مقایسه ظرفیت قراردادهای بالادستی نفت از منظر انتقال و توسعه فناوری با رویکرد عوامل حیاتی موفقیت

نویسنده:
چکیده:
در بسیاری از کشورهای صاحب ذخایر نفتی از جمله ایران یکی از مطلوبیت های قراردادی در بخش بالادستی نفت انتقال فناوری از شرکت های بین المللی به کشورهای میزبان و توسعه فناوری در این کشورها و استفاده حداکثری از توان داخلی آن ها است. در این مقاله متن چند قرارداد بالادستی نفت از انواع مختلف امتیازی، مشارکتی و خدماتی تحلیل شده است و ظرفیت هریک از این چارچوب های قراردادی برای تحقق انتقال و توسعه فناوری بررسی شده است. پس از بررسی قراردادهای مذکور، با بهره گیری از عوامل حیاتی موفقیت در انتقال فناوری که از مطالعات پیشین و مصاحبه ها استخراج شده است، راهبردهای اتخاذی در قراردادهای مختلف با این دسته از عوامل تطبیق داده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که هیچ یک از چارچوب های قراردادی برای پوشش همه عوامل حیاتی موفقیت در انتقال فناوری ظرفیت لازم را ندارند. بااین حال قراردادهای مشارکتی و خدماتی به سبب بهره گیری از ابزارهای بیشتر و متنوع تر ظرفیت بیشتری برای تحقق انتقال فناوری دارند. لذا می توان گفت قراردادهای بالادستی نفت، به سبب ماهیت حقوقی و مشروعیت ساز خود، ابزارهایی «لازم» برای انتقال فناوری هستند ولی برای تحقق این امر «کافی» نیستند.
نوع مقاله:
مقاله پژوهشی/اصیل
زبان:
فارسی
صفحات:
19 -48
لینک کوتاه:
magiran.com/p1864365 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!