فهرست مطالب

  • سال هفدهم شماره 4 (تیر 1393)
  • تاریخ انتشار: 1393/04/01
  • تعداد عناوین: 10
|
  • زینب امینی لاری، فرهاد دریانوش*، مریم کوشکی جهرمی، محمد محمدی صفحات 1-10
    زمینه و هدف
    هورمون های مشتق از آدیپوکین ها شامل لپتین، آدیپونکتین، رزیستین، آپلین، امنتین می باشند. هدف تحقیق حاضر، بررسی تاثیر 12 هفته تمرینات هوازی بر سطوح آپلین، امنتین و گلوکز سرم در زنان مسن چاق مبتلا به دیابت نوع 2 بود.
    مواد و روش ها
    در مطالعه حاضر، 30 زن مسن چاق انتخاب و بر اساس درصد چربی و شاخص توده بدنی به دو گروه کنترل (15 نفر، میانگین سنی 88/5±30/53 و شاخص توده بدنی 2/2±7/28) و گروه آزمایش (15 نفر، میانگین سنی 12/7±60/52 و شاخص توده بدنی 6/3±03/30) تقسیم شدند. برنامه تمرینی شامل تمرینات هوازی از نوع فزاینده بود که 3 جلسه در هفته و به مدت 12 هفته اجرا گردید. نمونه های خونی قبل از تمرینات و 24 ساعت پس از آخرین جلسه جمع آوری شد. ارزیابی داده ها با آزمون یومن ویتنی و مقایسه پیش آزمون و پس آزمون هرگروه با آزمون ویلکاکسون در سطح معنی داری 05/0p≤ انجام شد.
    یافته ها
    تغییرات معنی داری در سطوح پلاسمایی گلوکز و آپلین مشاهده شد(به ترتیب 001/0p= و 006/0=p) اما تفاوت معنی داری بین امنتین گروه آزمایش و کنترل مشاهده نشد.
    نتیجه گیری
    نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که فعالیت ورزشی به دلیل ایجاد انقباضات عضلانی مداوم، موجب تسهیل روند ورود گلوکز به سلول می شود و باعث کاهش سطح گلوکز پلاسمایی می شود. هم چنین پاسخ هر آدیپوکین، به طور مجزا به شدت و مدت فعالیت ورزشی بستگی دارد.
    کلیدواژگان: تمرینات هوازی، امنتین، آپلین، گلوکز، دیابت نوع 2
  • ملیحه بهادری، سعیده ظفر بالانژاد، محمد مهدی فرقانی فرد* صفحات 11-19
    زمینه و هدف
    با توجه به نقش ژن 4SALL در تکوین اندام های مختلف از جمله سیستم عصبی و مغز، در این مطالعه بیان ژن 4 SALLدر طول تکوین جنین جوجه در بافت پروزنسفالن مغز و بیشترین میزان بیان در طول رشد و نمو این موجود مورد بررسی قرار گرفت.
    مواد و روش ها
    در این پژوهش تجربی در ابتدا از تخم مرغ های نطفه دار انکوبه شده در درجه حرارت 37-5/37 درجه سانتی گراد و رطوبت65 - 60 درصد استفاده شد. پس از شروع رشد و نمو جنینی قسمتی از بافت پروزنسفالن مغز روزانه از تخم مرغ ها جمع آوری گردید. RNA تام استخراج و سنتز cDNA از بافت تفکیک شده انجام شد. cDNA سنتز شده به عنوان الگو برای بررسی کمی بیان 4SALL mRNA؛ به وسیله Real Time PCR استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج حاصل نشان می دهد بیان ژن 4 SALLدر طول رشد و نمو جنین در پروز نسفالن متغیر می باشد، اما در روزهای ابتدایی جنینی بیان آن نوسانات زیادی را نشان نمی دهد به طوری که حداکثر تعداد نسخه های mRNA ژن 4SALL در 15 روز رشد و نمو جنینی تعیین شد.
    نتیجه گیری
    بیان این ژن در روزهایی که رشد اندام ها و مغز قدامی در حال کامل شدن است افزایش بیشتری نشان می دهد. با استفاده از جدول هامبورگ– همیلتون به نظر می رسد ارتباطی بین افزایش بیان ژن 4SALL و رشد و نمو اندام های بینایی و نیم کره های مغز در حال تکوین وجود دارد.
    کلیدواژگان: بیان ژن، پروزنسفالن، تکوین جنین، Real time PCR، 4 SALL
  • بهزاد خوانساری نژاد، مهدیه موندنی زاده، محمد رفیعی، سیامک میراب سمیعی* صفحات 20-36
    زمینه و هدف
    استفاده از روش Real-time PCR کمی به عنوان روش استاندارد به منظور کمیت سنجی ویروس سیتومگال انسانی در بیماران دارای نقص سیستم ایمنی مطرح شده است. با این وجود این سوال که کدامیک از نمونه های خون تام یا پلاسما برای اندازه گیری تیتر ویروس بهتر است برای بسیاری از آزمایشگاه های بالینی هنوز پاسخ داده نشده است. به منظور پاسخ دادن به این سوال، مطالعه حاضر به مقایسه بار DNA ویروس سیتومگال انسانی در دو نمونه پلاسما و خون کامل می پردازد.
    مواد و روش ها
    در یک مطالعه آینده نگر نمونه های خون تام و پلاسما از 41 بیمار دریافت کننده پیوند مورد ارزیابی قرار گرفت و بار ویروس سیتومگال به وسیله روش Real-time PCR خانگی معتبر شده سنجش گردید.
    یافته ها
    از مجموع 193 نمونه بررسی شده، تعداد 174 نمونه دارای نتایج منفی بودند و تعداد 19 نمونه از 16 بیمار در دست کم یکی از نمونه های پلاسما یا خون کامل مثبت شدند. بر اساس نتایج آنالیز رگرسیون خطی، بین تیتر ویروس سیتومگال در دو نمونه خون تام و پلاسما هم بستگی وجود دارد(872/0R2=). با این وجود معادله رگرسیون نشان می دهد که تیتر ویروس سیتومگال انسانی در نمونه های خون تام بالاتر از تیتر این ویروس در نمونه های پلاسما می باشد. اعتبار سنجی نتایج کمی به وسیله تکرار آزمایش ها و آنالیز نتایج به وسیله آزمون آماری اندازه گیری مکرر مورد تایید قرار گرفت.
    نتیجه گیری
    بر اساس نتایج حاصل از این مطالعه، انجام آزمون های کمیت سنجی ویروس سیتومگال انسانی در نمونه خون تام دارای حساسیت آنالیتیک بیشتری نسبت به نمونه پلاسما است.
    کلیدواژگان: ویروس سیتومگال انسانی، بار ویروسی، کمیت سنجی، Real، time PCR
  • بابک داوودی*، شیرین زیلایی بوری، اکرم آهنگرپور، مریم زیلایی بوری صفحات 27-37
    زمینه و هدف
    فعالیت بدنی و اضافه وزن هر دو همئوستاز بدن را دست خوش تغییر می سازند. بدین منظور در این پژوهش اثر دو شیوه تمرین هوازی با شدت بالا و متوسط بر میزان آدیپونکتین و رزیستین دختران چاق و دارای اضافه وزن مقایسه شد.
    مواد و روش ها
    در این مطالعه نیمه تجربی تعداد 15 دختر چاق و دارای اضافه وزن(میانگین سنی 54/093/22 سال، وزن 07/2±15/75 کیلوگرم، میانگین قد 38/1±6/160 سانتی متر، میانگین شاخص توده بدنی 73/024/29 کیلوگرم بر مجذور قد به متر) به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنی ها به دو گروه تمرین هوازی با شدت بالا(95- 85 درصد حداکثر ضربان قلب،33 دقیقه تمرین) و شدت متوسط(70-50 درصد حداکثر ضربان قلب، 41 دقیقه تمرین) تقسیم شدند. تمرینات سه روز در هفته به مدت هشت هفته انجام شد. برای تجزیه و تحلیل آماری داده های تحقیق از آزمونIndipendent-samples T Test و آزمون تحلیل واریانس Repeated measure، در سطح معنی داری 05/0> استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج حاکی از افزایش معنی دار آدیپونکتین با انجام تمرین با شدت بالا پس از هشت هفته در مقایسه با تمرین با شدت متوسط شد(02/0p=). هم چنین کاهش معنی داری در توده و درصد چربی پس از تمرین با شدت متوسط مشاهده شد(03/0p=). علاوه بر آن تمرین با شدت متوسط سبب کاهش قابل ملاحظه رزیستین پس از هشت هفته شد(06/0p=).
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد تمرینات با شدت بالا فشار متابولیکی لازم برای افزایش آدیپونکتین را حتی بدون کاهش وزن و توده چربی فراهم می آورد.
    کلیدواژگان: آدیپونکتین، تمرین، چاقی، رزیستین
  • محمد مهدی رفیعی، نادر شوندی، عباس صارمی، عباس عبدالملکی* صفحات 38-46
    زمینه و هدف
    پژوهش های مربوط به بررسی اثر تمرینات ورزشی، به ویژه تمرین هم زمان بر تغییرات هورمونی در کودکان بسیار اندک است. از این رو، هدف این پژوهش مقایسه اثر 6 هفته تمرین مقاومتی و تمرین هم زمان مقاومتی و استقامتی بر توان هوازی، سطوح استراحتی هورمون رشد و کورتیزول در کودکان سالم بود.
    مواد و روش ها
    آزمودنی های این پژوهش(که به صورت نیمه تجربی به انجام رسید) 35 پسر سالم 9 تا 11 ساله بودند که به صورت تصادفی به 3 گروه تمرین هم زمان (12=n)، تمرین مقاومتی (11=n) و کنترل (12=n) تقسیم شدند.گروه های تمرینی 3 جلسه در هفته و به مدت شش هفته به تمرین پرداختند و گروه کنترل تنها فعالیت های روزمره خود را انجام می داد. 48 ساعت پیش و پس از اجرای پروتکل 6 هفته ای، آزمون توان هوازی و نمونه گیری از همه آزمودنی ها به عمل آمد. سنجش سطوح استراحتی هورمون رشد و کورتیزول با روش الایزا به انجام رسید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آماری تحلیل واریانس یک طرفه و تی هم بسته استفاده شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که توان هوازی و سطوح استراحتی هورمون رشد در گروه تمرین هم زمان به گونه معنی داری افزایش یافته است(به ترتیب 001/0=p، 003/0=p). سطوح استراحتی کورتیزول در گروه تمرین هم زمان به گونه معنی داری نسبت به دوگروه دیگر پایین تر بود(05/0>p) و در گروه تمرین هم زمان و تمرین مقاومتی نیز به گونه معنی داری کاهش یافته بود(به ترتیب 001/0=p، 036/0=p).
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد که با به کارگیری یک دوره تمرین هم زمان با روش شناسی تمرینی مناسب در مقایسه با تمرین مقاومتی در کودکان بتوان سودمندی های بیشتری را در خصوص توان هوازی و سطوح استراحتی هورمون رشد وکورتیزول به دست آورد.
    کلیدواژگان: توان هوازی، تمرین هم زمان، کورتیزول، هورمون رشد، کودکان سالم
  • علی اصغر فرازی*، نادر زرین فر، فرشیده دیدگر، منصوره جباری اصل، پریسا میرزاجانی صفحات 47-53
    زمینه و هدف
    شکست درمان و عود یکی از مشکلات عمده در درمان و کنترل تب مالت است. این مطالعه به منظور تعیین عوامل خطر شکست درمان و عود در بیماران تحت درمان بروسلوز انجام شده است.
    روش کار
    در این مطالعه توصیفی-تحلیلی آینده نگر تعداد 72 بیمار با تشخیص بروسلوز حاد مورد مطالعه قرار گرفت. این بیماران در طی درمان و تا شش ماه از اتمام درمان مورد پی گیری قرار گرفته و بیماران مبتلا به شکست درمان وعود مورد بررسی قرار گرفتند. کلیه داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سطح معنی داری نیز کمتر از 05/0 در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    میانگین سنی بیماران 5/16±2/40 سال بود. از نظر شکست درمان 9/6 درصد و از نظر موارد عود بیماری تا پایان ماه نهم از شروع درمان 5/12 درصد عود علائم همراه با افزایش تیتر تست های سرولوژیک داشتند و 6/80 درصد درمان موفق داشتند. در این مطالعه جنس مذکر(026/0=p)، تماس شغلی(005/0=p)، تاخیر درمان کمتر از دو هفته(016/0=p)، وجود هپاتواسپلنومگالی(003/0=p)، ترومبوسیتوپنی(023/0=p)، CRP≥ +2 (017/0=p) و رایت≥320/1 و 2-ME≥160/1 در پایان هفته ششم درمان(004/0=p و 010/0=p) به عنوان عوامل خطر بروز شکست درمان و عود بیماری بروسلوز مشخص گردید.
    نتیجه گیری
    تشخیص و درمان عود و شکست درمان بروسلوز حاد به درستی روشن نمی باشد لذا پیش بینی عود ممکن است در پیش گیری از عود و درمان موثر بیماران مفید باشد.
    کلیدواژگان: بروسلوز، عود، عوامل خطر
  • هما محسنی کوچصفهانی، خدیجه سنامیری، محمود هاشمی تبار* صفحات 54-66
    زمینه و هدف
    سلول های بنیادی مزانشیمی ژل وارتون، منبعی از سلول های تجدید شدنی در درمان بسیاری از بیماری ها می باشند. از مواد زیستی مختلفی به عنوان داربست جهت شبیه سازی کنام سلول های بنیادی استفاده شده است که در بهبود برهم کنش های سلولی، تکثیر سلولی و تمایز مهم می باشد. کپسوله کردن شامل احاطه سلول های زنده در یک غشا نیمه تراوا با قابلیت مبادله موادغذایی، اکسیژن و محرک ها است، در حالی که آنتی بادی ها و سلول های ایمنی میزبان بیرون نگه داشته می شوند. در این مطالعه، روشی جهت کشت و تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی ژل وارتون به اندودرم قطعی در یک محیط سه بعدی با استفاده از کپسول های آلژینات ارائه می شود.
    مواد و روش ها
    در این مطالعه تجربی، سلول های بنیادی کپسوله شده و از روش تریپان بلو برای بررسی زیست پذیری استفاده شد. سپس سلول های کپسوله شده در محیط محتوی فاکتورهای تمایزی کشت داده شدند و جهت بررسی بیان ژن های اندودرم قطعیReal- time PCR انجام شد.
    یافته ها
    کپسوله کردن سبب تغییر مورفولوژی و زیست پذیری سلول های کپسوله شده نشد. بررسی های پس از تمایز، بیان مارکرهای اختصاصی اندودرم قطعی شامل FOXa2 و SOX17 را اثبات کرد.
    نتیجه گیری
    آلژینات قابلیت کاربرد به عنوان یک داربست سه بعدی جهت کشت و تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از ژل وارتون به اندودرم قطعی را دارد.
    کلیدواژگان: آلژینات، کنام سلول بنیادی، سلول های ژل وارتون
  • نفیسه سادات میرجمالی مهرآبادی، صفیه صوفیان، حمید ابطحی* صفحات 67-75
    زمینه و هدف
    استرپتوکوکوس پیوژنز آنزیم هیالورونیداز خارج سلولی تولید می کند که با انتشار ارگانیسم در طول عفونت ارتباط مستقیم دارد. آنزیم هیالورونیداز قادر به تجزیه هیالورونیک اسید یا سیمان بین بافتی می باشد. از این آنزیم میتوان در درمان سرطان ها استفاده نمود. هدف از تحقیق حاضر کلون کردن و بیان توالی نوکلئوتیدی که در فعالیت آنزیمی هیالورونیداز نقش دارد، می باشد.
    مواد و روش ها
    ابتدا توالی نوکلئوتیدی از ژن هیالورونیداز که در فعالیت آنزیمی دخیل است، شناسایی گردید. سپس ناحیه مورد نظر توسط PCR تکثیر یافت. قطعه تکثیر یافته در وکتور pET32a الحاق شد. پلاسمید نوترکیب به سلول E.coli BL21-DE3-plysS ترانسفورم گردید. سپس بیان ژن به وسیله IPTG القا گردید. پروتئین تولید شده با روش کروماتوگرافی تمایلی و با استفاده از کیت Ni-NTA تخلیص گردید. برای تایید پروتئین تولید شده از تست وسترن بلات استفاده گردید.
    یافته ها
    ترادف نوکلئوتیدی ژن تکثیر شده با ژن هیالورونیداز استرپتوکوکوس پیوژن یکسان بود. غلظت پروتئین تولیدشده و خالص شده با کیت Ni- NTA برابر 500 میلی گرم در میلی لیتر بود. سرم بیماران مبتلا به عفونت های استرپتوکوکی در روش وسترن بلات با پروتئین تولید شده واکنش داد.
    نتیجه گیری
    به طور کلی تولید نواحی آنزیمی هیالورونیداز استرپتوکوک پیوژنز در باکتری اشریشیاکلی امکان پذیر می باشد. پروتئین تولید شده خاصیت آنتی ژنیک خود را به خوبی حفظ می کند. با توجه به نیاز داخلی کشور و هم چنین بازدهی کم تولید و بیماری زا بودن استرپتوکوک ها تولید این محصول به صورت نوترکیب امکان پذیر است.
    کلیدواژگان: کلونینگ، بیان ژن، هیالورونیداز، استرپتوکوک پیوژنز
  • علی اصغر یعقوبی*، علی سیروس، محمود امینی، علی شجاعی، سعید حاج هاشمی، فاطمه علیان فینی، مجتبی احمدلو صفحات 76-81
    زمینه و هدف
    صدمات اعصاب محیطی از درگیری های شایعی می باشد. اعصاب پس از صدمه قابلیت رشد و ترمیم داشته که ترمیم فوری انتها به انتهای عصب صدمه دیده انتخاب اولین راه ترمیم است اما تنها حدود 50 درصد این فیبرها پس از ترمیم کیفیت مناسب دارد. به همین علت روش های درمانی ترمیم اعصاب محیطی همیشه چالش برانگیز بوده و روش های متفاوتی جهت ترمیم اعصاب ابداع شده که از جمله ترکیب پیوند عصب و تیوب های سیکلونی، استفاده از کانال های بیولوژیک و سنتتیک می باشند. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تاثیر روش Facial Flap با روش استاندارد می باشد.
    مواد و روش ها
    طی این مطالعه تجربی 20 رت را انتخاب و در شرایط مساوی غذایی نگهداری و عصب سیاتیک سمت چپ آنها قطع شد و عصب سیاتیک سمت راست به عنوان کنترل استفاده گردید. در گروه اول از روش fascial flap و در گروه دوم از روش vein conduit استفاده و پس از 45 روز نتایج ترمیم عصب از نظر هیستولوژیکی بررسی گردید.
    یافته ها
    در هر 3 قسمت پروگزیمال، میانی و دیستال عصب، میانگین ترمیم در روش Fascial Flap موثرتر از روش Vein Conduit بود(05/0p<). در روش Fascial Flap ترمیم عصب در هر 3 قسمت، با گروه کنترل که عصب سالم بود تفاوت معنی داری وجود نداشت که بدین معناست که در روش Fascial Flap ترمیم عصب همانند عصب سالم دست نخورده می باشد.
    نتیجه گیری
    ترمیم اعصاب آسیب دیده به روش Fascial Flap نسبت به روش استاندارد روش موثرتری بوده و می تواند به عنوان یک روش موثر در ترمیم اعصاب آسیب دیده به کار رود.
    کلیدواژگان: فلپ فاسیال، مجرای رگ، آسیب اعصاب محیطی، موش
  • پارسا یوسفی چایجان، مهدیه سادات غفاری، حسن طاهر احمدی، لیلا فرج زاده*، اعظم زمانیان صفحات 82-88
    زمینه و هدف
    متخصصین اطفال با تب و افزایش دمای بدن و اضطراب ناشی از آن در والدین مواجه هستند و راهکارهای متعددی را در مواجهه با تب به کار می گیرند. موضوعی که در سال های اخیر در درمان تب مورد توجه قرار گرفته است استفاده از دوزهای آلترناتیو استامینوفن - ایبوپروفن می باشد. علیرغم این که این روش به طور شایع استفاده می شود ولی مطالعات کافی در زمینه کارایی آن وجود ندارد.
    مواد و روش ها
    این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دو سوکور تصادفی بود. تعداد 240 کودک در رده سنی 6 ماه تا 12 سال مبتلا به گاستروانتریت در این پژوهش شرکت کردند. کودکان در سه گروه تقسیم شدند. گروه اول استامینوفن دریافت نموده، گروه دوم ایبوپروفن و گروه سوم استامینوفن و ایبوپروفن را به صورت یکی در میان (آلترناتیو) دریافت نمود.
    یافته ها
    112 از تعداد 240 کودک، نفر(66/46 درصد) دختر و 128 نفر (33/53 درصد) پسر بودند. میانگین زمان کاهش تب در گروه اول 07/2، گروه دوم 82/1 و در گروه سوم 87/1 روز بود. میانگین دوز مورد استفاده داروها در گروه اول 9 دوز، گروه دوم 17/8 دوز و در گروه سوم 13/7 دوز بود. گروه اول کمترین تاثیر را نسبت به دو گروه دیگر داشت.
    نتیجه گیری
    رژیم درمانی آلترناتیو استامینوفن - ایبوپروفن در کاهش تب در کودکان رده سنی 6 ماه تا 12 سال موثرتر از تک درمانی هر دو آنها می باشد.
    کلیدواژگان: تب، تک درمانی، رژیم درمانی آلترناتیو، استامینوفن، ایبوپروفن، گاستروانتریت
|
  • Zeinab Aminilari, Farhad Daryanoosh *, Maryam Koshkie Jahromi, Mohammad Mohammadi Pages 1-10
    Background
    Derived hormones from Adipokines include leptin, adiponectin, resistin, apelin, omentin.The aim of present study was to investigate the effect of 12 weeks aerobic exercise on plasma levels of Apelin, Omentin and glucose in obese older women with diabetes type 2.
    Materials And Methods
    In this study, 30 obese older women were chosen. They were also divided in to two groups: control (n=15; Age: 53.3+5.88; BMI: 28.7+2.2) and experimental (n=15; Age: 52.6+ 7.12: BMI: 30.03+3.6) according to their fat percentage and BMI. The training program included aerobic exercises which were conducted increasingly, 3 times a week for 12 weeks. Blood samples were taken before starting the exercise training and also 24 hours after the last training session. U Mann-Whitney Test was used to evaluate the data and in order to compare each group's pretest and posttest, Wilcoxon test was used at the significance level of p≤ 0.05.
    Results
    There were significant changes in apelin and glucose plasma levels in the training group (p=0.001 and p=0.006 respectively). Furthermore, no significant difference was observed between each group's omentin levels.
    Conclusion
    It was finally concluded that exercise training can facilitate the process of glucose entrance into a cell because of the continuous muscle contractions and also decrease the plasma glucose. Also each adipokine response might be depend on the intensity and duration of exercise training, separately.
    Keywords: Aerobic training, Omentin, Apelin, Glucose, Diabetes type 2
  • Malihe Bahadori, Saedeh Zafar, Balannezjad, Mohammad Mahdi Forghanifard* Pages 11-19
    Background
    According to the important of SALL4 gene during the development of embryonic neurvous system, our aim in this study was to analyze and quantify mRNA expression of SALL4 in Prosencephalon during different stages of chicken embryogenesis.
    Materials And Methods
    In this experimental study, incubated Ross fertilized eggs were applied in 37°C-37.5°C in 60-65% humidified atmosphere after beginning of embryogenesis. Prosencephalon part of the brain tissue was collected from the eggs, daily. Total RNA extraction and cDNA synthesis was performed from resected tissues. The synthesized cDNA was used as template for quantitatively analysis of SALL4 mRNA expression by real-time PCR.
    Results
    The Results indicate that the level of SALL4 gene expression is significantly variable during embryogenesis. However it doesn’t show variation during the early days. The maximum copy number of SALL4 mRNA was quantified on 15 th day of chicken development.
    Conclusion
    SALL4 mRNA expression is high when the Prosencephalon is under development, using of HAMBURGER–HAMILTON chart, there is relation between increasing SALL4 expression and developing limbs and anterior brain.
    Keywords: Embryogenesis, Gene expression, Prosencephalon, Real time PCR, SALL4
  • Behzad Khansarinejad, Mahdieh Mondanizadeh, Mohammad Rafeie, Siamak Mirab Samiee * Pages 20-36
    Background
    The Real-time PCR assay has been established as the standard method for Human Cytomegalovirus (HCMV) quantitation in immunocompromised patients. However, the question of which one of whole blood or plasma specimens is better for viral quantitation is still unresolved for many clinical laboratories. To answer this question, the current study compares HCMV DNA load in whole blood and plasma samples.
    Materials And Methods
    In this prospective study, the whole blood and plasma samples were obtained from 41 transplantated patients and the viral load was detected using a validated, in-house Real-time PCR assay.
    Results
    Of the total 193 examined specimens, 174 were negative and 19 samples, from 16 patients, were positive in at least one of whole blood or plasma samples. Based on the results of linear regression analysis, the cytomegalovirus viral load was correlated in whole blood and plasma samples (R2: 0.872). However, the regression equation shows that the HCMV load in whole blood samples is higher than load of this virus in plasma. The validity of the quantitative results was confirmed by repeating the tests and analyzing the results using the repeated measure analysis.
    Conclusion
    Based on the results of the present study, HCMV quantitation in whole blood samples has a higher analytical sensitivity than in plasma samples.
    Keywords: Human cytomegalovirus, viral load, quantitation, Real, time PCR
  • Babak Davoodi *, Shirin Zilaei Bouri, Akram Ahangarpor, Maryam Zilaei Bouri Pages 27-37
    Background
    Physical activity and overweight both changethe body homeostasis; for this purpose, in this study effect of two models of high and moderate intensity aerobic exercises on the amount of Adiponectin and Resistin were compared inobese and overweight females.
    Materials And Methods
    In this experimental study, 15 obese and overweight female (Mean age: 22.93±0.54 years; weight: 75.15±2.07 kg; hight: 160.6±1.38 Cm; BMI: 29.24±0.73kg.m-2) were randomly selected as sample. Subjects were placed into high (33 min exercise, 85-90% of max hearat rate) and moderate (41 min exercise, 50-70% of max hearat rate) intensity aerobic exercise groups. Exercises lasted three days a week for eight weeks with an equal volume of consumed energy. In order to analyze data, independent-t test and Repeated Measure analysis of variance were used at a significance level of <0.05.
    Results
    The results indicate a significant increase in Adiponectin after eight weeks of high-intensity aerobic exercise compared to moderate-intensity exercise (p=0.02). A significant reduction in fat mass and percentage was observed after moderate intensity exercise (p=0.03), too. In Addition, moderate intensity exercise caused a considerable decrease in Resistin after eight weeks (p=0.06).
    Conclusion
    High-intensity exercise appears to provide necessary metabolic stress to enhance Adiponectin, even without weight and fat loss.
    Keywords: Adiponectin, Exercise, Obesity, Resistin
  • Mohammad Mehdi Rafiei, Nader Shavandi, Abbas Saremi, Abbas Shavandi * Pages 38-46
    Background
    There are few studies related to effects of exercise training, including concurrent training, on hormonal changes in children. Hence, the aim of this study was to Compare theeffects of 6 weeks of resistance training and concurrent resistance and endurance training on aerobic power (VO2peak) and resting levels of growth hormone and cortisol in healthy children.
    Materials And Methods
    The subjects ofthis quasi-experimental study were 35 healthy boys between 9-11 years old, which were randomly divided into three groups of concurrent training (n=12), resistance training (n=11), control (n=12). Experimental groups were trained during 6 weeks; 3 times a week.Control group were performed only their routine activities. VO2peak test was taken 48 hours before and after implementation of 6-weeks protocols and samples were selected from all subjects.Measurement of resting levels of GH and cortical was performed with ELISA method. For data analysis, one way ANOVA and paired t-test were used.
    Results
    The results showed that VO2peak and resting levels of GH increased significantly in concurrenttraining group (p=0.001, p=0.003, respectively). Resting level of cortisol in concurrent group was significantly lower than the other groups (p<0.05) and it was reducedsignificantlyin concurrent training and resistance training groups (p=0.001, p=0.036).
    Conclusion
    It seems a concurrent training period has greater benefits on VO2peak and resting levels of GH and cortical in children in comparison with resistance training.
    Keywords: Aerobic Power, Concurrent Training, Cortisol, Growth Hormone, Healthy Children
  • Aliasghar Farazi *, Nader Zarrinfar, Farshideh Didgar, Mansoureh Jabbariasl, Parisa Mirzajani Pages 47-53
    Background
    Treatment failure and relapse is a major problem in the treatment and control of brucellosis. The present study directed to determine risk factors for failure of treatment and relapse in patients treated for brucellosis.
    Materials And Methods
    This study was a descriptive - analytic and prospective study and were conducted in72 patients with acute brucellosis.Patients were followed up during treatment and for six months after completion of therapy, and patients with treatment failure or relapse were analyzed. All data analyzed using SPSS software and P-value of less than 0.05 was considered significant.
    Results
    The mean value of age in patients was 40.2 ± 16.5 years. Treatment failures was 6.9% and the relapse at the end of the ninth month was 12.5% that recurrence of symptoms were associated with increased titers of serological tests and 80.6 percent had successful treatment. In this study gender of male (P = 0.026), occupational exposure (P = 0.005), delayed treatment in less than two weeks (P = 0.016), hepatosplenomegaly (P = 0.003), thrombocytopenia (P = 0.023), CRP ≥ +2 (P = 0.017) and Wright ≥ 1/320 and 2-ME ≥ 1/160 at the end of the sixth week of treatment (P = 0.004 and P = 0.010) were risk factors of treatment failure and relapse in brucellosis.
    Conclusion
    The diagnosis and treatment of relapse and treatment failure in acute brucellosis is not clear, therefore, the prediction of relapse may be useful in preventing recurrence and treatment of patients.
    Keywords: Brucellosis, Relapse, Risk factors, Treatment failure
  • Homa Mohseni Kouchesfahani, Khadije Sanamiri, Mahmoud Hashemitabar * Pages 54-66
    Background
    Wharton's Jelly Mesenchymal Stem Cells (WJMSc) are potential renewable source of cells in replacement therapies of many diseases. Different biomaterials have been used as a scaffold to mimic the stem cell niche, which is important for promoting cellular interactions, cell proliferation and differentiation. Encapsulation involves entrapment of living cells within the semi-permeable membrane for the exchange of nutrients, oxygen and stimuli, whereas antibodies and host immune cells are kept out. In this study, a new approach for culturing and differentiating Wharton's Jelly Mesenchymal Stem Cells to definitive endoderm in a three dimensional environment using alginate capsules is presented.
    Materials And Methods
    In this experimental study, Wharton's Jelly Mesenchymal Stem Cells were capsulated and Trypan blue exclusion method was applied to determine cells viability. Then, encapsulated cells have been cultured in medium contain differentiating factors and to investigate the expression of definitive endoderm related genes, Real- time PCR was performed.
    Results
    The encapsulation procedure did not alter the morphology and viability of the encapsulated cells. Post-differentiation analysis confirmed the expression of FOXa2 and SOX17 as definitive endoderm specific markers.
    Conclusion
    Alginate has potential to be used as a three dimensional scaffold for culturing and differentiation of WJMSCs to definitive endoderm.
    Keywords: Alginate, Stem Cell Niche, Wharton\'s Jelly Cells
  • Nafiseh Alsadat Mirjamali Mehrabadi, Safieh Soufian, Hamid Abtahi * Pages 67-75
    Background
    Streptococcus pyogenes produce extracellular hyaluronidase enzyme which is directly associated with the spreading of the organism during infection. Hyaluronidase enzyme is able to break hyaluronic acid or interstitial cement. This enzyme might be used in cancer treatment.The objective of the present study was to clone and express the nucleotide sequence of this enzyme which is involved in hyaluronidase enzymatic activity.
    Materials And Methods
    The enzymatic region of hyaluronidase gene was detected by bioinformatics methods. The polymerase chain reaction method was used to amplify the region. The amplified product was cloned into the expression vector pET32a. E. coli BL21 (DE3) pLYsS was transformed with recombinant plasmids. Then gene expression was induced by IPTG. The expressed protein was purified successfully via affinity chromatography by NiNTA kit. The integrity of the product was confirmed by western-blot analysis.
    Results
    The nucleotide sequence of amplified gene was consistent with the streptocuccal hyaluronidase gene. The concentration of recombinant protein calculated to 500 mg purified protein per liter. The enzymatic region of recombinant protein from Streptococcus pyogenes was recognized by all five patient’s sera with Streptococcus infection.
    Conclusion
    In general, it is possible to produce the enzymatic regions of the Streptococcus pyogenes hyaluronidase in Escherichia coli. The antigenic property of the produced protein is well retained. Considering the product's domestic demand and also low efficiency of production and pathogenicity of Streptococcus species, it is possible to produce it as recombinant product.
    Keywords: Cloning, Gene Expression, Hyaluronidase, Streptococcus pyogenes
  • Ali Asgar Yaghoubi *, Ali Sirus, Mahmoud Amini, Ali Shojaei, Saeid Haj Hashemi, Fatemeh Olyen Feeni, Mojtaba Ahmadlou Pages 76-81
    Background
    Peripheral nerve injures are common in clinical practice that includes from compression injury to complete disruption of nerve trunk. After injury nerves can grow and repair spontaneously, early end to end anastomosis is first choice for repair but only 50% of nerve fiber would be physiologically accurate and effective, thus several techniques for repair of nerve injury are introduced including combination of nerve transplant with silicon tubes, use of biologic and synthetic tubes for nerve conduit.
    Materials And Methods
    In this Exprimental study, 20 rats with the same weight were selected and kept in the same condition. The left sciatic nerve of them was cut and were divided in two groups.In the first group the facial flap method for repair of nerve injury was used. In the second group vein conduit method was used as standard method. Histological nerve repair was assessed after 45 days and the intact right sciatic nerve was used as control.
    Results
    Repair of nerve injury in proximal, mid and distal portion of nerve in facial flap method was more effective than vein conduit (P<0.05). Repair of nerve injury in proximal, mid and distal portion had no difference compared with control group (p>0.05).
    Conclusion
    Repair of nerve injury with facial flap method is more effective than standard method and can be used as a new method for nerve repair.
    Keywords: Peripheral Nerve Injury, Fascial Flap, Rat, Vein Conduit
  • Yousefichaijan, Ghafari Mahdieh Alsadat, Hasan Taher Ahmad, Leila Farajzadeh *, Azam Zamamiyan Pages 82-88
    Background
    Pediatricians frequently confront with elevated body temperature in children and subsequent anxious parents. They practice several approaches in management of fever. A recently addressed issue is administration of alternating doses of acetaminophen and Ibuprofen. This method is relatively common, despite lack of sufficient evidence in this field.
    Materials And Methods
    This study is a randomized clinical trial. A total of 240 children, aged 6 months to 12 years suffering from gastroenteritis was recruited in this research. Children were classified in 3 groups. First group received Acetaminophen, second group received Ibuprofen and third group were treated with acetaminophen – Ibuprofen every other day alternately.
    Results
    240 child were taken apart in this research. 112 ones were female (46.66%) and 128 were male (53.33%). The mean time of lowering fever in the first group was 2.07 days. This figure in the second and third groups were 1.82 and 1.87 respectively. Average doses in the first, second and third groups were (in order) 9, 8.17 and 7.13 doses. Medication in the first group minimum effectiveness rather than two other groups.
    Conclusion
    The alternating regimen of Acetaminophen – Ibuprofen is more effective than monotherapy in reduction of fever in infants and children between 6 months to 12 years.
    Keywords: Fever, Monotherapy, Alternative regimen therapy, Acetaminophen, Ibuprofen