ارزیابی عملکرد واحدهای تصمیم گیری بر اساس دیدگاه های خوشبینانه و بدبینانه

پیام:
چکیده:

تحلیل پوششی داده ها (‏DEA‏) روشی برای سنجش عملکرد گروهی از واحدهای تصمیم گیری (‏DMUها) است ‏که از ورودی های متعدد برای تولید خروجی های متعدد استفاده می کنند. این روش عملکرد ‏DMUها را با ‏مینیمم سازی نسبت ورودی وزنی به خروجی وزنی هر ‏DMU، به ترتیب، مشروط به این قید که هیچ یک از ‏کارآیی های ‏DMUهای دیگر کوچک تر از یک نباشد، اندازه گیری می کند (در حالت با ماهیت خروجی). ‏کارآیی هایی که به این ترتیب اندازه گیری می شوند، کارآیی خوشبینانه یا بهترین کارآیی نسبی نامیده می شوند. ‏روش اندازه گیری کارآیی خوشبینانه ی ‏DMUها را خودارزیابی می نامند. در صورتی که نمره ی کارآیی ‏خودارزیابی یک ‏DMU‏ یک باشد، به آن کارآی خوشبینانه می گویند؛ در غیر این صورت، به آن غیرکارآی ‏خوشبینانه می گویند. رویکرد مشابهی وجود دارد که از مفهوم مرز ناکارآیی برای تعیین بدترین نمره ی کارآیی ‏نسبی که می توان به هر ‏DMU‏ اختصاص داد، استفاده می کند. ‏DMUهای واقع روی مرز ناکارآیی به عنوان ‏ناکارآی بدبینانه تعیین می شوند، و آنهایی که روی مرز ناکارآ نیستند، به عنوان غیرناکارآی بدبینانه اعلام ‏می شوند. در این مقاله، این بحث مطرح می شود که هر دو کارآیی نسبی را باید با هم در نظر گرفت، و هر ‏رویکردی که فقط یکی از آنها را در نظر گرفته باشد، دچار سوگیری خواهد بود. برای اندازه گیری عملکرد کلی ‏DMUها، پیشنهاد می شود که هر دو کارآیی را در قالب یک بازه ادغام، و مدل های ‏DEAی پیشنهادی برای ‏اندازه گیری کارآیی را مدل های کراندار می نامیم. به این ترتیب، بازه ی کارآیی تمام مقادیر ممکن کارآیی را که ‏منعکس کننده ی دیدگاه های مختلف هستند، در اختیار تصمیم گیرنده قرار می دهد.

زبان:
فارسی
صفحات:
31 -50
لینک کوتاه:
magiran.com/p2028184 
روش‌های دسترسی به متن این مطلب
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 300,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!