فهرست مطالب

دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد - سال بیست و چهارم شماره 8 (آبان 1395)
  • سال بیست و چهارم شماره 8 (آبان 1395)
  • تاریخ انتشار: 1395/08/18
  • تعداد عناوین: 7
|
  • فاطمه نظمیه، محمد حسن شیخها، محمود کمالی زارچ صفحه 607
    مقدمه
    تغییرات فیزیولوژیکی در دوران بارداری منجر به فشارهای روانی می گردد. بنابراین به کارگیری فنون مقابله شناختی، رفتاری و عاطفی در مواجهه با فشارهای روانی ناشی از این تغییرات لازم است. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیرآموزش مقابله درمانگری بر سلامت عمومی زنان باردار دارای ریسک بالای ناهنجاری های ژنتیکی در جنین صورت گرفته است.
    روش بررسی
    این پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون انجام گرفت. تعداد 30 نفر از زنان بارداری که آزمایش های غربالگری آن ها نشان دهنده احتمال وجود اختلالات ژنتیکی در جنین بود به صورت تصادفی از میان مراجعین به کلینیک تخصصی ژنتیک خاتم الانبیای یزد، انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند، از هر دو گروه پیش آزمون سلامت عمومی (GHQ گرفته شد، سپس گروه آزمایش، طی هشت جلسه 120 دقیقه ای تحت آموزش مقابله درمان گری قرار گرفت و پس از اتمام آموزش، از هر دو گروه، پس آزمون به عمل آمد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    نتایج
    آموزش مقابله درمانگری در گروه آزمون باعث بهبود معنی دار آماری در نمره کلی سلامت عمومی این گروه در مقایسه با گروه کنترل بود بعلاوه نتایج نشان دهنده کاهش اضطراب، افسردگی، علائم جسمانی و همچنین بهبود کارکرد اجتماعی به نسبت قبل از آموزش در گروه آزمون در مقایسه با گروه کنترل بود.
    نتیجه گیری
    آموزش مقابله درمانگری می تواند باعث بهبود سلامت عمومی زنان باردار دارای ریسک بالای ناهنجاری های ژنتیکی در جنین شود؛ بنابراین با ارائه دوره های آموزشی و توجیهی به زنان جامعه هدف می توان علاوه بر بهبود شاخص های سلامت عمومی، از تاثیر عوارض احتمالی استرس بر جنین نیز جلوگیری کرد.
    کلیدواژگان: مقابله درمان گری، سلامت عمومی، زنان باردار، ناهنجاری های ژنتیکی
  • حسین توکلی عنبران، ام لیلا احمدی صفحه 618
    مقدمه
    دزیمتری چشمه های براکی تراپی طبق پروتکل TG-43U1 در محیط آب اطراف چشمه انجام می شود. برای رسیدن به یک نتیجه مناسب درمان، استفاده از ماده آب برای همه بافت های بدن می تواند یکی از منابع خطا در رسانیدن دز صحیح به تومور مورد نظر داشته باشد؛ از این رو در این مطالعه به تعیین پارامترهای دزیمتری بافت های متفاوت چربی با چگالی gr/cm3 95/0 و ماهیچه با چگالی gr/cm3 05/1 پرداخته ایم تا با مقایسه آن ها با نتایج حاصل از فانتوم آب ارزیابی درستی از اختلاف به وجود آمده در نتایج نشان دهیم.
    روش بررسی
    شبیه سازی های لازم جهت تعیین پارامترهای دزیمتری تابع دز شعاعی و تابع ناهمسانگردی در بافت های چربی، ماهیچه و فانتوم آب در فواصل و زوایای مختلف با استفاده از کد MCNP4C صورت گرفته است.
    نتایج
    بیشترین اختلاف نسبی تابع دز شعاعی در فانتوم بافت چربی نسبت به فانتوم آب در فواصل زیر cm1 در حدود 13% می باشد. با افزایش فاصله از چشمه این میزان افزایش پیدا کرده به طوری که در فاصله cm5 از چشمه به حدود 167% می رسد. اختلاف نسبی این پارامتر در بافت ماهیچه نسبت به آب در فاصله cm5/0 حدود 3% و در فاصله cm5 از چشمه در حدود 16% است. بیشینه اختلاف نسبی پارامتر تابع ناهمسانگردی در فانتوم بافت های چربی و ماهیچه نسبت به آب به ترتیب بیش از 2% و 3% مشاهده شد.
    نتیجه گیری
    در کاربرد کلینیکی چشمه براکی تراپی 103Pd، در درمان تومورهای بدخیمی که در مجاورت بافت های چربی و ماهیچه قرار دارند می بایست تصحیحات لازم مربوط به پارامترهای دزیمتری این بافت ها را در برنامه های طراحی درمان طبق جداول 3، 4، 5 و 6 به دست آمده در این پژوهش اعمال نمود.
    کلیدواژگان: کد MCNP4C، فانتوم آب، بافت چربی، بافت ماهیچه، تابع دز شعاعی، تابع ناهمسانگردی
  • محمد فتحی، رضا قراخانلو، مسعود سلیمانی، حمید رجبی صفحه 630
    مقدمه
    ژن Myocyte Enhancer Factor 2 (mef2) با چندین فاکتور تنظیمی میوژنیک در ارتباط است که موجب فعال سازی ژن های ویژه عضله می شود. MEF2 در رشد، تمایز سلول های عضلانی و همچنین تبدیل تارها در پاسخ به محرک ها مشارکت دارد؛ بنابراین هدف این مطالعه ارزیابی اثر یک جلسه تمرین مقاومتی بر بیان ژن mef2 عضلات اسکلتی تند و کند انقباض رت های نر نژاد ویستار بود.
    روش بررسی
    برای این پژوهش تجربی 15 رت از انستیتو پاستور تهیه و تحت شرایط طبیعی (دما، چرخه روشنایی و تاریکی و دسترسی آزاد به آب و غذا) نگهداری و سپس به صورت تصادفی به گروه مقاومتی (10 سر) و کنترل (5 سر) تقسیم شدند. گروه مقاومتی یک جلسه تمرین مقاومتی را اجرا نمودند و سپس 3 و 6 ساعت پس از جلسه تمرینی بی هوش و تشریح شدند. در ادامه عضلات نعلی (کند انقباض) و بازکننده دراز انگشتان (تند انقباض) Extensor digitorum longus (EDL) خارج شد. از روشReal time RT-PCR برای تعیین میزان بیان ژن mef2 استفاده شد و با استفاده از آزمون آماری t یک نمونه ای و مستقل داده ها تحلیل شد.
    نتایج
    در پاسخ به یک جلسه تمرین مقاومتی بیان ژن mef2 در عضله EDL در سه ساعت (093/ P =) به طور غیر معنی دار و شش ساعت (008/ P =) پس از آن به طور معنی داری افزایش یافت، اما در عضله نعلی بیان ژن mef2 سه ساعت پس از فعالیت مقاومتی به طور معنی داری (01/ P =) کاهش یافت و شش ساعت پس از فعالیت بدنی (247/ P =) تغییر معنی داری مشاهده نشد.
    نتیجه گیری
    بیان ژن mef2 به شیوه متفاوتی در تارها دستخوش تغییر می شود که احتمالا با تمایل تغییر نوع تارها در پاسخ به تمرین مقاومتی مرتبط است.
    کلیدواژگان: تمرین مقاومتی، Myocyte Enhancer Factor 2، فیبر عضله تند انقباض و فیبر عضله کند انقباض
  • فاطمه حسینی، احمد شجری، بتول السادات حسینی صفحه 640
    مقدمه
    دلیریوم، اختلالی حاد و گذرا در عملکرد مغز است. دلیریوم در بیماران بستری در بیمارستان خصوصا پس از اعمال جراحی به وفور دیده می شود، لیکن درصد بالایی از موارد، بدون تشخیص و درمان مانده و دچار پیامدهای بعدی می گردند. با توجه به این موضوع، هدف این مطالعه، بررسی فراوانی نسبی دلیریوم در بخش های ارتوپدی، جراحی، زنان، داخلی و ICU است.
    روش بررسی
    این مطالعه توصیفی- مقطعی بر روی 256 بیمار بستری در بخش های جراحی، ارتوپدی، زنان، داخلی و ICU در بیمارستان شهدای کارگر یزد در سال 1394، با استفاده از پرسشنامه ICU-CAM انجام شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی کای اسکوآر و Fisher exact test تجزیه تحلیل شدند.
    نتایج
    نتایج این مطالعه نشان داد که مجموعا 8/14 درصد بیماران مورد بررسی دلیریوم داشتند؛ در بخش داخلی 15 نفر (8/26)، جراحی 4 نفر (8 درصد)، ارتوپدی 5 نفر (10 درصد) و در بخش ICU 14 نفر (28 درصد) دلیریوم مشاهده شد و در بخش زنان نیز هیچ موردی از دلیریوم مشاهده نشد. در بیماران با جراحی ماژور 1/11 درصد (2 مورد) و با جراحی مینور 1/7 درصد (8 مورد) دلیریوم مشاهده شد. در بیماران با بیماری زمینه ای و اعصاب و روان فراوانی نسبی دلیریوم بیشتر بود. دلیریوم با جنس رابطه معنی داری نداشت. بیشترین فراوانی نسبی دلیریوم در گروه سنی 94-65 سال مشاهده شد. بیماران با سن بالا، همراه با بیماری زمینه ای مثل دیابت، HTN، بیماری های قلبی و بیماری های اعصاب و روان، آسیب پذیری بیشتری داشتند و بیشترین میزان بروز دلیریوم در روزهای دوم و سوم بستری بود.
    نتیجه گیری
    نتایج حاصل از این مطالعه حاکی از شیوع بالای دلیریوم در بخش های مورد مطالعه بود. شیوع در بیماران با بیماری زمینه ای و اعصاب و روان، فراوانی بیشتری را نشان داد.
    کلیدواژگان: دلیریوم، بخش های مختلف بیمارستان، بیماری زمینه ای، پرسشنامه ICU، CAM
  • محمود باقری، سید کاظم رضوی رتکی، رضا نفیسی مقدم، محمد علی جلوداری، علی اصغر پرچ صفحه 649
    مقدمه
    رادیونوکلئید تکنسیوم نشان دار شده با دی مرکپتو سوکسینیک اسید (99mTc-DMSA) به عنوان عاملی برای ارزیابی اختلالات دستگاه ادراری و کلیوی نقش مهمی در تصویربرداری پزشکی هسته ای کودکان دارد. هدف از این مطالعه، تخمین دوز رسیده به اندام ها ناشی از رادیوداروی 99mTc-DMSA در کودکان با استفاده از نرم افزار MIRDOSE با بکارگیری روش ترکیبی پلنارSPECT بود.
    روش بررسی
    10 بیمار کودک بستری شده به دلیل اختلالات دستگاه ادراری و کلیوی تحت 3 الی 5 اسکن پلنار و یک SPECT در طی 1 الی 20 ساعت پس از تزریق رادیوداروی 99mTc-DMSA قرار گرفتند. همچنین به منظور مرجع ساختاری از اندام های بیماران تصویر MRI از هر کدام به عمل آمد. اکتیویته تجمعی در هر یک از اندام ها با استفاده از روش ترکیبی پلنارSPECT به دست آمد و سپس با استفاده از نرم افزار MIRDOSE دوز جذبی آن ها محاسبه شد.
    یافته ها
    میانگین دوز جذبی ناشی از رادیوداروی 99mTc-DMSA در کودکان برای اندام های کلیه ها (160±200)، غدد فوق کلیوی (5/9± 1/15)، دیواره مثانه (8/9 ± 7/14)، طحال (8/7 ± 7/12)، گنادها (2/11 ± 4/12)، پانکراس (2/6 ± 5/10) و دیواره صفرا (7/5 ± 8/9)، میکرو سیورت بر مگابکرل بودند. همچنین میانگین دوز موثر برای بیماران μSv/MBq 03/6 ± 01/10 بود.
    نتیجه گیری
    اختلاف میان دوزهای جذبی رسیده به اندام های مختلف بیماران ناشی از مقادیر متفاوت جذب رادیودارو در اندام ها برای بیماران مختلف است. روش عملی کمی سازی تصاویر با استفاده از روش ترکیبی پلنارSPECT/ می تواند در تعیین اکتیویته تجمعی اندام با دقت قابل قبولی بکار گرفته شود.
    کلیدواژگان: دوز جذبی داخلی، روش ترکیبی پلنارSPECT، نرم افزار MIRDOSE، اکتیویته تجمعی
  • فاطمه عزالدینی اردکانی، خلیل ساریخانی خرمی، الهه شفیعی راد، عطیه صفایی، لاله داوودی صفحه 659
    مقدمه
    نهفتگی دندان یک آنومالی شایع است. فاکتورهای موضعی و سیستمیک فراوانی باعث نهفتگی دندان ها می شوند. از میان دندان های دائمی مولرهای سوم، کانین های ماگزیلا، پرمولرهای ماگزیلا و مندیبل و انسیزورهای سنترال ماگزیلا بیشترین احتمال نهفتگی را دارند. هدف از مطالعه حاضر بررسی شیوع نهفتگی در بیماران مراجعه کننده به دانشکده دندانپزشکی یزد طی سال های 92 تا 94 است.
    روش بررسی
    در این مطالعه گذشته نگر، تعداد 600 رادیوگرافی دیجیتال پانورامیک از بیمارانی که بالای 15 سال سن داشتند، بررسی شد. بیماران با ابنورمالیتی دنتوفاسیال، سایر سندرم ها یا پاتولوژی خاص و بیماران بی دندان و تحت تروما از مطالعه خارج شدند. اطلاعات به دست آمده با آزمون های آماری Chi-square و Fisher''s exact test آنالیز شدند.
    نتایج
    از بین 600 نفر 99 نفر(5/16% درصد) حداقل یک دندان نهفته داشتند. به ترتیب دندان های مولر سوم مندیبل(26/52 درصد)، مولر سوم ماگزیلا(7/27 درصد)، کانین ماگزیلا(8/13 درصد) و کانین مندیبل(86/4 درصد) شایع ترین دندان های نهفته بودند. بیشترین شیوع نهفتگی در گروه سنی 22 تا 30 سال مشاهده شد. بین جنس و تعداد دندان های نهفته نیز ارتباط معنی داری مشاهده نشد(91/0=P ).
    نتیجه گیری
    نهفتگی دندان در شهر یزد از شیوع نسبتا بالایی برخوردار است و بیشترین شیوع نهفتگی پس از دندان های مولر سوم، مربوط به دندان های کانین دو فک است؛ بنابراین در صورت عدم رویش به موقع دندان های کانین، تهیه رادیوگرافی به منظور بررسی نهفتگی آن ها و به کارگیری درمان مناسب پیشنهاد می شود.
    کلیدواژگان: دندان نهفته، مولر سوم، کانین، شیوع، دندان
  • اکبر اعظمیان جزی، ریحانه شکوهی صفحه 667
    مقدمه
    سطوح پایه ای استرس اکسیداتیو و پراکسیداسیون لیپیدی در بیماران دیابتی نوع دو از حد نرمال بالاتر است. بنابراین با توجه به اینکه تمرینات ورزشی و به ویژه تمرینات ترکیبی تاثیر مثبتی بر وضعیت آنتی اکسیداتیو افراد سالم دارند؛ هدف این تحقیق بررسی تاثیر هشت هفته تمرین ورزشی ترکیبی بر استرس اکسیداتیو و پراکسیداسیون لیپیدی در زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو تعیین شد.
    روش بررسی
    در این تحقیق نیمه تجربی، 27 نفر از زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو شهر یزد به صورت هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفی به دو گروه تجربی (13 نفره) و کنترل (14 نفره) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه در تمرینات ورزشی ترکیبی شرکت کردند، اما گروه کنترل در طی این مدت در هیچ برنامه تمرین ورزشی شرکت نداشتند. متغیرهای سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، کاتالاز (CAT)، مالون دی آلدئید (MDA)، قند خون ناشتا (FBS) و درصد چربی بدن آزمودنی ها قبل و بعد از 8 هفته تمرین در هر دو گروه اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون t وابسته و مستقل تجزیه و تحلیل شدند.
    نتایج
    سطوح سرمی SOD و CAT گروه تجربی پس از هشت هفته تمرین ورزشی ترکیبی به طور معنی داری افزایش (به ترتیب 000/0=P و 001/0=P) و MDA کاهش یافت (036/0=P). همچنین، FBS (005/0=P) و درصد چربی بدن (000/0=P) آزمودنی های گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافت.
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد وضعیت استرس اکسیداتیو و پراکسیداسیون لیپیدی زنان یائسه مبتلا به دیابت نوع دو در گروه تجربی پس از هشت هفته تمرین ورزشی ترکیبی در مقایسه با گروه کنترل بهبود می یابد.
    کلیدواژگان: دیابت نوع دو، تمرین ورزشی ترکیبی، سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز، مالون دی آلدئید
|
  • F. Nazmiye, Mh Sheikhha, M. Kamali Zarch Page 607
    Introduction
    The physiological changes in pregnancy lead to the psychological pressures. Therefore, there is a need for applying cognitive behavioral and emotional confronting to encounter these problems. The present research investigated the effect of coping therapy on general health of pregnant women with high risk of genetic abnormalities in their fetus.
    Methods
    The present study was a semi experimental research. Pre and post tests were used to investigate coping therapy between 30 pregnant women who were referred to Khatomolanbia Genetic Clinic, Yazd, Iran. All the women had pregnancy screening test with high risk of genetics abnormalities in their fetus. They were divided randomly into two groups of case and controls. The test of GHQ was performed in both groups, then the case groups went under 8 sessions of teaching coping therapy each lasting 120 min. After finishing the sessions, post test was performed and analyzing the data using descriptive statistical index and covariance analysis test.
    Results
    Teaching coping therapy to case group caused improvement in their GHQ mark, and this change was significantly different from the change in the GHQ mark of control group. In addition, there was a significant decrease in anxiety, depression and physical signs and an improvement of social function in case group compare to the control group.
    Discussion
    Teaching coping therapy can improve the general health of pregnant women with high risk of genetic abnormalities in their fetus. Therefore, presenting educational courses to the women can improve their general health indices in addition to preventing the probable effects of stress on fetus.
    Keywords: Coping Therapy, General Health, Pregnant Women, Genetics Abnormality
  • H. Tavakoli, Anbaran, Ol Ahmadi Page 618
    Introduction
    The dosimetry of the brachytherapy sources is performed in the water source medium according to protocol TG-43U1. To achieve a resonable results on treatment, the use of the water material for all body tissues can be one of the faulty sources in delivering the correct dose to the tumor. Thus, we have focused on the dosimetry parameters in fat density 0.95 gr/cm3 and the muscle with density 1.05 gr/cm3 in the present study. The results are compared with the results of the water phantom to show the accurate accessment via the differences of the results.
    Methods
    Dissymmetry simulations for determining the parameters of the radial dose function and the anisotropy function in fat tissues, muscle and water phantom distances and different angles has been using MCNP4C code.
    Results
    The greatest relative differences of the phantom radial dose function of the fat tissue at distances below 1cm approximately reached 13%; and this rate increased, when the distance from the source increased; whereas at the distance of 5cm from the source, it approximately reached 167%. In the muscle tissue, the relative difference of these parameters was about 3% at the distance of 0.5cm, while at the distance of 5cm from the source, it approximately increased 16%. The maximum relative difference of the anisotropy parameter of the fat and muscle tissue phantom compared with the water were observed more than 2% and 3%, respectively.
    Conclusion
    In the clinical application of the 103Pd brachytherapy source, which is contracted in the treatment of the adjacent malignant tumors to the fat and muscle tissues, the correct decisions must be applied on the tissue dosimetry parameters in the treatment planings according to the tables of 3, 4, 5 and 6 in this study.
    Keywords: MCNP4C Code, Water Phantom, Fat Tissue, Muscle Tissue, Radial Dose Function, Anisotropy Function
  • M. Fathi, R. Gharakhanlou, M. Solimani, H. Rajabi Page 630
    Introduction
    Myocyte Enhancer Factor 2 (mef2) gene relates with multiple myogenic transcriptional factors that induces activation Muscle-specific genes. MEF2 contributes in muscular cells development and differentiation as well as in fibers transition in response to stimulants. Therefore, the aim of this study was to evaluate the effect of one bout of resistance exercise (RE) on mef2 gene expression in fast and slow skeletal muscles of Wistar male rats.
    Methods
    For this experimental study, 15 rats from Pasteur Institute were prepared and housed under natural conditions (temperature, light/dark (12:12) cycle, with ad libitum access to food and water) and then randomly divided assigned to RE (n=10) and control groups (n=5); the RE group performed one RE session. 3 and 6 hours following, the rats were anaesthetized and sacrificed, then the soleus and Extensor digitorum longus (EDL) muscles were removed. determine mef2 gene expression rate, the Quantitative Real time RT-PCR was used. Data were analyzed by one sample and independent samples t test.
    Results
    In EDL muscle, in response to one RE session, the mef2 gene expression increased non significantly at 3 hour (p=0/093) and increased significantly (p=/008) at 6 hour after exercise, but in soleus muscle, the mef2 gene expression decreased significantly at 3 hour (p=0/01), and at 6 hour after RE session there was no observed significant change (p=0.247).
    Conclusion
    Mef2 expression gene is differently changes in muscle fibers, which are likely associated with changes in fiber type in response to resistance exercise.
    Keywords: Muscle Fibers, Fast, Twitch, Muscle Fibers, Slow, Twitch, Myocyte Enhancer Factor 2, Resistance Exercise
  • F. Hosseini, A. Shajari (Bs) Hosseini Page 640
    Introduction
    Delirium is an acute and transient disturbance in brain function. Delirium was very seen in hospitalized patients, especially after surgery. But a high percentage of cases were not diagnosed and treated so, these patients involve next consequence. According to this issue, the aim of this study was to assess the prevalence of delirium in the different departments of Yazd Shohadaye Kargar hospital (orthopedics, surgery, internal medicine, and ICU).
    Methods
    This cross-sectional study was done on 256 hospitalized patients in departments of surgery, orthopedics, internal medicine, and ICU of Shohadaye Kargar hospital, Yazd, Iran in 2015. Data was collected by ICU-CAM questionnaire. Acquired data were analyzed using descriptive statistics, chi-square, and Fisher exact test.
    Results
    There was 15 (26.8), 4 (8%), 5 (10%), 14 (28%), and zero (0%) patients with delirium in the internal medicine, surgery, orthopedics, ICU and women department, respectively. Delirium was seen in 2 cases (11.1%) underwent major surgery and 8 cases (7.1%) underwent minor surgery. The frequency of delirium was more in the patients with underlying and psychological disease. The prevalence of delirium had no significantly correlation with age. The most prevalence of delirium was observed in the age range 65-94 years. The Patients with the underlying disease such as diabetes, HTN, heart diseases, and mental illnesses, were more vulnerable. The highest incidence of delirium was seen in the second and third days of hospitalization.
    Conclusion
    Based on the observed incidence of delirium, personnel training seems necessary for prevention, diagnosis and treatment of this disease.
    Keywords: Delirium, Different wards of Hospital, Underlying Disease, ICU, CAM questionnaire
  • M. Bagheri, Sk Razavi, Ratki, R. Nafisi, Moghadam, Ma Jelodari, Aa Parach Page 649
    Introduction
    99mTc–Dimercaptosuccinic Acid (DMSA) as evaluation of pediatric genitourinary abnormalities has an important role in pediatric nuclear medicine. The aim of this study was to estimate organs absorbed dose for children injected by 99mTc DMSA using MIRDOSE software and hybrid planar/SPECT method.
    Methods
    After injection of 99mTc-DMSA, ten children with genitourinary abnormalities underwent 3-5 planar scans and single SPECT scan (at 1 to 20 h post injection). Also for anatomical reference of patients’ organs, MRI scans were performed for each patient. A hybrid planar/SPECT method was used to plot time activity curves for obtain source organs cumulated activity and then to calculate obserbed doses of organs MIRDOSE software was used.
    Results
    Mean absorbed dose due to 99mTc-DMSA in pediatric for kidneys (200 ± 160), adrenals (15.1 ± 9.5), urinary bladder wall (14.7 ± 9.8), spleen (12.7 ± 7.8), gonads (12.4 ± 11.2), pancreas (10.5 ± 6.2), gall bladder wall (9.8 ± 5.7) , , , , , micro Sivert per MegaBequrel, respectively. Also, the mean effective doses was 10.01 ± 6.03 µSv/MBq.
    Conclusion
    The difference between the radiation doses received by the various organs of the patients caused by different amounts of radiopharmaceutical uptake in organs for different patients. Image quantities practical method using planar/SPECT hybrid method can be utilized with acceptable accuracy in determination of cumulative activity.
    Keywords: Internal Absorbed dose, Combined SPECT, planar method, MIRDOSE software, Cumulated activity
  • F. Ezoddini, Ardakani, Kh Sarikhani, Khorrami, E. Shafiee, Rad, A. Safaei, L. Davodi Page 659
    Introduction
    Tooth impaction is a common anomaly. Several local and systemic factors may result in tooth impaction. Among the permanent dentition third molar, maxillary canine, maxillary and mandibular premolar and maxillary central incisors have the most probability of impaction. The aim of this study was to determine the prevalence of impacted teeth in the patients referred to Yazd Dental School in 1392 to 1394.
    Methods
    In this retrospective study, 600 digital panoramic radiographies of the patients over 15 years old were examined. The patients with dent of axial abnormalities, other syndromes or particular pathology, edentulous and traumatized patients were extracted from the study. Data were statistically analyzed using SPSS software (version 22.0 for Windows, Chicago, IL, USA), Chi-square and Fisher's exact tests.
    Results
    Out of total 600 patients were examined, 99 patients (16.5%) presented with at least one impacted tooth. Mandibular third molars were the most prevalent (52.26 %) impacted teeth, followed by impacted maxillary third molar (27.7%), maxillary canine (13.8%) and mandibular canine (4.86%). The highest prevalence of tooth impaction was seen in 22-30 years age group. There was no statistically significant difference between tooth impaction and gender (p-value=0.91).
    Conclusion
    Tooth impaction has a relatively high prevalence in Yazd (16.5%). The highest prevalence of tooth impaction is seen in third molars followed by canine teeth of both jaws. So, in case of delayed eruption of canine teeth, radiographic examination is suggested to evaluation their impaction and applying proper managements.
    Keywords: Teeth Impacted, Canine, Molar Third, Prevalence, Tooth
  • A. Azamian Jazi, R. Shokouhi Page 667
    Introduction
    The basic levels of oxidative stress and lipid peroxidation is higher than normal in patients with type 2 diabetes. Therefore, due to the positive effects of exercise training (especially combined exercise training) on oxidative stress and lipid peroxidation in healthy people, the purpose of this study was to investigate the effect of an 8 week combined exercise training (Aerobic and Resistance) on oxidative stress and lipid peroxidation in postmenopausal women with type 2 diabetes.
    Methods
    In this semi-experimental study, 27 postmenopausal women with type 2 diabetes (age 55.30±4.1 years old, BMI 26.47±3.08 kg/m2) from Yazd city were purposefully selected and randomly divided into experimental (n=13) and control (n=14) groups. The experimental group participated in an eight week combined exercise training (three session per week), but during this period, the control group did not participate in any exercise training program. Superoxide dismutase (SOD), catalase (CAT), malondialdehyde (MDA), fasting blood sugar (FBS) and body fat percent were measured before and after the eight-week combined exercise training. Data were analyzed using paired and independent t-test. Statistical significance was set at P
    Results
    Serum SOD and CAT levels significantly increased (p = 0.000 and p = 0.001 respectively) and the MDA levels decreased (P = 0.036) in the experimental group after 8 weeks of combined exercise training. Also, FBS (P=0.000) and body fat percent (P=0.005) decreased in the experimental group compared with the control group.
    Conclusions
    It seems that oxidative stress and lipid peroxidation status in postmenopausal women with type 2 diabetes in the experimental group improve after eight weeks of combined exercise training, compared with the control group.
    Keywords: Type 2 Diabetes, Combined Exercise Training, Superoxide Dismutase, Catalase, Malondialdehyde