فیزیکی مردان سالمند بود.
    موادوروش ها
    این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی برروی 140 نفر از سالمندان عضو کانون های بازنشستگان شهر قم با خصوصیات انتخاب تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل انجام شد.ابزار استفاده شده پرسشنامه محقق ساخته مبتنی برمدل فرانظری و پرسشنامه فعالیت فیزیکی سالمندان چامپس بود.جهت تحلیل نتایج از آزمون کای – دو و آنالیز واریانس با داده های تکراری در نرم افزارSPSS نسخه 18 استفاده شد.این مطالعه در سایت IRCT به شماره IRCT201407208742N5 تایید شد.
    یافته ها
    قبل از آموزش دو گروه مداخله و کنترل از نظر متغییرهای فردی و وضعیت فعالیت فیزیکی تفاوت معنی داری نداشتند(p<0/05)،همچنین میانگین نمره ساختارهای مربوط به پرسشنامه مبتنی بر مدل نیز تفاوت معنی داری پس از آموزش در این گروه داشتند(05/ 0>p) درگروه کنترل تفاوت معنی داری در فعالیت فیزیکی و میانگین نمره ساختارهای پرسشنامه وجود نداشت.
    نتیجه گیری
    بر اساس یافته های پژوهش انجام مداخله آموزشی برمبنای مدل فرانظری در ارتقاء فعالیت فیزیکی موثر و دارای اعتبار می باشد و مدل فرانظری می تواند در این زمینه مفید باشد.با کاربست این مدل و شناسایی عوامل تسهیل گر و موانع رفتار فعالیت فیزیکی در سالمندان می توان درجهت ارتقاء فعالیت جسمانی منظم گام های موثری برداشت.
    کلیدواژگان: فعالیت فیزیکی، مدل فرانظری، سالمندان، آموزش
  • دکتر جواد افشارکهن *، شکیبا کولیوند صفحات 192-201
    زمینه
    با توجه به افزایش روزافزون سالمندان، توجه به مسائل آنان، از جمله امور مهم در سیاست گذاری اجتماعی کشورها محسوب می شود که بدون آگاهی از نیازهای اساسی و ابعاد سالمندی نمی توان به برنامه ریزی در راستای رفاه روانی و اجتماعی این قشر پرداخت. هدف این پژوهش، بررسی این نیازها و ابعاد با توجه به مقالات علمی منتشر شده در مجلات بین سال های 1383 تا 1392 می باشد.
    روش ها
    بر مبنای مدل مفهومی کیفیت زندگی هیوجز (1990) مطالعه ساختاریافته کیفیت زندگی سالمندان برای بررسی ابعاد و شاخص های کیفیت زندگی در بین 62 مقاله مجلات علمی-پژوهشی منتشر شده و در دسترس در یک بازه 9 ساله انجام گرفت.
    یافته ها
    نتایج نشان از برجسته بودن بعد وضعیت سلامتی سالمند در مقالات (100 درصد) دارد، مفهوم کیفیت زندگی، مفهومی چندجانبه و چند بعدی است که تنها جنبه های فیزیکی و جسمی را در بر نمی گیرد، اندازه گیری و پی بردن به آن خود در گرو عوامل مختلف فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی محیطی می باشد که کمترین عوامل مورد بررسی، رضایت فردی و عوامل محیط فیزیکی هرکدام با (3/11 درصد) می باشد. بیشتر راهکارهای ارائه شده برای ارتقا و بهبود کیفیت زندگی سالمندان در ایران در سطح کارکردهای کلان و ساختاری (35/69 درصد) می باشد که می تواند در سیاست گذاری ها و برنامه ریزی ها مورد استفاده قرار گرفته و راهی در جهت بهبود و ارتقای کیفیت زندگی سالمندان پیش روی برنامه ریزان و سیاستگذاران قرار دهد.
    نتیجه گیری
    کیفیت زندگی سالمندان در ایران از جمله ضروریاتی است که در صورت توجه به همه ابعاد آن و استفاده از برنامه های مداخله ای، آموزشی و حمایتی می تواند بهبود و ارتقا یابد.
    کلیدواژگان: کیفیت زندگی، سالمندان، نظریه هیوجز، مطالعه ساختاریافته، رویکرد ساخت گرا
|
  • Fariba Shariat *, Fatemeh Moradi, Reza Ghahramani Pages 8-25
    Objectives
    This article aims to identifying social¡ cultural¡ economic¡ wellbeing¡ and urban structure needs of Tehran Seniors Association members and recognizing their current conditions in 8 areas with respect to WHO project on an age-friendly city indexes.
    Methods & Materials: Four hundred members of Tehran Seniors Association who lived in Tehran were selected by random sampling method (276 women and 124 men with the mean age of 63 years) to participate in this descriptive-inferential study. Data were collected using a questionnaire¡ including inferential and descriptive parts. The descriptive part was divided into demographic characteristics with 12 questions and elders’ needs in 8 areas or 75 indexes. Scoring was conducted based on a 1 to 5 scale. Data analysis was performed using SPSS.
    Results
    In the area of open spaces and buildings¡ the highest score belonged to “cleanness of public areas” and the lowest score to “providing special services in stores and banks” (mean scores of 2.50 and 1.65¡ respectively. Regarding transportation area¡ the highest score went to “appropriate installment of traffic signs at cross-roads” and the lowest score to “seniors specific transportation” (mean scores of 3.03 and 1.58¡ respectively). Concerning housing¡ “suitability of interior design” got the highest score and “affordable and adequate housing” got the lowest one (mean scores of 1.93 and 1.51¡ respectively). Regarding social participation¡ “allowance of proper time to seniors special occasions” and “aiding elders at risk of social isolation” (mean scores of 2.88 and 2.07¡ resectively) got the maximum and minimum scores. Considering respect and socialization¡ “positive attitude toward elders in mass media” and “looking for elders’ advices on how to serve them better in commercial centers” (mean scores of 2.84 and1.74¡ respectively) gained the highest and lowest scores¡ respectively. Concerning citizenship participation and employment¡ the highest score belonged to “training senior employees for post-retirement jobs” and the lowest scores to “supporting self-employment opportunities for elders” (mean scores of 2.87 and 1.75¡ respectively). Regarding information and communication¡ “the feasibility of having oral communication” had the highest score and “free and open access of elders to computer and the Internet” (mean scores of 2.33 and 1.77¡ respectively) had the lowest score. finally¡ regarding social support and health services¡ “supporting and encourAgeing voluntary services” and “inclusion of both housekeeping services and health care in home care services” (mean scores of 2.23 and 1.78¡ respectively) scored as maximum and minimum.
    Conclusion
    Among the 8 areas¡ the mean elders’ assessment regarding the extent of their needs was less than the mean value (2.11). With some compromise¡ “social participation” was the only area that approached mean the value and “Housing” area has got the lowest score. In other words¡ elders’ need for housing was their main issue as compared to their other demands.
    Keywords: Elderly, Elder's needs, Seniors Association, Agefriendly city
  • Masoumeh Koohboomi *, Ali Asghar Norasteh, Nader Samami Pages 26-35
    Objectives
    Senility and reduction of physical activities usually cause undesirable physical and even mental effects on the adults. Since physical activities can improve physical even mental condition¡ and consequently bring about more independence for adults¡ the purpose of this paper was to find out the effects of some of yoga practices on some factors of physical preparation in the elderly.
    Methods & Materials: A total of 45 elderly women (age: 646.12 y¡ height: 162.5010.21 cm¡ weight: 63.219.71 kg)¡ all enjoying general health were selected through convenience sampling method to take part in this test. In this study¡ the Sharpened Romberg test (with open and closed eyes)¡ acquiring operation test¡ timed up and go (TUG) test¡ number of arm flexion for 30 seconds test¡ number of takeoff and landing chair¡ getting hands together from behind¡ number of sitting and rising of the chair test¡ were used for measuring the static balance¡ dynamic balance¡ agility¡ upper organ¡ strength of lower organ¡ inflection of upper organ¡ trunk and lower organ¡ respectively. These tests were performed before and after the program. Data analysis was performed by variance analysis test and t relevant (at significant level P).
    Results
    Research findings showed that yoga exercises for 6 weeks significantly affected the static and dynamic balances with eyes open and closed¡ agility¡ upper and lower extremity muscle strength¡ flexibility¡ upper and lower extremities.
    Conclusion
    Yoga (Hatha yoga) may have positive effects on physical fitness of the elderly. These effects include improving strength in the upper and lower extremity¡ static and dynamic balances¡ and agility.
    Keywords: Ageing, Yoga, Physical fitness, Balance
  • Saeed Ghaeeni *, Siyamak Samoolar Pages 36-43
    Objectives
    Balance functions play a significant role in routine life of the elderly¡ especially in reducing the risk of their falling. The aim of this research was to investigate static and dynamic balance of healthy elderly men during different hours of the day.
    Methods & Materials: For this purpose¡ 10 old men with the mean (SD) age of 69.45 (3.23) years participated voluntarily in this study. Then¡ static and dynamic balance functions of the subjects were evaluated with the stork stand and star excursion balance test at the day hours of 8¡ 12¡ 16¡ and 20.
    Results
    Results of analysis variance indicated no significant effects of hour’s day on closed eye static balance and dynamic balance of the elderly. But¡ the open eye static balance test results at 16 hour (8.37 s) was significantly (P=0.018) higher than 8 hour (6.25 s).
    Conclusion
    According to the results of this research¡ there is no recommendation on optimum time for doing balance training but it is better for the elderly that pay attention more to extrinsic falling factor such as surface of walking track at about 8 o’clock.
    Keywords: Balance, Static, Dynamic, Circadian rhythm, Elderly
  • Poordad Kiyani *, Nader Farahpoor Pages 44-53
    Objectives
    Social participation is an important aspect of health in ageing. It is also a part of life and a key element in function that improves physical and psychological health in the elderly. Using assistive mobility devices may influence social participation in this population. Current study aimed to compare social participation in older adults who use assistive mobility devices with those who do not use assistive devices in Tehran.
    Methods & Materials: In this cross-sectional study¡ older adults with and without assistive mobility devices were comprised in their social participation. Seventy-nine old age adults (39 women and 40 men) who were 60 years or older were recruited using convenience sampling method. They completed life habit¡ mini mental state and demographic questionnaires. For analyzing continuous data with normal distribution¡ t test and ANOVA were used¡ while Kruskal-Wallis and Mann-Whitney tests were used for categorical variables or those with non-normal distribution.
    Results
    The finding indicates that older adults with assistive mobility devices engage less in social participation than those who do not use these devices (P
    Conclusion
    Type of assistive device affects social participation in older adults. The results suggest that older adults with higher physical ability have higher social participation. Older adults who use assistive devices face with more limitations to participate socially in their community. It is necessary for rehabilitation team to pay attention in improving social participation of older adults.
    Keywords: Posture control, Vision, Proprioception system, Vestibular system, Postural sways
  • Alireza Farsi, Behrooz Abdoli, Parisa Baraz* Pages 54-61
    Introduction
    Aging is associated with a number of physiologic and functional declines that can contribute to increased disability, frailty, and falls. Therefore The purpose of present study was to compare the effect of balance, strength and combined training on balance (overall, Anterior-posterior, Medial-lateral) in elderly women.
    Materials And Methods
    Twenty four untrained older adults were selected voluntarily and randomly assigned into three groups: balance (n= 8), strength (n= 8) and combined (n= 8). An 6 week exercise program was performed at shahid beheshti university. The program was performed 3 days per week. Before and after implementation of exercise program The status of subject's balance was measured by Biodex Stability System. The data were analyzed using tow- way analysis of variance (group × time ANOVA) with repeated measures on time, paired – sample t test, one – way ANOVA and Bonferroni post – hoc test (p&le 0.05).
    Results
    The end of training programs there was a significant difference in the score of Overall, Anterior – Posterior and Medial – Lateral balance in the balance and combined groups and there was a significant in score of Anterior- Posterior and Medial- Lateral in the strength group compared to the beginning of the study. There was a significant difference in the score of Overall and Anterior- Posterior balance in the balance and combined groups compared with strength group after exercise program and there wasnt a significant difference in the score of Medial- Lateral balance in the three groups.
    Conclusion
    The study showed that perturbation – based training and combined training had the best effect compared with strength training.
    Keywords: Balance training, Strength training, Balance, Elderly females
  • Azra Sadat Etesami * (Phd) Vahid Zolaktaf (Phd) Gholamali Ghasemi, Jaber Zamani Pages 62-71
    Objective
    Today, participation in physical activity is proposed to improve symptoms of chronic diseases such as osteoarthritis. In this research,we aimed to evaluate the effect of aquatic exercise therapy on quality of life in women with knee osteoarthritis.
    Materials and Methods
    It was a counter-balance design study. By the use of random sampling, 30 females (aged 40 to 74 years) with KO were assigned into two equal experimental groups. The standard questionnaire of "Knee injury and Osteo‌arthritis Outcome Score (KOOS)" was used to capture 5 concepts, namely symptoms, pain, functions related to daily living, functions related to sports and recreational activities, and quality of life. During the first eight-week (between pre and mid tests), the first group had no training, whilst the second group carried out their own exercise program. During the second eight-week (between mid and post tests), the training position of groups was reversed. In other words, both groups used the same training program for 8 weeks, but the periodizations of the programs were different. Using SPSS software, data was statistically analyzed by repeated meseaure ANOVA.
    Results
    The results of both experimental groups were the same, indicating that a) 8 weeks of untraining led to variation in none of 5 dimensions of KOOS, b) AET led to improvement of all dimensions of KOOS, and c) disrupt of AET led to retreat of achievements. These findings were similar to those obtained by functional tests (p =0.000).
    Conclusion
    The results showed that the program used in this study is useful for patients with knee osteoarthritis and led to improvement of their quality of life. Keywords: Knee osteoarthritis, Aquatic exercise therapy, KOOS questionnaire (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score).
    Keywords: Knee osteoarthritis, Aquatic exercise therapy, KOOS questionnaire (Knee Injury, Osteoarthritis Outcome Score)
  • Hamzeh Hasanvand *, Atefe Bagheri Sabzevar, Hadi Moradi, Aliasghar Norasteh Pages 72-81
    Objectives
    The purpose of current study was to study and compare the musculoskeletal profile of the elderly with and without the history of falling living at nursing homes in Rasht, Iran.
    Methods & Materials: A total of 54 elderly men and women, aged 60 years and older participated in this study. Of them, 16 (fall group) experienced a fall in the previous year (Mean (SD) of age, 79 (9.90) years; height, 1.51 (0.103) m; and weight 60.03 (11.12) kg) and 38 (no fall group) had no history of falling (Mean (SD) of age, 70.16 (8.16) years; height 1.56 (0.11) m; and weight 65.6 (14.93) kg). The foot arch, distance between femoral condyles, kyphosis, lordosis, flexibility and the ability to walk were measured by ruler, caliper, flexible ruler, sit and reach test, and functional gait assessment questionnaires, respectively. Data analysis was done through independent t-test using SPSS. Study significance level was set at 0.05.
    Results
    In the fall group the mean (SD) of measured variables were as follows: body mass index (BMI), 25.95 (3.35) kg/m2; foot arch 9.94 (4.34) mm; flexibility, 8.25 (6.38) cm, lordosis 20.86 (9.48) degree; kyphosis 35.07 (14.98) degree. And in no fall group, the same variables were as follows: BMI, 26.87 (5.12) kg/m2; foot arch 10.95 (5.60) mm; flexibility 8.16 (5.24) cm; lordosis 26.66 (14.78) degree; and kyphosis, 41.11 (9.84) degree. These variables were not significantly different between the groups; however, the functional gait assessment and distance between femoral condyles test showed significant differences. In the group with a history of fall, the functional gait assessment and distance between femoral condyles were 12.50 (7.07) and 2.74 (2.38) cm and in the group without a history of fall functional gait assessment and distance between femoral condyles were 23.63 (5.49) and 1.20 (1.4) cm, respectively. According to the results, in the fall group, the distance between femoral condyles was more and the performance level was less (P≤0.05).
    Conclusion
    Results showed that none of the variables of foot arch, flexibility, lordosis, and kyphosis were significantly different between 2 groups and were not risk factors for falling among older people. While the distance between femoral condyles and functional gait assessment in 2 groups were significantly different. It seems that functional gait assessment test and the distance between two condyles were the best indexes for the distinction between 2 groups. Perhaps, this method can be used as an appropriate way for predicting and consequently preventing the elderly from falling.
    Keywords: Musculoskeletal profile, Elderly, History of fall, Walking ability assessment
  • Ali Mohammad Rezaei*, Nazanin Kheirkhahan, Afzal Akbaribalotbangan, Masome Abdollahi Pages 82-89
    Background
    cognitive errors and negative attitudes toward self, world and future elderly is a common problem that causes loss of efficiency, quality of life and increased mortality. This study compares the triangle cognitive (negative attitude toward the self, world, and future) in elderly homes and nursing homes was carried out.
    Materials And Methods
    This study causal - comparative and 40 elderly (20 home residents and 20 living in nursing) were selected for sampling. Cognitive triad Inventory (CTI) was performed on the elderly. The data was analyzed using multivariate analysis of variance (MANOVA).
    Results
    The mean age of participants was 16 ± 68 years. Results showed that among elderly people in nursing homes and home In their attitude toward (P<0.001 & F=229.87) attitude toward the world (P<0.001 & F=138.41) and attitudes towards the future (P<0.001 & F=151.62) there was a significant difference. Discussion and
    Conclusions
    Cognitive impairment in elderly residents of nursing homes for the elderly living at home was significantly greater, that is the attitude of elderly people in their home, and the next world is better than the elderly living in nursing homes. Practical results of this study can be applied in future studies is that Cognitive rehabilitation can be considered as a treatment for the elderly negative attitude.
    Keywords: cognitive triad, elderly, attitude to self, attitude to the world, attitude to the future
  • Akram Ghanbari Moghadam *, Farahnaz Mohammadi Shahbolaghi, Asghar Dalvandi, Samane Hoseinzade Pages 90-99
    Objectives
    In future decade¡ the number of elder people is projected to increase and health promotion of this age group will be insufficient in the coming years. Recent geriatric research show¡ the elder mortality rate will increase with advancing age and inversely related to their life style status. In this descriptive study¡ we examined the relationship between elder life style and their general health status.
    Methods & Materials: We studied four hundred elder participants in five region of Tehran capital city with applying randomized multistage sampling of these geographical clusters in a cross-sectional research design. In this study¡ data was gathered by life style and general health questionnaires. The Life style questionnaire includes physical activity¡ nutrition¡ interpersonal¡ social¡ stress prevention and management subscales and general health was measured with 28 item General Health (GHQ) questionnaire.
    Results
    According to the finding of this study¡ majority (95%) of Tehran elder population had a moderate lifestyle ranking and the results of multiple regression analysis show that there was a significant relationship between lifestyle dimensions and general health subscales. In this regard¡ we enface with a inverse significant relationship (P
    Conclusion
    Moderate lifestyle ranking of elder in the region of study and especial demands of this growing population needs to further investigated and applying various strategies for promoting lifestyle changes¡ health and better elder quality of life.
    Keywords: Lifestyle, General health, Elderly
  • Dr. Shima Sum, Dr. Yasaman Mahmoudi, Dr. Aram Tirgar *, Dr. Mahshid Foroughan Pages 100-109
    Background and Objectives
    Retirement impacts different dimensions of life such as physical, psychological, social, economical and spiritual aspects. Since identification of the factors which promote or compress health situation of the retiree is important this study aimed to determine the level of retirement syndrome in Babol retiree. Method & Materials: This study was conducted among 205 retirees over 50. Data was gathered by a questionnaire consisting of 2 sections demographic characteristics and retirement syndrome measurement. Retirement syndrome questionnaire consisted of 40 questions in 5 point scale with 4 dimensions including helplessness and failure older and idleness, trying and new directions and conflict and confusion. Data was analyzed by SPSS.
    Results
    53% of the participant s were male and 46.8% female with average age 61.13 ± 5.87. Mean and standard deviation of helplessness and failure older and idleness, trying and new directions and conflict and confusion were 2.08 ±. 52, 3.73 ±. 51, 3.47 ±. 65 and 2.49 ±. 56 respectively. There were a direct significant association between feeling helplessness and conflict and confusion (p <. 0001) and a reverse relationship between older, and idleness and trying and new directions (p <. 0001).
    Conclusion
    Finding of this research showed that retiree suffer from retirement syndrome fairly. Therefore, making attention to them and promotion of the retiree situation seems essential.
    Keywords: Aged, Retired Adults, Retirement Syndrome
  • Majid Goudarz *, Mahshid Foroughan, Asghar Makarem, Vahid Rashedi Pages 110-119
    Objective
    The main aim of this study was to investigate the relationship between social support and subjective wellbeing in the elderly referring to rehabilitation day centers in Tehran Province.
    Methods
    This is a cross-sectional and correlational study. The study population was all the elderly referring to the rehabilitation day centers in Tehran Province. The sample size was 147 which were selected by random cluster sampling. To gather the data, Norbeck Social Support Questionnaire, Philadelphia Morale Scale and a Socio-demographic questionnaire were use. Pearson and Spearman correlation coefficients, chi-square, Independent t-test, Kruskal-Wallis and ANOVA used for data analysis.
    Results
    80 (54.4 %) of sample were male. The mean age of older adults was 71.9 years (SD: 5.09) and mean of subjective wellbeing was 8.65 (SD: 2.28). The relationship between social support and subjective wellbeing was statistically significant (P=0.002, r=0.273).
    Conclusion
    The findings showed significant relationship between social support and subjective wellbeing. It seems that having high social support will lead to better subjective wellbeing.
    Keywords: Older adults, Social support, Subjective wellbeing
  • Masomeh Hemmati Maslakpak *, Leila Hashemlo Pages 120-131
    Objectives
    The purpose of this study was to design an Iranian cultural adaptable questionnaire for the assessment of self-care in the elderly.
    Methods & Materials: This methodological study was conducted in 2 phases. In the first phase¡ items and primary categories of the new instrument were identified from the review of the studies based on Orem’s theory. In the second phase¡ the psychometric properties of the instrument such as face validity¡ content validity¡ construct validity¡ and internal consistency were determined. In this phase¡ 225 elderly people in Uremia City¡ Iran were randomly selected from nursing homes and the Elderly Center of Uremia to participate in the study.
    Results
    Forty-five items of the questionnaire were identified from the review of the studies based on Orem’s theory. After determining face and content validity in qualitative and quantitative terms¡ the questionnaire items reduced to 40. The results of the exploratory factor analysis on the questionnaire indicated the existence of 5 factors. These 5 factors explained nearly 79.936% of the variance of the questionnaire. Also¡ the internal consistency (Cronbach α) was 0.864.
    Conclusion
    Based on the results¡ we concluded that the assessment self-care questionnaire for the elderly with 40 items appears to be a promising tool and provides reliable and valid data helping to determine elderly self-care in different settings such as clinical setting and research environments by health care providers.
    Keywords: Self, care, The elderly, Questionnaire, Psychometric assessment
  • Atefe Yousefi, Fariba Yadegari *, Enayatollah Bakhshi Pages 132-141
    Objectives
    Anomia is one of the most common problems that aphasic patients and therapists are involved with it. Because of the disruptive effect of anomia on communicative efficiency of aphasic patients¡ this study aimed at examining the effect of errorless naming treatment on naming ability in an aphasic patient.
    Methods & Materials: The subject was selected using purposeful sampling method. This interventional single-subject study with ABA design was implemented on a 69-year-old woman with moderate Broca’s aphasia and phonological errors. The participant was a literate¡ right-handed Persian speaking patient with neither severe motor speech disorder nor significant auditory comprehension deficits. The patient underwent 10 sessions of treatment using errorless naming treatment protocol (Raymer et al.¡ 2012). Based on this method¡ the patient was given multiple opportunities to rehearse the correct name of a picture supported by repetition and oral reading¡ while avoiding production of errors during training.
    Results
    The effect size in confrontational naming task after intervention in this patient for trained and control words were 5.42 and 2.38¡ respectively. The linear trend line of correct responses percentage of trained and control words were 7.6 and 4.15¡ respectively. Improvements in the trained and control word sets remained at a higher level than baseline¡ one week later. Also improvements in Persian WAB and naming tests were noticed in posttreatment period.
    Conclusion
    As a result of errorless naming treatment in the current study¡ the patient showed significant improvements in naming of trained words but generalization was not noticeable for control words. Based on this finding¡ this method might be useful as a therapeutic protocol in Persian speaking aphasic patients with anomia.
    Keywords: Stroke, Aphasia, Therapy, Anomia
  • Sakineh Mesgar, Zahra Amini Nasab, Mohammad Hossein Nakhaei, Gholamreza Sharifzade*, Seyyed Alireza Javadinia Pages 142-147
    Background
    Despite scientific advances taking place in the medical field, and increased life expectancy in modern societies, we have witnessed a significant growth in the elderly population in recent decades have been. Adults of different risks and different from other age groups are facing. This study was designed to assess quality of life, depression, and activities of daily living in older adults was conducted in 91 villages in Birjand city.
    Methods
    This cross-sectional study was conducted on 360 elderly in the rural city of Birjand. Data collection The World Health Organization quality of life questionnaire, 26-item, 15-item geriatric depression scale (GDS), 6 items daily living activities (ADL) 7-item questionnaire with activities of daily living (IADL) has been. Data were analyzed using SPSS software version 19 and the values ​​of p ≤ 0.05 was considered significant.
    Results
    The mean quality of life (4/10 ± 9/77) and the mean (SD) depression (9/2 ± 5/5), the mean and standard deviation of daily life activities by means of (5/1 ± 5/6) mean and standard deviation of daily living and instrumental activities (3 ± 12), respectively. Cleans demographic variables, physical activity and sport, education, marital status, depression and daily activities with and without the quality of life was statistically significant (05/0p ≤). Significant relationship between quality of life and depressive strong Vmkvs (56/0- (R = activities of daily living without the (32/0- (R = a means (39/0- (R = quality of life and a significant inverse relationship was observed.
    Conclusions
    The results showed that the activities of daily living improves quality of life and reduce depression. Thus the official of the health care system must work to create an environment and programs tailored to the cortex in town and country
    Keywords: Quality of life, depression, activities of daily living, elderly
  • Gholam Reza Sharifi, Mozhgan Banihashemi, Nader Rahnema, Ali Reza Babai* Pages 148-155
    Objectives
    The goal of this study was to compare the effect of 8 weeks aerobic exercise with resistance training on Brain-derived neurotrophic factor level of old men.
    Methods & Materials: In this semi-experimental study¡ a total of 30 elderly men were selected from worldly-wise club of Broujen City¡ Iran and randomly divided into 3 groups of aerobic training¡ resistance training¡ and control (each 10 people). All participants filled the health questionnaire and testimonial. Then¡ the balance tests and fasting blood was taken. The aerobic and resistance training group trained for 8 weeks¡ 3 sessions per week¡ 1 to 1.5 hours in each session. The aerobic training was with 40% to 70% of maximum heart rate and the resistance training was with 45% to 65% of one RM. During of this time¡ the control group did no training. After 8 weeks¡ the balance test was administered and blood samples were taken.
    Results
    Findings were analyzed with test variance analyzing at 0.05. The results showed there was a significant difference between aerobic and resistance training regarding brain-derived neurotrophic factor level (P0.05).
    Conclusion
    The results show that both aerobic exercise and resistance increase serum brain-derived neurotrophic factor levels.
    Keywords: Brain, derived neurotrophic factor (BDNF), Aerobic, resistance training, Elderly
  • Alireza Behjati, Alireza Babaie *, Mohammad Faramarzi Pages 156-165
    Objectives
    Vascular endothelial cells play an important role in the regulation of vascular vessels with active substances¡ such as vascular endothelial growth factor are responsible. The present study tried to investigate the effect of resistance training on the density of old women’s endothelial growth factor.
    Methods & Materials: Twenty-four postmenopausal women (age Mean±SD=67.37±6.02¡ height=153.02±8.12¡ weight=65.78±12.03¡ BMI=26.87±4.16¡ fat=18.61±3.65¡ and WHR=0.92±0.4) were purposefully chosen and randomly divided into control and experimental groups. Each group consisted of 12 women. Experimental group did resistance training for eight weeks as follows: three sessions per week with 40% to 65% intensity of a maximum repetition and 5% overload after each 6 sessions. Before and after 8 weeks of training¡ resting levels of vascular endothelial growth factor’s density was measured and recorded. The normality of the data was determined by the Kolmogorov-Smirnov test. Paired samples t test was run for within group variations and independent samples t test was run for between groups’ variations. The significant level was lower than 0.05.
    Results
    average and standard deviation of before and after eight weeks concentration of tour vascular endothelial growth inn control group was respectively 26.61±3.62¡ 25.72±2.88 and also in experimental group was 23.81±2.18¡ 26.48±4.48¡ 23.81±2.18 respectively; therefore the mean differences of vascular endothelial growth factor was significant in pretest and posttest of experimental group (P=0.015) while it wasn’t significant in control group P=0.862.
    Conclusion
    The results showed the significant effect of resistance training on the reduction of the density of vascular endothelial growth factor of the old women’s plasma (P=0.019).
    Keywords: Vascular endothelial cells, Exercise, Agents
  • Karim Ayoubi Avaz, Dr Shahriar Parvaneh *, Dr Setareh Ghahari, Dr Ahmad Ali Akbari Kamrani, Dr William Miller, Pouria Reza Soltani Pages 166-173
    Objective
    Social participation is an important aspect of health in aging. It is also a part of life and key element in function that improves physical and psychological health in elderly.It is possible that usage of assistive mobility device impacts social participation in this population. Current study aims to compare social participation in older adults who use assistive mobility devices with those who do not use assistive devices in Tehran.
    Methods
    In this cross sectional study, older adults with and without assistive mobility device were comprised in their social participation. Seventy nine older adult (39 females and 40 men) who were 60 years old or older were recruited using convenient sampling. They completed life habit, Mini Mental State and demographic questionnaires. For analyzing continuous data with normal distribution, t-test and ANOVA were used while Kruskal-Wallis and Mann-Whitney tests were used for categorical variable or those with non-normal distribution.
    Results
    The finding indicates that older adults with assistive mobility device engage less in social participation than those who do not use these devices (p< 0.05). Older adults in age group of 60-74 had higher social participation in comparison with those in 75-89 age group (p< 0.05). There was no different between male and females, and single older adults and those who were married in their social participation.
    Conclusions
    Type of assistive device affects social participation in older adults. The results suggest that older adult with higher physical ability have higher social participation. Older adults who use assistive devices face with more limitations to participation in their community. It is necessary for team of rehabilitation to pay attention to improving social participation for older adults.
    Keywords: Older adult, social participation, Assistive mobility device
  • Kazem Khazan, Jalal Younesi*, Mahshid Foroughan, Hemn Saadati Pages 174-181
    Objective
    The aim of this study was to examine the effectiveness of Reality therapy on the happiness of elderly people.
    Method
    This is an experimental study with a pre-test- post-test design and control group. Sample of the study selected from elderly members of Mandegaran Club in Ardebil city. 50 older were evaluated according to inclusion/ exclusion criteria and 30 participants selected and divided into 2 equal groups randomly. Oxford Happiness Scale was administered to both. Reality therapy sessions for the intervention group were administered in 80 minutes 2 session in any week for 4 successive weeks. The post-test data collected after the last session and also doing a follow up after the one month later. Data analyzed by using Analysis of variance with repeated measure for independent groups.
    Results
    Analysis of variance results showed that the mean difference between the two groups were significant (P<0.05) and Reality therapy increased the happiness of intervention group significantly. Happiness scores of intervention group in all sub-scales were also significantly higher in post-test compared to control group (p<0.001).
    Conclusion
    The results showed that Reality therapy can be helpful in enhancing positive emotions and happiness in older people. Implementation of Reality therapy sessions in nursing homes, and retirement centers are recommended.
    Keywords: Reality therapy, happiness, aging
  • Robab Sahaf *, Zeynab Karimi, Fereshteh Majlesi, Azar Tol, Abbas Rahimi Foroushan, Mohamad Aligol, Siamak Mohebbi Pages 182-191
    Objectives
    this study was to determine the effect of educational intervention on the Trans-theoretical Model in the promotion of physical activity in older men.
    Methods
    This study was a clinical trial on 140 elderly retired member of the Association of Qom، a random selection of properties in the control and intervention groups. Trans-theoretical Model model-based tools used questionnaires and physical activity questionnaire was aged Champs. To analyze the results of chi - square and analysis of variance with repeated data in SPSS version 18 is used. This study was approved by the site IRCT number IRCT201407208742N5.
    Results
    Before the intervention and control groups in terms of demographic variables and physical activity showed no significant difference (p<0/05). Average score for the elderly physical activity intervention group before training، after training for one month and six months after training were significantly different (p<0/001). The mean score on the questionnaire structure-based model of education in this group had no significant difference (p˂0/05). Control group، a significant difference in the mean score of physical activity questionnaire structures there.
    Conclusion
    Based on the findings of research conducted on the Trans-theoretical Model in promoting physical activity intervention is effective and valid، and the Trans-theoretical Model can be useful in this context. With the application of this model and identify the barriers and facilitators of physical activity in the elderly can be effective steps taken to promote regular physical activity.
    Keywords: physical activity, the Trans, theoretical Model, Elderly, education
  • Javad Afsharkohan*, Shakiba Koolivand Pages 192-201
    Background
    Due to the increasing elderly, attention to their problems is such as the important matters of social policy countries that without knowledge of the basic needs and dimensions the elderly can not be have a plan toward mental and social well-being of this group. the purpose of this study was to evaluate the needs and dimensions according to articles published in journals between 2004 and 2013. Methods & Materials: Based on the model of the concept of quality of life hughes (1990), Structured study of dimensions and indicators of quality of life was performed among 62 scientific research articles published and accessible over a period of 9 years.
    Results
    Results of this study indicating its prominent dimension of health status of elderly in articles (100%). The concept of quality of life, multi-faceted and multi-dimensional concept that does not include only physical aspects, measuring and understanding it depends on various factors of cultural, social, economic and environmental. The fewest factors, individual satisfaction and physical environment factors, each with (11.3%). Most of offered solutions to improve the quality of life in Iran at the macro level and structural functions (69/35%) Which can In the policies and Planning used And ways to improve and enhance the quality of life of elderly To provide for planners and policymakers.
    Conclusions
    Quality of life in Iran, including required that when considering all its dimensions and the use of intervention programs, training and support can be improved and promoted.
    Keywords: Quality of life, The elderly, Hughes theories, Structured study, Constructivist approach