فهرست مطالب

  • سال دوازدهم شماره 3 (مرداد و شهریور 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/06/05
  • تعداد عناوین: 8
|
  • مریم ابراهیمی ورگورانی، محمدحسین مدرسی، مژگان شیخ پور، سید داور سیادت * صفحات 140-159
    وزیکول های خارج سلولی، نانوساختارهای سلولی هستند که در حدود 50 سال پیش شناسایی شدند. مطالعات نشان داده است که تقریبا همه باکتری های گرم منفی، طی رشد طبیعی خود، وزیکول های خارج سلولی را ترشح می کنند. امروزه تولید وزیکول های غشایی از سوی باکتری های گرم مثبت، انگل ها، قارچ ها و مایکوباکتری ها نیز گزارش شده است. از آنجایی که این ذرات نانومتری بسیاری از اجزای باکتریایی مانند DNA،RNA ، پروتئین، اندوتوکسین و مولکول های ویرولانس را حمل می کنند، در تعامل با محیط و دیگر باکتری ها نقش بسیار مهمی دارند؛ به همین جهت بسیاری از این وزیکول ها در ارتباط با انتقال عوامل بیماری زا، ترکیبات پروتئینی آنتی ژنیک و توسعه واکسن های غیرسلولی و همچنین به عنوان انتقال دهنده های دارو مطرح هستند. مطالعات صورت گرفته در این زمینه تا به امروز بیشتر در ارتباط با نقش های بیماری زایی و فیزیولوژیکی این نانوساختارها در ارتباطات بین گونه ای بحث می کند. بر این اساس در این مقاله به نقش وزیکول های خارج ‎سلولی باکتری ها و نیز عملکردهای پاتولوژی و فیزیولوژی که در میان کنش های بین باکتری ها و همین طور باکتری و میزبان نقش دارند، پرداخته خواهد شد. از آنجایی که وزیکول های خارج سلولی در بیماری زایی، انتقال افقی ژن، تنظیم بیان ژن، تنظیم پاسخ ایمنی و پیام رسانی سلولی نقش موثری دارند، مطالعات بیشتری در زمینه کاربرد پزشکی این نانوساختارها به عنوان نسل جدیدی از واکسن ها، ادجوانت ها و عوامل انتقال دهنده دارو موردنیاز است.
    کلیدواژگان: وزیکول های خارج سلولی، ادجوانت، واکسن، باکتری، کاربرد پزشکی
  • محمد موقرنژاد *، محمدرضا خاتمی نژاد صفحات 160-168
    زمینه و هدف
    استافیلوکوکوس اورئوس از مهم ترین و شایع ترین پاتوژن های بیمارستانی است و به دلیل قدرت بیماری زایی بالقوه و مقاومت روزافزون در برابر داروهای ضدمیکروبی به یکی از مهم ترین مشکلات بهداشتی در جهان تبدیل شده است. هدف از این مطالعه جداسازی استافیلوکوکوس اورئوس های مقاوم به متی سیلین و وانکومایسین از بیماران بستری در بخش های عفونی و سوانح و سوختگی بیمارستان های رازی قائم شهر و شهید زارع ساری و تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتکی آنها در سال 1394 است. مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی مقطعی، تعداد 134 نمونه کشت استافیلوکوکوس اورئوس به دست آمده از بیماران بستری در بخش های عفونی و سوانح و سوختگی، به روش تصادفی ساده از آزمایشگاه بیمارستان تهیه و به آزمایشگاه تحقیقاتی منتقل شد. نمونه ها در محیط بلاد آگار به مدت 24 ساعت در دمای 37 درجه سلسیوس انکوبه شد. کلنی ها از نظر مورفولوژی، خصوصیات بیوشیمیایی و مقاومت به پلی میکسین و حساسیت به نووبیوسین بررسی شدند. برای جدایه ها تست آنتی بیوگرام به روش دیسک دیفیوژن انجام شد و شناسایی به روش PCR صورت گرفت. نتایج PCR برای تایید سکانس شد.
    یافته ها
    از مجموع 134 نمونه کشت به دست آمده از آزمایشگاه بیمارستان، تعداد 100 نمونه به عنوان استافیلوکوکوس اورئوس شناسایی شدند که تعداد 51 نمونه مقاوم به متی سیلین و 2 نمونه مقاوم به تمام آنتی بیوتیک ها و وانکومایسین و واجد ژن های vanA و vanB بودند. 45/09 درصد سویه های مقاوم به متی سیلین از بخش مراقبت های ویژه به دست آمد.
    نتیجه گیری
    شناسایی مقاومت به آنتی بیوتیک در عوامل عفونی بیمارستانی یک چالش اصلی در درمان عفونت ها است. 25/37 درصد نمونه های به دست آمده از بیمارستان، استافیلوکوکوس اورئوس نبودند. این مطالعه همچنین شیوع 51درصدی مقاومت به متی سیلین را نشان داد.
    کلیدواژگان: استافیلوکوکوس اورئوس، مقاومت، متی سیلین، وانکومایسین
  • حامد طهماسبی، ساناز ده باشی، محمدرضا عربستانی * صفحات 169-178
    زمینه و هدف
    یکی از داروهای منتخب برای درمان برخی از عفونت های استافیلوکوکوسی، کلیندامایسین است. روش های مولکولی می تواند تکمیل کننده روش های فنوتیپی برای تشخیص مقاومت القایی به کلیندامایسین باشد. هدف از این مطالعه شناسایی ژن های عامل مقاومت به کلیندامایسین و اریترومایسین و تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی آنها است. مواد و روش کار: 100 ایزوله استافیلوکوکوس کواگولاز منفی از 466 نمونه بالینی مختلف با استفاده از آزمون های تشخیصی بیوشیمیایی جداسازی شدند. با استفاده از روش دیسک دیفیوژن الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی نسبت به لینکوزامیدها و تتراسایکلین ها به دست آمد. سپس، ژن های ermA، ermB و ermC و msrA با استفاده از روش PCR شناسایی و بررسی شدند.
    یافته ها
    از 100 جدایه استافیلوکوکوس کواگولاز منفی جداشده از نمونه های بالینی مختلف، 5 جدایه استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس (5%) و 55 جدایه استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس (55%) بودند. از 5 جدایه استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس، 2 جدایه (40%) مقاوم به متی سیلین و 1 جدایه (20%) دارای فنوتیپ D گزارش شد. همچنین، 1 جدایه (50%) ژن ermA و 1 جدایه (50%) ژن ermB داشتند. از 55 جدایه استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، 25 جدایه (45/45%) مقاوم به متی سیلین تعیین شد که از این میان 9 جدایه (36%) فنوتیپ D داشتند. همچنین 4 جدایه (16%) دارای ژن ermA، 3 جدایه (12%) دارای ژن ermB، 6 جدایه (24%) دارای ژن ermC و 1 جدایه (4%) هم حامل ژن msrA مشاهده شد.
    نتیجه گیری
    الگوی فنوتیپی مقاومت به گروه های ماکرولیدی لینکوزامیدی، دقت بالایی برای تشخیص سویه های MLSB مقاوم به متی سیلین ندارد.
    کلیدواژگان: استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، مقاومت به متی سیلین، ماکرولید، لینکوزامید
  • حسین تاجیک، مهران مرادی *، مصطفی علیپور، هادی قاسم مهدی صفحات 179-188
    زمینه و هدف
    استفاده از باکتریوفاژ در کنترل و حذف بیوفیلم عوامل باکتریایی روشی جدید است. هدف از این مطالعه، ارزیابی اثرات باکتریوفاژ بر بیوفیلم سالمونلا تیفی موریوم مقاوم به چند آنتی بیوتیک تشکیل شده در سطح استیل زنگ نزن در مدل براث گوشت گاو است. مواد و روش کار: بیوفیلم 1 و 7روزه باکتری در سه دمای انکوباسیون 4، 8 و 15 درجه سلسیوس روی استیل زنگ نزن در براث گوشت قرمز تشکیل و سپس اثر سه غلظت باکتریوفاژ (103، 105 و 107 پلاگ در هر میلی لیتر) در دو سطح تماس (10 و 15 دقیقه) بر بیوفیلم تشکیل شده، بررسی شد.
    یافته ها
    نتایج این مطالعه نشان داد که سالمونلا توانایی تشکیل بیوفیلم در استیل زنگ نزن در براث گوشت را دارد و این توانایی تحت تاثیر دمای انکوباسیون است، به طوری که به ترتیب در دمای 15، 4 و 8 درجه سلسیوس بیشترین تشکیل بیوفیلم مشاهده شد. تجمع باکتری در بیوفیلم یک روزه، یک سیکل لگاریتمی کمتر از بیوفیلم 7روزه بود. باکتریوفاژ در سه غلظت به کاررفته، اثر معنی داری بر بیوفیلم 1 و 7روزه سالمونلا در مقایسه با گروه کنترل نشان نداد (0/05 > P). همچنین، افزایش زمان تماس از 10 به 15 دقیقه، اثر معنی داری در کاهش بیوفیلم باکتری از سوی باکتریوفاژ نشان نداد.
    نتیجه گیری
    درمجموع نتایج این مطالعه نشان داد که باکتریوفاژ به کاررفته اثر مشخصی بر بیوفیلم ایزوله مقاوم به چند آنتی بیوتیک سالمونلای تشکیل شده در سطح استیل در مدل گوشت قرمز نداشت و بایستی از روش های ترکیبی و افزایش زمان تماس برای بهبود اثر ضدبیوفیلمی باکتریوفاژ استفاده کرد.
    کلیدواژگان: باکتریوفاژ، سالمونلا تیفی موریوم، بیوفیلم، گوشت قرمز
  • زهرا قربانی* ، پرویز اولیاء، محمود امین مرعشی، حوریه صادری صفحات 189-198
    زمینه و هدف
    سودوموناس آئروژینوزا با استفاده از عوامل بیماری زای متعدد، یک پاتوژن فرصت طلب برای انسان است. سودوموناس آئروژینوزا ظرفیت های چشمگیری به منظور مقاومت در برابر آنتی بیوتیک ها نشان می دهد. در این مطالعه به بررسی اثر لیزات و مایع رویی کشت ساکارومایسس سرویزیه بر تولید بیوفیلم و آلژینات پرداخته شده است. مواد و روش کار: ابتدا عصاره مایع رویی کشت و نیز محلول لیز سلولی از سویه بومی ساکارومایسس سرویزیه تهیه و با دستگاه روتاری به پودر خشک تبدیل شد. سپس عصاره به کشت باکتری سودوموناس آئروژینوزا سویه PAO1 و سویهM 8821 اضافه شد و به ترتیب میزان تولید بیوفیلم با سویه PAO1 و آلژینات از طریق سویه M8821 با روش رنگ سنجی و از طریق خواندن OD اندازه گیری شد. برای این منظور از مایع رویی کشت با غلظت MIC 1/2 در هر دو آزمایش و از تمامی غلظت های تهیه شده از لیز سلولی در آزمایش تشکیل بیوفیلم و از بالاترین غلظت آن در آزمایش آلژینات استفاده شد.
    یافته ها
    مایع رویی کشت ساکارومایسس سرویزیه در غلظت MIC 2/1 (mg/ml 120/50) به صورت معناداری (0/05 > P) منجر به کاهش تولید آلژینات سودوموناس آئروژینوزا سویه M 8821 شد؛ اما بر بیوفیلم سودوموناس آئروژینوزا سویه PAO1 اثری نداشت. همچنین محلول حاصل از لیز سلولی این مخمر در تمامی غلظت های تهیه شده به صورت معناداری (0/05 > P) منجر به کاهش میزان تولید بیوفیلم در سودوموناس آئروژینوزا سویه PAO1 شد. از سوی دیگر بالاترین غلظت (mg/ml 8/1920) آن منجر به کاهش تولید آلژینات از طریق سویه سودوموناس آئروژینوزا M8821شد.
    نتیجه گیری
    این مطالعه نشان داد که ساکارومایسس سرویزیه از پتانسیل مناسبی برای مهار فاکتورهای بیماری زای باکتریایی برخوردار است؛ اما به مطالعات بیشتری نیاز دارد.
    کلیدواژگان: سودوموناس آئروژینوزا، ساکارومایسس سرویزیه، آلژینات، بیوفیلم، مهار
  • علی نخعی ، نظر افضلی*، سید جواد حسینی واشان، محمد امیر کریمی ترشیزی صفحات 199-207
    زمینه و هدف
    این تحقیق به منظور بررسی اثر محافظتی ایمنوگلوبولین اختصاصی زرده تخم مرغ (IgY) علیه آفلاتوکسین بر کاهش عوارض آفلاتوکسین از طریق افزودن به آب آشامیدنی 192 قطعه جوجه گوشتی یک روزه سویه راس 308 از سن 1 تا 42روزگی انجام شد. مواد و روش کار: آزمایش به صورت کاملا تصادفی با 6 تیمار، 4 تکرار و 8 مشاهده (جوجه) صورت پذیرفت. ابتدا با تزریق کنژوگه آفلاتوکسین B1- آلبومین سرم گاوی به مرغان تخم گذار، زرده حاوی IgY علیه آفلاتوکسین تولید (زرده ایمن) شد و در ادامه ایمنوگلوبولین استخراج شده با غلظت های 1 و 5/0 درصد (حجمی) به صورت مخلوط با آب آشامیدنی استفاده شد. در این مطالعه گروه ها برحسب نوع تیمار عبارت اند از: 1) شاهد (بدون هیچ افزودنی) ؛ 2) جیره حاوی یک میلی گرم در کیلوگرم آفلاتوکسین B1 (تیمار شاهد منفی) ؛ 3) شاهد منفی + 0/5 درصد حجمی زرده ایمن؛ 4) شاهد منفی + 0/5 درصد حجمی زرده غیرایمن؛ 5) شاهد منفی + 1 درصد حجمی زرده ایمن؛ 6) شاهد منفی + 1 درصد زرده حجمی غیرایمن.
    یافته ها
    جیره حاوی آفلاتوکسین سبب افزایش غلظت سرمی کلسترول و کاهش غلظت سرمی پروتئین تام و آلبومین شد (0/05 <P). همچنین ضایعات هیستوپاتولوژیکی در کبد مشاهده شد. افزودن یک درصد حجمی زرده ایمن به آب آشامیدنی (تیمار 5) ، موجب کاهش غلظت سرمی کلسترول و افزایش غلظت پروتئین تام در مقایسه با تیمار 2 شد (0/05 <P). طول و عرض ویلی و سطح پرز روده جوجه های دریافت کننده تیمار 5 بالاتر از تیمار 2 بود (0/05 <P). در طیور دریافت کننده تیمارهای 3 و 5، برش بافت کبد تقریبا نرمال و تغییرات کمی در سلول های کبدی مشاهده شد.
    نتیجه گیری
    می توان گفت IgY اختصاصی زرده تخم مرغ علیه آفلاتوکسین می تواند در کاهش اثرات آفلاتوکسیکوزیس تجربی به عنوان یک عامل سم زدایی موثر واقع شود.
    کلیدواژگان: آفلاتوکسین B1، سم زدایی، ایمنوگلوبولین Y، فراسنجه های خونی، هیستوپاتولوژی
  • سکینه مشجور *، مرتضی یوسف زادی صفحات 208-217
    زمینه و هدف
    رشد روزافزون نگرانی های مطرح در ارتباط با سویه های باکتریایی مقاوم به آنتی بیوتیک ها نیاز مبرم به کشف و توسعه انواع جدیدی از عوامل باکتری کش را آشکار می سازد. مواد و روش کار: در تحقیق حاضر طی اقدامی پیشگام در بحث تولید زیستی نانوذرات اکسیدآهن مغناطیسی (مگنتیت) با توان ضد میکروبی، ابتدا فرآیند بیوسنتز نانوذرات با بهره گیری از عصاره آبی جلبک سبز دریایی Ulva prolifera هدف گیری شد و در ادامه ارزیابی فعالیت ضدمیکروبی نانوذرات مگنتیت بیوسنتز شده نسبت به 8 سویه باکتریایی و 3 سویه قارچ بررسی و مقایسه شد.
    یافته ها
    در تحقیق حاضر نانوذرات بیوستنزی U. prolifera/Fe3O4-MNPs فعالیت مهاری قوی را نسبت به باکتری های گرم ± و فعالیت ضدقارچی نسبتا متوسطی را نسبت به عوامل بیماری زای قارچی نشان دادند. بالاترین فعالیت ضدباکتریایی نسبت به سویهS. epidermidis (mm0/6±19) و به تبع آن درB. subtilis (mm 0/3±18) و B. pumulis (mm 0/2±18) مشاهده شد. با این حال اثرات باکتری زدایی نانوذرات مگنتیت نسبت به باکتری های گرم مثبت در قیاس با گرم منفی ها موثرتر بود. در تحقیق حاضر، فعالیت ضدقارچی نسبتا متوسطی در نانوذرات بیوستنزی نسبت به S. cervisiae (mm 0/4±11) مشاهده شد و این سویه حساس ترین سویه قارچی نسبت به عملکرد قارچ کشی این نانوذرات بود.
    نتیجه گیری
    نتایج این تحقیق نشان می دهد که نانوذرات مگنتیت بیوسنتزی را می توان به عنوان یک ترکیب آنتی باکتریال جدید به حوزه دارو و درمان معرفی کرد.
    کلیدواژگان: ضد میکروب، جلبک دریایی سبز، نانوذرات مگنتیت، زیست تولید
  • راضیه سادات بنی جمالی، حوریه سلیمان جاهی* ، سارا صعودی، حسام کریمی صفحات 218-229
    زمینه و هدف
    به کارگیری ویروس های انکولیتیک، از شیوه های جدید درمان سرطان است. اثربخشی ضدتوموری آنها به دلیل انتقال غیراختصاصی به محل تومور، ضعیف است. برای غلبه بر این مشکل از سلول های بنیادی برای انتقال و لانه گزینی ویروس در محل تومور استفاده می شود. هدف کلی مطالعه، استفاده از سلول های بنیادی به عنوان حامل و بررسی اثر عفونت رئوویروس روی این سلول ها، القا، آپوپتوز، ترشح نیتریک اکساید، رابطه بین آپوپتوز القایی و ترشح نیتریک اکساید به منظور به کارگیری آنها در آینده برای کشتن انتخابی سلول های توموری است. مواد و روش کار: سلول های بنیادی مزانشیمی به عنوان حامل از بافت چربی جداسازی، کشت و تایید شدند. سپس توانایی ویروس در آلوده کردن سلول های بنیادی و اثر عفونت رئوویروس بر ترشح نیتریک اکساید و القای آپوپتوز در این سلول ها بررسی شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد رئوویروس ها قابلیت تکثیر در سلول های بنیادی را دارند و موجب تولید زیاد نیتریک اکساید در 72 ساعت بعد از عفونت با MOI های مختلف نسبت به سلول های شاهد می شوند. همچنین سبب افزایش آپوپتوز در 48 ساعت پس از عفونت در سلول های بنیادی نسبت به سلول های شاهد می شوند.
    نتیجه گیری
    طبق نتایج حاصل، 48 ساعت پس از آلودگی با رئوویروس، بیشترین میزان ترشح نیتریک اکساید القایی در سلول های بنیادی مزانشیمی آلوده مشاهده شد؛ بنابراین، مقادیر زیاد نیتریک اکساید و تکثیر رئوویروس منجر به القای آپوپتوز بیشینه در 48 ساعت بعد از آلودگی در این سلول ها می شود. با تنظیم زمان تکثیر در سلول های بنیادی، می توان ویروس ها را در زمان مناسب به محل تومور هدایت کرد و باعث مرگ سلول های سرطانی شد.
    کلیدواژگان: انکولیتیک رئوویروس سوش T3D، سلول های بنیادی مزانشیمی، سلول حامل، نیتریک اکساید، آپوپتوز، درمان سرطان
|
  • Maryam Ebrahimi Vargoorani , Mohammad Hossein Modarressi , Mojgan Sheikhpour , Seyed Davar Siadat * Pages 140-159
    Extracellular vesicles are nanoscale particles which were identified about fifty years ago. The studies have shown that all of the gram-negative bacteria secrete extracellular vesicles during their normal growth. Today, the production of membrane vesicles has been reported by gram-positive bacteria, parasites, fungi, and mycobacteria. Since these nanoscale particles carry many of the bacterial components such as DNA, RNA, protein, endotoxin, and virulence molecules, they play a very important role in interacting with the environment and other bacteria. For this reason, many of these vesicles are considered as the transmission of pathogens, antigenic protein compounds, and the development of non-cellular vaccines, as well as drug delivery agents. The studies, have been carried in this field so far, have been focused on the pathogenic and physiological roles of these nanostructures in cross-species relationships. The focus of this article is on the role of extracellular bacterial vesicles and pathological and physiological functions which contribute to the interactions between bacteria and bacterium-host. Since these nanostructures play significant role in pathogenesis, gene transduction, regulation of gene expression, immune response regulation, and cellular signaling, further studies are needed on the medical application of these nanostructures as a new generation of vaccines, adjuvants, drug delivery agents.
    Keywords: Extracellular vesicles, Adjuvants, Vaccine, Bacterium, Medical application
  • Mohammad Movagharnezhad *, Mohammad reza Khataminezhad Pages 160-168
    Background and Aims
    Staphylococcus aureus is the most common and important nosocomial pathogens and due to potential virulence and increasing resistance to anti-microbial medicines, they become one of the most important health problems through worldwide. So the aim of this study was identification and characterization of S. aureus resistant to Methicillin and Vancomycin from patients hospitalized in Razi hospital of Ghaemshahr and Shahid Zare of Sari and characteristics antibiotics susceptibility pattern in 2015.
    Materials and Methods
    In this cross-sectional descriptive study, 134 strains of Staphylococcus aureus from hospitalized patients in infectious diseases and burns were collected randomly from the hospital laboratory and transferred to the research laboratory. The specimens were incubated in Blood Agar medium for 24 hours at 37 ° C. The colonies were examined for morphology, biochemical properties, resistance to polymixin and sensitivity to Novobiocin. For isolates, antibiotic test was performed using disk diffusion method and PCR detection was performed. PCR results were approved for sequencing.
    Results
    100 out of 134 samples were positive for S. aureus; 51 samples were methicillin-resistant and 2 samples were resistant to all of the antibiotics and Vancomycin with vanA and vanB resistance gene.
    Conclusions
    Determination of new resistance factor in nosocomial infection is one of the major challenges in treating these infections. 25.37% of the samples, weren’t S. aureus. This study showed 51% prevalence of methicillin-resistance.
    Keywords: Staphylococcus aureus, Resistance, Methicillin, Vancomycin
  • Hamed Tahmasebi , Shahnaz Dehbashi , Mohammad Reza Arabestani Dr * Pages 169-178
    Background and Aims
    Clindamycin is one of the selective drugs for treatment of staphylococcal infections. Molecular methods can complete phenotypic methods to diagnosis induction resistance to clindamycin. The aim of this study was to identify the genes responsible for the resistance to clindamycin and erythromycin, and determine their antibiotic resistance pattern.
    Materials and Methods
    100 isolates of Staphylococcus epidermidis and Staphylococcus saprophyticus were isolated from 466 different clinical specimens using biochemical tests. Using the disc diffusion method, Antibiogram susceptibility test was conducted to determinate lincosamides and tetracycline resistance pattern. Then ermA, ermB, ermC and msrA genes were identified and investigated by PCR method.
    Results
    Out of 100 strains of coagulase-negative staphylococci isolated from clinical specimens, 5 isolates were identified as S. saprophyticus (5%) and 55 isolates of S. epidermidis (55%), respectively. Out of the 5 isolated of S. saprophyticus, 2 (40%) isolates were resistant to methicillin and one (20%) isolate had D phenotype. In addition, 1 isolate had ermA gene and 1 isolate had ermB. Out of the 55 isolates of S. epidermidis, 25 (45.45%) isolates were resistant to methicillin, of which nine (36%) isolates had D phenotype. Also, 4 (16%) isolates had ermA gene, 3 (12%) isolates had ermB, 6 (24%) isolates had ermC and 1 (4%) isolate was carrying the msrA.
    Conclusions
    The phenotypic pattern of resistance to macrolide- lincosamides groups does not have a high degree of accuracy in detecting methicillin-resistant MLSB strains.
    Keywords: Staphylococcus saprophyticus, Staphylococcus epidermidis, Methicillin resistance, Macrolides, Lincosamides
  • Hossein Tajik Dr, Mehran Moradi Dr *, Mosatafa Alipour Dr, Hadi Ghasemmahdi Pages 179-188
    Background and Aims
    The application of bacteriophage to control and removal of bacterial biofilm is a novel method. The goal of this study was to investigate the effect of the Salmonella typhimurium bacteriophage against biofilm of a multidrug resistance (MDR) Salmonella formed on stainless steel in beef broth.
    Materials and Methods
    One and 7 days old biofilm were grown at 15, 8 and 4 °C, on the stainless steel in beef broth and the effects of different bacteriophage concentrations (103, 105 and 107 PFU/mL) with two contact times (10 and 15 min) were assayed.
    Results
    Results showed that Salmonella can adhere to stainless steel and form biofilm in the beef broth which was significantly influenced by temperature. Higher biomass of biofilm was developed at 15, 4 and 8 °C, respectively. One-day-old is less dense (~1 logarithmic cycle) than 7-day-old biofilm. No significant difference (P>0.05) in biofilm reduction was observed in samples treated with different concentration as compared with control. Statistical differences were also not observed in the different contact time (10 and 15 min).
    Conclusions
    These results indicated that there was no significant reduction in MDR Salmonella biofilm population developed on stainless steel in the beef broth after using the bacteriophage; it is needed to investigate some combination procedures or increase contact time to improve the biofilm removal activity of bacteriophage.
    Keywords: Bacteriophage, Salmonella typhimurium, Biofilm, Red meat
  • Zahra Ghorbani *, Parviz Owlia , Mahmood Amin Marashi , Horieh Saderi Pages 189-198
    Background and Aims
    Pseudomonas aeruginosa is a potent pathogen for humans using multiple virulence factors. The purpose of this study was to investigate the effect of Saccharomyces cerevisiae lysates and supernatants on biofilm, alginate factors.
    Materials and Methods
    First, the supernatant extract and lysate were prepared from the native strain of Saccharomyces cerevisiae and turned into dry powder. Then, supernatant and lysate extracts were admixed with Pseudomonas aeruginosa strain PAO1 and strain M 8821, respectively, and biofilm in the strain PAO1 and alginate in strain 8821 M by Colorimetric method is measured by reading Optical Density(OD) also mention to the wave length. Supernatant with MIC concentration of 1/2 in both experiments and all concentrations of lysates in biofilm test and the highest concentration of lysates in alginate test were used.
    Results
    Supernatant of Saccharomyces cerevisiae at a concentration of 1 / 2MIC (0.512 mg / ml) with P <0.05 significantly reduced the production of alginate in Pseudomonas aeruginosa 8821 M strain, but did not affect biofilm in Pseudomonas aeruginosa PAO1 strain respectively, with all concentrations and the highest concentration (8.192 mg / ml) with P <0.05 significantly reduced the production of biofilms in Pseudomonas aeruginosa strain PAO1 and alginate in Pseudomonas aeruginosa 8821 M strain.
    Conclusion
    Saccharomyces cerevisiae is one of the options that probiotic studies can examine its effects on virulence pathogens, but requires the ultimate goal of producing probiotic drugs.
    Keywords: Pseudomonas aeruginosa, Saccharomyces cerevisiae, alginate, biofilm
  • Ali Nakhaei , Nazar Afzali *, Seyyed Javad Hosseini Vashan , Mohammad Amir Karimi Torshizi Pages 199-207
    Background and Aims
    The aim of this study was to evaluate the protective effect of specific egg yolk immunoglobulin (IgY) against aflatoxin on reducing the defects of aflatoxin by adding to the drinking water of 192 day Ross 308 broiler chickens from 1 to 42 days old.
    Materials and Methods
    The experiment was based on a completely randomized design with 6 treatments, 4 replications, and 8 observations (chicks). First egg yolks were immunized against aflatoxin by injecting aflatoxin-BSA conjugate to laying hens. Also extracted immunoglobulin with 1 and 0.5 percent /volume concentration was added to broilers' drinking water. The experimental treatments were: 1) control (without any additives); 2) ration contaminated with 1 mg kg-1 aflatoxin B1 (negative control treatment); 3) negative control + 0.5% (V/V) immunized yolk against AFB1, 4) negative control + 0.5% (V/V) unimmunized yolk against AFB1; 5) negative control + 1% (V/V) immunized yolk against AFB1 and 6) negative control + 1% (V/V) unimmunized yolk against AFB1.
    Results
    Using aflatoxin contaminated diet significantly increased serum cholesterol, and decreased serum total protein and albumin concentration (P<0.05). Also, histopathologic lesions observed in the liver. Adding 1 % (V/V) of immunized egg yolk to the drinking water (treatment 5) reduced serum cholesterol and increased total protein concentration compared to treatment 2 (P<0.05). The length and width of the villi and the villi surface area of chicks receiving treatment 5 were higher than treatment 2 (P<0.05). Liver tissue in chicken receiving treatment 3 and 5, was almost normal and few changes were observed in hepatocytes.
    Conclusions
    The results indicate that specific IgY against AFB1 can be effective in reducing the defects of experimental aflatoxicosis as a detoxification agent.
    Keywords: Aflatoxin B1, Blood parameters, Specific immunoglobulin
  • Sakineh Mashjoor *, Morteza Yousefzadi Pages 208-217
    Background and Aims
    The growing concern about bacterial strains resistant to antibiotics reveals the urgent need to discover and develop new types of bactericidal agents.
    Materials and Methods
    In the present study, in a pioneering step to phycosynthesis of magnetic iron oxide nanoparticles (Fe3O4 MNPs) with antimicrobial potency, the process was initially exploited using an aqueous extract of green marine algae Ulva prolifera, and further evaluated the antimicrobial activity of biosynthetic magnetite nanoparticles against eight bacterial strains and three strains of fungi.
    Results
    In the present study, the U. prolifera/Fe3O4-MNPs showed a strong inhibitory effect on gram-positive bacteria and relatively modest antifungal activity than fungal pathogenic agents. The highest antibacterial activity compared to strain Staphylococcus epidermidis (19 ± 0.6 mm) and consequently in Bacillus subtilis (18 ± 0.03 mm) and Bacillus pumulis (18 ± 0.2 mm) were observed. However, the bactericidal effects of magnetite nanoparticles were more effective than gram-positive bacteria compared to gram-negative ones. In the present study, we also observed a relatively modest antifungal activity in the anesthetized nanoparticles compared to Saccharomyces cervisiae (11 ± 0.4 mm), and this was the most sensitive fungal strain relative to the fungicidal activity of these nanoparticles.
    Conclusions
    The results of this study indicated that biosynthetic magnetite nanoparticles can be introduced as a new antibacterial to the pharmaceutical field and medicine.
    Keywords: Antimicrobial, Green seaweed, Magnetite nanoparticles, Biosynthesis
  • Razieh Sadat Banijamali , Hoorieh Soleimanjahi *, Sara Soudi , Hesam Karimi Pages 218-229
    Background and Aims
    Oncolytic viruses (OVs) are a new approach in treatment of cancer. Antitumor efficacy of OVs were limited due to insufficient and non-specific viral delivery to tumor sites. To overcome this issue, mesenchymal stem cells (MSCs) were used for their ability to specifically homing into tumors. The main aim of this study was to use MSCs as carriers and investigate the effect of oncolytic reovirus infection in MSCs, induction of apoptosis, nitric oxide (NO) secretion and their effects for selectively killing tumor cells, to use in future.
    Materials and Methods
    MSCs isolated from mice adipose tissue and confirmed. Then, the ability of the virus to infect MSCs and the effect of reovirus infection in induction of apoptosis and NO secretion in MSCs were evaluated.
    Results
    The results demonstrate that reovirus could replicate on MSCs. The finding indicated that the NO production significantly was higher at 72 h post infection with different MOI in comparison to the control cells. Also, reovirus induced high level of apoptosis in the MSCs at 48 h post infection compared with the control cells.
    Conclusions
    Based on observed results, reovirus increased the secretion of iNOS (inducible nitric oxide) in the infected MSCs at 48 h post infection; therefore, high amounts of NO and reovirus replication were found to trigger apoptosis at 48 h post infection. Therefore, by optimizing the replication time of virus in the MSCs, specific viral delivery to tumor sites are available and causes cancer cells’ death.
    Keywords: Oncolytic Reovirus T3D, Mesenchymal Stem Cell (MSC), Carrier Cell, Nitric Oxide (NO), Apoptosis, Cancer Therapy