فهرست مطالب

پژوهش زبان و ادبیات فرانسه - سال دوازدهم شماره 22 (Automne-hiver 2018)
  • سال دوازدهم شماره 22 (Automne-hiver 2018)
  • تاریخ انتشار: 1397/12/19
  • تعداد عناوین: 10
|
  • مینا اعلایی*، علی عباسی صفحات 1-21
    نشانه شناسی روشی است که امکان ارائه تحلیلی جامع از شیوه های مختلف ایجاد و دریافت معنا را فراهم می آورد. و نشانه شناسی فضا به مطالعه پیکربندی های فضایی در گفتمان می پردازد و تاثیرات معنایی را که از آنها نشات می گیرد، مشخص می کند. محمود دولت آبادی نویسنده واقع گرای معاصر ایرانی است که در آثارش فضا را نه به عنوان یک دکور ساده بلکه به عنوان ساحت معناآفرین، برجسته می کند. به علاوه، جای خالی سلوچ گستره وسیعی است که در آن، سکوت، به ویژه از خلال دیگر فضاها، طنین انداز می شود. ژان-ماری گوستاو لوکلزیو، نویسنده معاصر فرانسوی، صدای سکوت را در تمامی آثارش اشاعه می دهد و در بیابان، سکوت بیشتر به عنوان ثمره گستره فضا معرفی می گردد. بر اساس نظریه های مربوط به نشانه شناسی فضا، هدف پژوهش حاضر اینست که نشان دهد چگونه فضا از ماهیت ارجاعی خود رها شده تا بتواند تولید معنا کند و سکوت چگونه از خلال اشکال فضایی ایجاد می شود. به این منظور، مطالعه برخی عناصر نظیر رنگ ها، حیوانات و باد اجتناب ناپذیر است.
    کلیدواژگان: نشانه شناسی فضا، سکوت، دیگرفضا، جای خالی سلوچ، بیابان
  • سحر دزفولی زاده، محمد رضا محسنی *، محمد رحیم احمدی صفحات 23-33
    دوگانگی شخصیت یکی از موضوعات ادبی است که پرسوناژ را بر اساس شخصیت چندگانه اش ترسیم می کند. این دوگانگی شخصیت وسیله ای است برای بیان دیدگاه دو بعدی طبیعت بشر که ما بین خیر و شر در نوسان است. تعمق در ساختار تصویر دوگانه چهره های اساطیری یونان باستان نقطه ی آغاز نظرات فلسفی، تاریخی، روانشناختی، اجتماعی و ساختارگرایانه است که تا زمان حال ادامه دارند. در میان کهن الگوهای ادبی، زنان اساطیری توجه و تخیل را برمی انگیزند. این قهرمانان زن همانند کلیتمنستر، الکتر و آنتیگون همواره گواه جنبه های زندگی روزمره وهستند و اغلب، نویسندگان حکمت و روح دوران باستان و زمان حال را در پوشش شخصیت یک زن که موانع را در می نوردد، ترسیم می کنند. شیوه ی عمل این زنان اساطیری، که سرشار از احساسات منتاقض و لبریز از عشق و نفرت هستند، همواره یکسان نیست. بنده ی عقل و برده ی جنون اند. با این حال تمایز سرشت اهورایی و اهریمنی آن ها غیر ممکن جلوه می نماید. درمقاله حاضر، به مطالعه ی دوگانگی های شخصیت الکتر در تئاتر قرن بیست فرانسه خواهیم پرداخت.
    کلیدواژگان: اسطوره، زن اسطوره ای، دوگانگی، ادبیات نمایشی قرن بیستم فرانسه، عقده الکتر
  • امیررضا حاجی نیا *، نسرین دخت خطاط صفحات 35-53
    اهمیت، جذابیت و نوگرایی تربیت احساساتی اثر گوستاو فلوبر تا اندازه زیادی از الحاق تاریخ در رمان ناشی می شود. برخی از منتقدان امروزی بر این عقیده اند که برای اجتناب از ارائه قاعده مند تاریخ در ساختار داستانی، فلوبر از یک نظام بی سابقه و مبتکرانه بهره برده است. بنابراین نقد مدرن به بوطیقای تاریخ علاقه نشان می دهد یا به عبارت بهتر به گونه ای از گفتمان خاص که به مدد آن فلوبر در یک اثر تخیلی، واقعیت سیاسی عصر خود را می سازد، به هم می ریزد و دوباره می سازد. در واقع ما درصدد مطالعه روندی هستیم که به تنظیم و سازمان دهی وقایع تاریخی می انجامد، تا نشان دهیم چگونه انقلاب 1848 در سراسر رمان به شیوه ای پراکنده و از خلال صحنه ها، گفتگوها و رویدادها ارائه شده است. برای احاطه بیشتر به مسئله، به بررسی شیوه ها و فرآیندهای نوینی می پردازیم که فلوبر برای صرف نظر کردن از گفتمان صریح تاریخی آن ها را خلق می کند. این فرآیندها به تاریخ امکان می دهند تا خود را به مدد زاویه دید درونی و کارکرد روایی توصیف ها به صورت منقطع نقل کند. در واقع از خلال قطعه های توصیفی پراکنده است که فلوبر در به حاشیه بردن تاریخ موفق می شود و بدین گونه حضور آن را از طریق غیبتش مشخص تر و شاید حتی برای خواننده جذاب تر می سازد.
    کلیدواژگان: گفتمان، تاریخ، فلوبر، بوطیقا، اثر تخیلی
  • سمیه کشاورز *، مهوش قویمی صفحات 55-67
    اسطوره صحرا در ادبیات تمام دوره ها حضور دارد. ادبیات فرانسه نیز، در این مورد استثنا نیست. از این لحاظ، داستان کوتاه دژ لطفی، اثر نویسنده معاصر الجزایری سلیم بشی، بسیار جالب است. با بهره برداری از نماد غنی این اسطوره، او تجربه خاصی از سربازی در صحرا را حکایت می کند. با اتخاذ روش توصیفی-تحلیلی و با در نظر گرفتن مزایای رویکرد بینامتنیت ریفاتر، تحقیق حاضر به شیوه خوانش می پردازد تا بینامتن و دلالت متن بشی را بدست آورد. بسط گونه های تحلیلی –در مورد نشانه و نشانه دوگانه- به واسطه سنت نشانه شناختی از منظومه توصیفی کاربردی ثابت ارائه می دهد، سنتی که گذر از معنی به دلالت متن را تحمیل می کند. بررسی ساختارهای روایی نشان می دهد که گذشته و تاریخ نه فقط در سطح مضمون بلکه در سطح ساختار متن نیز تاثیرگذارند. نوشتار تاریخ بین عینیت تاریخی و تخیل آشکار می شود. نتایج این مطالعه نشان می دهد که نویسنده با نمادی اسطوره ای از طریق ایجاد شبکه معنایی صحرا تلاش می کند تا مسئله هویت را مطرح کند. صحرا نماد جاودانگی و بازگشت به خویشتن است. بنابراین مسئله هویت به عنوان میراث تاریخی مطرح می شود.
    کلیدواژگان: سلیم بشی، ریفاتر، بینامتنیت، دلالت، هویت
  • فائزه خاکپور، نگار مزاری* ، محمدرضا فارسیان صفحات 69-86
    هر بازنویسی ادبی، به نوعی بازخوانی، انطباق و به روزآوری متن ادبی است. از این رو متون ادبی هر دوره ای به نوعی بیانگر بینش، سلایق و ارزش های حاکم بر آن دوران هستند. ژان آنوی در زمره نمایشنامه نویسانی قرار دارد که با الهام از اساطیر کهن و با بازخوانی مدرن از این اساطیر، مفاهیم جدیدی را آفریده است. او در یکی از نمایشنامه های خود به نام اوریدیس با تعبیری متفاوت و در قالبی جدید همان گونه که از عنوان آن برمی آید، داستان یک زن را به تصویر می کشد. آنوی برخی از جنبه های اسطوره بنیادین را تغییر داده و بدین ترتیب، عشق پاک میان اورفه و اوریدیس در اسطوره باستانی را به ظاهر به سخره می گیرد. رویکرد نوآورانه در بازنویسی این اسطوره نمایانگر تغییر فرهنگی اساسی است که ریشه در تغییرات در نظام ارزش های اخلاقی دارد. در این تحقیق، پیامدهای اجتماعی عصر نو در بازنویسی این اسطوره، مورد بررسی قرار خواهند گرفت و با بهره گیری از روش اسطوره کاوی ژیلبر دوران، به تحلیل و بررسی خرد اسطوره ها (اسطورک ها) در این نمایشنامه آنوی خواهیم پرداخت. این روش نقد، امکان مطالعه تغییرات واحدهای معنادار اسطوره بنیادین را در بازنویسی با توجه به شرایط جامعه فراهم می آورد.
    کلیدواژگان: اسطوره، ژیلبر دوران، بازنویسی، جامعه، اسطوره کاوی
  • شبنم نیک رفعت *، بهمن نامور مطلق صفحات 87-101
    بازگشت به زادبوم بعد از گذشت مدت زمانی طولانی در عصر معاصر با نویسندگان بیشماری که متاثر از مهاجرت و تبعید هستند، الهام بخش داستان های خلاقانه ای شده است. کوسی افویی نویسنده توگویی در سولوی یک بازآمده و دنی لافری-یر نویسنده اهل هایتی در داستان معمای بازگشت، هر یک به شیوه خود به روایت تجربه دیگربودگی بازآمده در فضای آشنای وطن خود پرداخته اند. در این تحقیق با تکیه بر نظریه نقد جغرافیایی برتران وستفال، به تحلیل رابطه فضای بازنمایی شده و فضای ارجاعی و نیز معنایی که به تبع آن در فرایند بازگشت حاصل می شود، می پردازیم. علاوه بر آن، تلاش می کنیم با وام گیری از تئوری هتروتوپیا که اولین بار فوکو مطرح می کند و وستفال آن را بسط می دهد، کارکرد فضای قبرستان را به عنوان دیگر فضا که در تقابل با نظم حاکم بر وطن معنادار می شود تبیین کنیم.
    کلیدواژگان: بازگشت، زادبوم، هتروتوپیا، وستفال، فوکو
  • محمد رحیمی *، طیبه رئوف زاده صفحات 103-114
    تحقیق حاضر دو روش متفاوت گرامر محور، آموزش مستقیم گرامر و آموزش معنا محور گرامر، را بر یادگیری زمان گذشته فراگیران زبان فرانسوی فارسی زبان مقایسه کرد. به این منظور، 50 فراگیر زبان فرانسه در سطح متوسط به پایین به دو گروه آموزش گرامر محور و آموزش معنا محور تقسیم شدند. به زبان آموزان هر دو گروه دو آزمون تشخیصی و تولیدی در ابتدا (پیش آزمون)، هفته ششم ترم (آزمون میانی)، و هفته نهم (آزمون نهایی) داده شد. نتایج تحقیق نشان دادند که هر دو گروه دانش خود در زمان گذشته را در آزمون میانی و نهایی بهبود بخشیدند. اما گروه معنا محور که بصورت غیر مستقیم اموزش داده شدند، عملکرد بهتری از گروهی که گرامر بطور مستقیم به آنها آموزش داده شد در هر دو تست (تشخیصی و تولیدی) در آزمون نهایی داشتند. برعکس، گروه گرامر محور عملکرد بهتری در آزمون تشخیصی میانی داشتند.
    کلیدواژگان: آموزش دستور محور، تمرکز بر معنا، تمرکز بر گرامر، استقرایی، قیاسی، فرانسه بعنوان یک زبان خارجی
  • نازنین سنجری* ، دومینیک کرنوی ترابی صفحات 115-129
    سفر در رمان های امین معلوف به یک مقصد یا نقطه ای به نام پایان منتهی نمی گردد. در دنیای داستانی معلوف مقصد، بخشی از مسیر است. از همین روست که نویسنده در سمرقند اشاره می کند: «عجیب عجولند مسافران برای رسیدن» و قهرمانان او بر خلاف مسافران عجول، جهان را از هر سو می پیمایند تا حیات آمیخته به سفرشان بر نقطه شروع خاتمه یابد. معلوف، خود نقطه شروع را منشا می نامد و آن را در تقابل با ریشه قرار می دهد. ریشه به زمین دوخته شده، در حالی که منشا: ریزوم، بر شدن لانه کرده و آزاد است، چون کوه تانیوس که ما بین آسمان و زمین است. در انتهای تحقیق پیش رو خواهیم دید تانیوس به عنوان نماینده قهرمانان معلوف، با نشستن به روی کوهی بین زندگی و مرگ، کوهی واقع در سرزمین مادری خود، در فضایی برزخی، سفر طولانی خویش را خاتمه می دهد. پژوهش پیش رو از این رو سعی بر روشن کردن رابطه تنگاتنگ سفر و برزخ در معنایی که معلوف به آن می بخشد دارد.
    کلیدواژگان: سفر، منشا، ریشه، شدن، برزخ
  • گیلیوه مرلن وکنگ نینتمد * صفحات 131-143
    به عقیده بسیاری از خوانندگان و منتقدان ادبی، ژان پل سارتر چهره نمادین بحث تعهد نویسنده شناخته می شود، در آن معنا که وی معتقد است که یک متن نوشته شده، همواره حامل ردپایی از زمانیست که در آن تولید شده است. با تکیه بر این اصل که نباید «برای هیچ و پوچ سخن گفت» سارتر نتیجه می گیرد که نویسنده باید همیشه و به طور کامل مسئولیت خود را بپذیرد. با این حال، نظریه سارتر مورد انتقاد قرار گرفت. با در نظر گرفتن موضع ژان بسییر در چه جایگاهی برای ادبیات؟ (2001)، رمان معاصر یا مسئله جهان (2010)، مواضع امانوئل فرز و برنار مورالیز در مسائل کلی ادبیات (2001)، مواضع ژان رانسییر در سخن خاموش. رساله ای در باب تناقضات ادبیات (1998)، نظرات جاستین ک. بیسانسوا در رمان معاصر آفریقایی: داستانهای تخیلی در باب تخیل مدرنیته و رئالیسم (2009) و نظرات پاتریس گانانگ در مانیفست جدید ادبیات آفریقایی (2007) و اصل توهین_آمیز (2005)، برآنیم تا نشان دهیم که فراتر از تعهد سیاسی و اجتماعی نویسنده، ادبیات نیز پیش از هر چیز یک عمل مستقل است. این به ما اجازه می دهد تا به همراه رولان بارت چنین نتیجه بگیریم که «نوشتن فعلی غیر متعدی است»
    کلیدواژگان: ژان پل سارتر، تعهد، ادبیات، ادبیات متعهد
  • ملیحه ضیایی، غلامرضا ذات علیان *، محبوبه فهیم کلام صفحات 145-155
    سیمون دوبوار، یکی از نویسندگان قرن بیست، در خود شور عمیقی برای خواندن و نوشتن می یابد، رمان ماندارینهایش برنده جایزه گنکور است. با این حال، این نوع ادبی را کنار گذاشته و به شرح حال نویسی به عنوان یک ژانر ادبی می پردازد و دارای پنج اثر اتوبیوگرافی می باشد. خود زیست نامه نگاری نوعی است که حداقل مشخصه اش با هویت نویسنده، راوی و شخصیت اصلی تعریف می شود . در سال 1958، خاطرات دختری آراسته را پس از سالخوردگی و کائنات به رشته تحریر در می آورد و از طریق زیست نامه نگاری است که گونه یی از رهایی زنانه را به تصویر می کشد. پیمان زیست نامه نگاری به عنوان تم اول مطرح میشود برای دستیابی به اینکه که چگونه نویسنده خود زیست نامه نگاری را مینویسد؟ دوبوار چگونه به نگارش این اثر اتوبیوگرافی می پردازد؟ هدف مقاله این است که از طریق بررسی اثر اتوبیوگرافیک خاطرات دختری آراسته نشان دهیم چگونه دوبووار بر اساس نظریه های فیلیپ لوژن به سوالات خواننده درمورد زیست نامه نگاری پرداخته و مطالعه سبکی که سیمون برای تداعی ایده ها و افکار خود اتخاذ می کند ، هنگامی که خواننده را با خاطرات و تصاویر زندگی خود و جهانیکه در آن احاطه شده ، همراهی میکند
    کلیدواژگان: خود زیست نامه نگاری، قرارداد، رهایی زنانه
|
  • Mina Alaei *, Ali abasi Pages 1-21
    La sémiotique est une méthode qui fournit une analyse exhaustive des différentes manières de la construction et de la saisie du sens. Et la sémiotique de l'espace se penche sur l'étude des configurations spatiales dans le discours et relève les effets de sens dont elles sont l'origine.Mahmoud Dowlatâbâdi est un auteur réaliste contemporain iranien dont l'œuvre couronne l'espace, non plus comme un simple décor mais en tant qu'une instance productrice du sens. En plus, l'Absence de Solouch est une vaste étendue où résonne le silence, surtout à travers les hétérotopies.Jean-Marie Gustave Le Clézio, l'auteur contemporain français, répand la voix du silence dans toute son œuvre et dans Désert, le silence se présente plutôt comme le fruit de l'étendue de l'espace.Basée sur les théories de la sémiotique de l'espace, la présente recherche a pour objectif de montrer comment l'espace se libère de sa nature référentielle pour pouvoir signifier et comment le silence se crée à travers les formes spatiales. Dans ce dessein, l'étude de certains éléments dont les couleurs, l'ensemble du bestiaire et le vent nous paraîtra inévitable.
    Keywords: Dowlatâbâdi, Le Clézio, la sémiotique de l'espace, le silence, l'hétérotopie, l'Absence de Solouch, Désert
  • Sahar DEZFOULIZADEH, Mohammad Reza Mohseni*, Mohammad, Rahim Ahmadi Pages 23-33
    Le dédoublement de personnalité est une thématique qui consiste à estamper un personnage par une personnalité multiple. Cette dualité des personnages est un moyen pour dessiner une double vision de la nature humaine qui oscille entre le Mal et le Bien. La réflexion sur la construction de l’image dédoublée des figures mythiques de l’Antiquité grecque est l''un des points de départ des idées philosophiques, historiques, psychologiques, sociales et structurales qui continuent jusqu’à nos jours. Parmi les fondements archétypes de la littérature, les femmes mythiques attirent l’attention et hantent l’imaginaire. Ces héroïnes de la mythologie, telles que Clytemnestre, Électre et Antigone, témoignent à la fois des aspects de la vie quotidienne et des mentalités de l''Antiquité et de notre époque. Les auteurs ont représenté généralement la sagesse, ou l’âme du monde sous les traits d’un personnage féminin qui affranchissent des obstacles qu’elles ont dû affronter. Pleines de sentiments contradictoires, pleines de haine et d’amour, ces femmes mythiques n’agissent pas toujours d’une même manière. Tout en étant soumises à la raison, elles se noient parfois dans la folie. Voire, une distinction entre leur esprit divin et leur esprit démoniaque est impossible. Cette épithète de "double" du personnage d''Électre dans le théâtre français du XXe siècle qualifie donc le sujet de la présente étude.
    Keywords: Mythe, Femme mythique, Dédoublement, Théâtre français du XXe siècle, Complexe d’Electre
  • Amir reza HADJINIA *, Nasrindokht Khattate Pages 35-53
    L’un des aspects modernes de L'Éducation sentimentale de Flaubert concerne l’insertion de l’Histoire dans son roman. La plupart des critiques modernes estiment qu’il a créé un « système » original pour éviter la présentation systématique de l’Histoire dans la trame romanesque. La critique moderne s’intéresse donc à la poétique de l’Histoire ou plutôt à un type de discours particulier grâce auquel Flaubert construit, déconstruit et reconstruit la réalité politique de son époque dans la fiction. Il s’agit en effet de tout un travail d’agencement et d’organisation que nous allons étudier dans cet article pour démontrer comment la révolution de 1848 est présentée tout au long du roman d’une manière fragmentaire à travers les scènes, les dialogues et les épisodes. Pour mieux cerner le problème, nous allons nous pencher notamment sur les procédés modernes que Flaubert invente pour abandonner le discours explicite de l’Histoire. Ces procédés lui permettent de laisser l’Histoire se raconter par bribes grâce à la focalisation interne et à la fonction narrative de la description. En fait, c’est à travers les passages descriptifs éparpillés que Flaubert parvient à marginaliser l’Histoire et la rendre de cette manière plus présente par son absence et peut-être même plus attirante pour le lecteur.
    Keywords: Flaubert, Discours, Histoire, Poétique, Fiction
  • somayeh keshavarz *, Mahvash Ghavimi Pages 55-67
    La portée exceptionnelle du mythe du Sahara appartient à la littérature de toutes les époques. La littérature française, cependant, dans ce cas, n'est pas d'exception. À cet égard, la nouvelle de Fort Lotfi de l'auteur algérien contemporain, Salim Bachi, est particulièrement intéressante. En exploitant le riche symbolisme de ce mythe, il relate l'expérience particulière d'un soldat dans le désert. En adoptant une méthodologie de recherche descriptive-analytique et en prenant les avantages de l'approche intertextuelle de Michael Riffaterre, cette recherche s’attache à dégager la manière dont le lecteur traverse, pour arriver à l'intertexte et à la signifiance du texte de Bachi. Ce déploiement de variantes analytiques – autour du signe et du signe double – fait du système descriptif un usage fixé par la tradition sémiotique, un rite qui impose le passage du sens à la signifiance. Une étude des structures narratives montre que le passé et l´Histoire n´interviennent pas seulement au niveau thématique mais influencent jusqu´à la forme du récit. Un intérêt tout particulier est porté aux modalités d´une écriture de l´Histoire qui se révèle complexe, entre objectivité historique et fiction. Les résultats de cette étude montrent que l'auteur en symbolisant le mythe du Sahara à travers l'établissement d'un réseau et d'un champ sémantique de Sahara tente de poser la question de l'identité dans le récit. Sahara est le symbole de l’éternité et retour à soi. La question de l´identité se pose alors en termes d´héritage historique.
    Keywords: Salim Bachi, Michael Riffaterre, Intertextualité, Signifiance, Identité
  • Faezeh Khakpour, Negar MAZARI *, Mohammad Reza Farsian Pages 69-86
    Toute réécriture est une adaptation, une modernisation du texte, ainsi chaque époque nécessite un texte qui soit adapté aux goûts et aux attentes de ses contemporains. Jean Anouilh fait partie des dramaturges qui ont retravaillé sur les mythes antiques en essayant de leur donner une nouvelle dimension. Il introduit dans sa pièce intitulée Eurydice des nouvelles significations et, comme le titre indique, cette pièce favorise l’histoire d’une femme.Anouilh modifie quelques aspects du mythe fondateur et il ironise apparemment l’amour pur qui existe entre Orphée et Eurydice dans le mythe originel. L’approche « innovante » de ce mythe est la preuve d’un changement culturel capital, qui marque bien les changements des valeurs morales. Dans cette recherche, sera mise en évidence l’influence de la modernité qui provoque l’individualisme dans la reprise de ce mythe et en nous nous appuyant sur la mythanalyse de Gilbert Durand, nous mènerons des analyses sur les modifications imposées à ce mythe à travers l’étude des mythèmes secondaires dans la pièce d’Anouilh. Cette méthode de critique nous permet d’élaborer l’analyse de la réécriture de ce mythe au champ social. Nous étudierons les changements radicaux des valeurs morales dans la reprise de ce mythe, sous l’influence de la société du XXème siècle.
    Keywords: Mythe, Modernité, Réécriture, Société, Mythanalyse
  • Shabnam Nickrafat *, Bahman Namvar Motlagh Pages 87-101
    Retour au pays natal après une longue durée est un phénomène récurrent qui a nourri beaucoup de romans à l’époque contemporaine tellement marquée par l’immigration et l’exil. Kossi Efoui, écrivain togolais, dans Solo d’un revenant et Dany Laferrière, écrivain haïtien, dans L’Énigme du retour racontent, chacun à sa manière, les complexités chez les revenants qui vivent l’expérience de l’altérité au sein de leur propre patrie. Le rapport problématique liant, dans ces récits, l’instance de la fiction à l’instance de la réalité, et le sens qui en résulte dans le processus du retour, nous préoccupent dans cette étude basée sur la géocritique de Bertrand Westphal. En plus, l’idée de l’hétérotopie évoquée par Michel Foucault et développée par Bertrand Westphal, nous prépare une théorie féconde pour analyser la fonction de l’espace du cimetière comme un espace autre, que les revenants mettent en valeur par rapport à la norme établie de la patrie.
    Keywords: Westphal, Foucault, retour, patrie, hétérotopie
  • Mohammad Rahimi *, Tayebeh Raoufzadeh Pages 103-114
    Cette étude a comparé l’impact de deux différentes approches d’enseignement centrées sur la forme--centration sur les formes (CSFs) et centration sur la forme (CSF)-sur l’acquisition des temps passé composé et imparfait chez les apprenants iraniens de Français langue étrangère (FLE). Dans ce but, 50 apprenants iraniens de FLE du niveau pré-intermédiaire sont été assignés au hasard à un groupe de CSF et un groupe de CSFs. Les participants faisaient deux tests, un test de reconnaissance et un test de production, à la première semaine (pré-test), à la sixième semaine (post-test), et à la neuvième semaine (post-test différé). Les résultats de l’étude ont démontré que les deux groupes amélioraient leur compétence des formes ciblées dans le post-test et dans le post-test différé. Toutefois, la classe CSF, qui a appris les formes ciblées implicitement, avait plus de progrès que la CSFs dans le post-test différé de la reconnaissance et de la production. Cependant, la CSFs avait une meilleure performance dans le post-test de la reconnaissance, alors qu’aucune différence significative n’était observée entre le post-test de la production des deux groupes.
    Keywords: centration sur la forme, centration sur les formes, déductif, enseignement centré sur la forme, français langue étrangère, inductif
  • Nazanine Sandjari *, Dominique Carnoy, Torabi Pages 115-129
    Les voyages dans les romans d’Amin Maalouf ne mènent pas à une destination ou un point nommé la fin. Dans l’univers romanesque de Maalouf la destination fait partie du chemin. C’est pourquoi l’auteur signale dans Samarcande : les voyageurs sont trop pressés d’arriver. Les héros de Maalouf sillonnent le monde dans toutes les directions contrairement aux voyageurs pressés, pour que cette vie d’errance se referme sur le point de départ. Maalouf appelle ce dernier le point d’origine et le met en opposition à la racine. La racine est enfoncée à la terre alors que le point d’origine, le rhizome en devenir est libre comme le rocher de Tanios qui est entre le ciel et la terre. Nous allons voir à la fin de cette étude comment Tanios, représentant du héros maaloufien, met fin à son long voyage en s’asseyant sur un rocher situé sur la terre natale, sur un espace de purgatoire. La recherche présente vise donc à clarifier la relation étroite entre le voyage et le purgatoire dans le sens que Maalouf donne à ce dernier.
    Keywords: Voyages, Point d’origine, Racine, Devenir, Purgatoire
  • Guilioh Merlain VOKENG NGNINTEDEM * Pages 131-143
    Dans l’imaginaire collectif des lecteurs et/ou des critiques littéraires, Jean-Paul Sartre est réputé figure emblématique de l’engagement de l’écrivain au sens où il déclare qu’un texte écrit porte toujours les marques de l’époque qui l’a vu naître. Partant du postulat selon lequel on ne doit pas « parler pour ne rien dire », Sartre conclut que l’écrivain doit toujours et pleinement assumer sa responsabilité. Toutefois, la thèse sartrienne a essuyé des critiques. En prenant en considération les positions de Jean Bessière dans Quel Statut pour la littérature ? (2001), Le Roman contemporain ou la problématicité du monde (2010), d’Emmanuel Fraisse et de Bernard Mouralis dans Questions générales de littérature (2001), de Jean Rancière dans La Parole muette. Essai sur les contradictions de la littérature (1998), de Justin K. Bisanswa dans Roman africain contemporain : fictions sur la fiction de la modernité et du réalisme (2009) et de Patrice Nganang dans Manifeste d’une nouvelle littérature africaine. Pour une écriture préemptive (2007) et Principe dissident (2005), nous voulons montrer qu’au-delà de l’engagement politique et social de l’écrivain, la littérature est aussi et surtout un acte autotélique. Ce qui nous permet de conclure avec Roland Barthes qu’ « écrire est un verbe intransitif ».
    Keywords: Jean-Paul Sartre, Engagement, Littérature, Littérature engagée
  • Maliheh Ziaie, Gholamreza Zatalyan*, Mahboubeh Fahimkalam Pages 145-155
    Simone de Beauvoir est l’un des écrivains philosophiques engagés sous l’influence de la pensée existentialiste du XXe siècle qui se découvre dès l’âge tendre une profonde passion pour la lecture et l’écriture.Son roman Les Mandarins remporte le prix Goncourt. Elle abandonne toutefois le genre romanesque pour se consacrer aux essais et aux ouvrages autobiographiques, comme un genre littéraire et artistique qui se caractérise plus ou moins par l’identité de l’auteur, du narrateur et du personnage. Elle a écrit cinq volumes autobiographiques. En 1958, paraît Mémoires d’une jeune fille rangée qui est structuré, complexe et plus travaillé qu’il n’y apparaît pas au premier regard, suivi de la Force de l’âge et de la Force des choses. À travers cette fresque autobiographique, elle propose un exemple de libération féminine. Nous voudrions montrer que les Mémoires d’une jeune fille rangée est un récit autobiographique réussi et démontrer à travers cette œuvre de quelle façon Beauvoir respecte les principes des théories de Philippe Lejeune et répond aux différentes questions du lecteur à propos des motifs qui se prêtent à composerce livre comme une autobiographie.
    Keywords: Philippe Lejeune, simone, autobiographie, auteur, lecteur