فهرست مطالب

  • پیاپی 28 (پاییز و زمستان 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/11/17
  • تعداد عناوین: 9
|
  • روناک حسینی، محمد زیار* صفحات 7-19
    در گذار از نویسنده گی به سینماگری لاجرم مساله ی تفاوت بین ژانرها و قراردادهای داستانی-سینمایی مطرح میشود و این خود نویسنده-سینماگر را ناگزیر میکند نا در شیوه ی بیان خود دست به انتخاب بزند.
    این همان جایی ست که مارگریت دوراس با ارائه ی الگوی جدیدی از نویسندگی، تصویری نو از نویسنده-سینماگر بدست میدهد که با تمام قراردادها و مرزبندی های پیشین در تقابل است.
    نوشتار دوراس بویژه در "دلداده گی" - آخرین اثر ادبی او در مجموعه داستانهای هندی - عاری از هرگونه نحو زبانی و حضور راوی ست. در واقع اودر این اثر با نفی قوائد و ساختارهای تحمیلی نظام و زبان می کوشد به زبان جدیدی دست یابد که قادر به بیان ناگفتنی هاست. پس ازاین تجربه، به نظر میرسد که دوراس عرصه ی ادبیات را رها می کند تا در عرصه ی - سینما وبا توسل به جادوی تصویر و صدا - به جستجوی آن زبان جدید بپردازد. گویی نوشتار سینمایی دوراس -به دور از هرگونه اقتباس یا رونویسی سنتی- برپایه ی تخریب متون ادبی او و بازنویسی آنها استوار شده است.
    در این مقاله کوشیده ایم نشان دهیم چگونه دوراس با دوباره نویسی متون خود در قالب آثار سینمایی میکوشد به نوشتار خلاقی دست یابد که قادر است از ناگفتنی ترین احساسات بشری و نا نوشتنی ترین وقایع سخن بگوید : ناگفتنی عشق، ناگفتنی جنگ، ناگفتنی مرگ.
    کلیدواژگان: متن، بازنویسی، تخریب، تصویر، صدا، خلاء، سیاهی
  • نسیم لطف نزاد مقیمی*، علی عباسی صفحات 21-57
    در این پژوهش که بر روی چهار نمایشنامه یونسکو، نمایشنامه نویس معاصر، انجام گرفته سعی ما بر این است تا از ابزارهای ارائه شده توسط نشانه شناسی استفاده کنیم و نشان دهیم که چگونه احساس پوچی در این نمایشنامه ها شکل می گیرد. و نیز چگونه می توان کارکرد روایتگری در نمایشنامه های معنا باخته یونسکو را که شامل: طرح کلی روایتگری، افعال وجهی، بررسی میان افعال وجهی و مربع معنایی است، مورد بررسی قرار داد. این نمایش نامه ها بر خلاف جریان سایر آثار ادبی هستند و در آن ها شاهد واژگونی ارزش ها در جهان معنا باخته ایم. سعی ما براین است که از طریق این پژوهش به بررسی افکار پوچ و معنا باخته در نمایشنامه های کرگدن (تبدیل انسان ها به کرگدن، بی تفاوتی انسان ها نسبت به یکدیگر و نابودی انسانیت)، صندلی ها (تنهایی انسان ها، احساس خلا، نبود انسان و عدم حضور خداوند)، امده یا چگونه از شرارت آن رها شویم (فقدان متقابل احساسات و سرکوب گناه، فشار ضمیر ناخودآگاه و حسرت و پشیمانی) و شاه میمیرد (بحران مرگ و هراس انسان در مواجهه با مرگ) بپردازیم و برخی از ایده های فلسفی و ادبی در تئاتر معنا باخته یونسکو را توضیح دهیم. در مجموع چهارچوب اصلی این پزوهش، مطالعه در مورد کارکرد روایتگری در چهارنمایشنامه یونسکو است.
    کلیدواژگان: یونسکو، نشانه شناسی، معنا باختگی، انسانیت، نا انسانیت، اشیا
  • مژگان مهدوی زاده *، اکرم آیتی صفحات 59-79
    بسیاری از شعرا، با به منصه ظهور نهادن عینی یک مفهوم انتزاعی، بغدخت درونی خود را به نمایش گذارده اند و به مثابه آیینه ای، به بازتاب زیبایی های افرینش پرداخته اند. آراگون، شاعر فرانسوی قرن بیست، متاثر از شعر و فلسفه ی شرق و به ویژه جامی، در مجنون السا، خود را به مانند مجنون، دیوانه وار در جستجوی السای خود می بیند. احمد شاملو، شاعر معاصر ایرانی نیز متاثر ازآراگون، با ابرازعشق به آیدا، پا به عرصه ی وجود می نهد. آیدا و السا، جلوه هایی از دلدار، وطن و هموطنان دو شاعرمی شوند. در این پژوهش، هدف ما نشان دادن این است که چگونه آراگون و شاملو، در جستجوی هویت گمشده خود، با عینیت بخشیدن به عشقی مجازی در قالب اشعاری سوررئالیستی، نسلی را، هم در فرانسه و هم در ایران، متاثراز طرز تفکر خود، قرار داده اند.
    کلیدواژگان: عشق، مجنون، الزای آراگون، آیدای شاملو، شعر سوررئالیستی
  • مطهره مرادیان سرخی *، رویا لطافتی، حمید رضا شعیری، محمودرضا گشمردی صفحات 81-102
    دانیل پناک یکی از نویسنگانی است که حرفه معلمی را ترک کرده تا خود را به طور کامل وقف نویسندگی و ادبیات کند. مهم ترین ویژگی رمان های وی بازتاب تفکرات آموزشی و پرورشی در آنهاست وتلاش او برای نمایش رفتارها، حالات، دغدغه ها و مسائل و مشکلات آموزشی و فرایند های ایجاد انگیزه برای دانشجویان و دانش آموزان است.
    در این مقاله بر آنیم تا مفاهیم آموزشی موجود در دو رمان این نویسنده، همچون یک داستان و من و کامورا استخراج کنیم و آن ها را مبتنی بر نظریه های الگوسازی نمایش مورد بررسی قرار دهیم. یکی از این الگوها مبنای مطالعه میدانی این پژوهش است. دغدغه این مطالعه میدانی بررسی پیشنهادهای آموزشی پناک برای توانش های زبانی فهم نوشتاری و تولید نوشتاری نزد زبان آموزان ایرانی دارای سطح B2 است. هدف این مقاله باررسی این نکته است که تا چه حدی مفاهیم آموزشی مطرح شده توسط یک رمان نویس در متنی که برای آموزش تدوین نشده است، می تواند الهام بخش معلمان برای مدیریت بهتر کلاس، شناخت بهتر نیاز زبان آموزان، آماده سازی محتوای آموزشی و در نهایت ایجاد فضای همدلی میان خود و زبان آموزان باشد. تحلیل داده های مطالعه میدانی نشان می دهد که پیشنهادات آموزشی پناک منطبق بر بافت آموزش زبان فرانسه در ایران است.
    کلیدواژگان: همچون یک داستان، کامو و من، خواندن، نوشتن، زبان فرانسه
  • وحید نژاد محمد، محمد کیانی دوست * صفحات 103-126
    پاتریک مدیانو، رمان نویس معاصر فرانسوی، بواسطه ی آثار اتوبیوگرافیک خود به ویژه تصادف شبانه، روح انسانی را که درگیر وقایع و خاطرات گذشته است، به تصویر می کشد. بنابراین حافظه ی وی پیش از تولدش شکل می گیرد. با پرداختن به مفاهیم جستجو و هویت، نویسنده فقدان پدر و مادر و آسیب های دنیایی که در آن زیسته را ارائه می کند. در جهان تاریک وی که مبتنی بر کشف ماجراها، وقایع و داستانهای روایت شده است، و از طریق نگرانی ها و درگیریهای ذهنی، خواننده متوجه حضور چهره ها و اسطوره هایی می شود که تصاویر کهن را تجدید و بازسازی کرده و نوشتار (ادبیات) کلاسیک را متحول می کنند. بدیهی است که پاسخ به تناقض و بی تفاوتی، نشان دهنده بی نظمی ذهن پریشان و سردرگم راوی و نیز نشان دهنده جستجوی هویتی از دست رفته و مضطرب است. هدف این روشن ساختن مصادیق اسطوره ای ذکر شده در مثال های متنی با جوانب مختلف است که می تواند عناصر پراکنده ی ذهن را بواسطه ی حافظه مجدد در جایگاه خود قرار داده و بدان نظم دهد و نشات دهنده پوچی وجودی آزادی انقلابی باشد.
    هدف دیگر مقاله ی حاضر عبارتست از بررسی عملکرد اسطوره های پنهان در رمان مذکور، و نوع شناسی نمایش و ارائه ی برخی کهن الگوهایی که منجر به ادراک و مشاهده دقیق گذشته می شوند.
    در واقع، این مقاله شامل دو بخش است که بخش اول، با رویکردی جامع، به بررسی فرآیند تخصیص بعد افسانه ای و اسطوره ای اثر مذکور و مطالعه روشی که منطبق بر آن مودیانو، به سبک خود، به مفهوم اسطوره شناسی پرداخته، می پردازد. در بخش دوم، در حالی که بعد اسطوره ای اثر روی کهن الگوی احساسات و غرایز سرکش و نفس اماره و لطافت زنانه متمرکز شده، تلاش براین است که این روش کهن الگویی تجدید نمادین از اسطوره های باستانی و نیز بازنمایی ادبی این نوع تجدید نمادین اسطوره ها و کهن الگوها در اثر مودیانو، مطالعه و بررسی شود.
    کلیدواژگان: اسطوره، رمان، زن فتانه، هویت، مودیانو
  • مینا رفعتی *، یاسمین محمدی صفحات 126-145
    زیبایی شناسی کلاسیک آلمان، نظریه ی رمان را در سطح تاریخی بررسی می کند. زمانی که هگل رمان را به عنوان حماسه بورژوازی مطرح میسازد، در واقع آن را نوعی هنر میداند که در درون تکامل بورژوازی، با حماسه همخوانی پیدا می کند. قهرمان مسئله دار در رمان، به تعبیر لوکاچ در جستجوی آرمان های از دست رفته ی خویش- در فضایی که ارزش های قهرمان جایی ندارند- به پا می خیزد؛ خیزشی که در آخر به شکست منجر می شود. این قهرمان دن کیشوت وار در طلب ارزش هایی است که جامعه ی بورژوازی تحققی برایشان متصور نیست. پس قهرمان مسئله دار رمان قرن بیستم، شوالیه ی جدیدی است: او میکوشد که از ورای وجود خانواده، جامعه، دولت، قوانین، گرفتاری های شغلی و غیره، به جدال با نگون بختی پیش رویش برخیزد.
    این مقاله، با پژوهش در دو رمان اتوبیوگرافیک آنی ارنو: کمدهای خالی و اتفاق ، به بررسی مفهوم قهرمان مسئله دار میپردازد و از منظر جامعه شناختی ادبی به موضوع تقابل قهرمان رمان و جامعه بورژوازی می نگرد.
    کلیدواژگان: نقد جامعه شناختی، آنی ارنو، قهرمان مسئله دار، رمان اتوبیوگرافیک، اتفاق، کمدهای خالی
  • ناهید شاهوردیانی، عارفه النساء حسینی حجازی* صفحات 147-172
    این مقاله به بررسی دوگانگی گفتمان های ایدئولوژیک در رمان مردگان باغ سبز نوشته محمدرضا بایرامی می پردازد. فرضیه اولیه تحقیق بر این مسئله مبتنی است که دوگانگی مزبور ناشی از وجود یک «سوژه فرافردی» با هویت های گوناگون است که نویسنده آن ها را در ظاهر متضاد با هم می بیند. این تحقیق بر پایه نقد جامعه شناسی ل. گلدمن، و. زیما و ا. کرو، نظریه های روایت ژ. ژنت و نظریه های پ. بوردیو و با بررسی شرایط دریافت رمان صورت گرفته است. بعلاوه، نظریه های بوردیو زمینه را برای بررسی حالت فکری نویسنده در سایه تحلیل فرااخلاقی نویسندگی فراهم آورده است. در تحلیل فرااخلاق نویسندگی در این اثر محمدرضا بایرامی، جستاری نیز به شرایط اجتماعی تاریخی پیدایش ادبیات معاصر فارسی و مبحث تعهد در این ادبیات داشته ایم.
    کلیدواژگان: سوژه فرافردی، نظریه فراخلاق نویسنده، دوگانگی، گفتمان، حالت فکری نویسنده
  • سارا طباطبایی* صفحات 173-189
    آنتونن آرتو نویسنده ای روانپریش است و به گفته لکان این بیماری در عدم پذیرش «دیگری» خلاصه می شود. دیگری تهدیدی است بیرونی که با نفوذ به ذهن و جان آرتو قصد تحریف و تخریب افکارش را دارد. زبان یکی از نمودهای «دیگری» است که میکوشد آزادی محض وجود او را در حصر ساختارهای از پیش تعیین شده درآورد. جامعه میخواهد فردیت او را از بین برد تا در قالب هنجارها و رسوم منحط جای گیرد. روانشناسان گفته ها و نوشته هایش را هذیان قلمداد می کنند و بازیگران واسطه هایی خائن بیش نیستند که تئاتر او را به ورطه نابودی کشاندند. آرتو از این همه میگریزد به این امید که در دل قومی بدوی آزادانه حقیقت وجودش را زندگی کند. اما در بازگشت خود را در ردای دیوانه ای باز مییابد که برای رهایی از شر طلسم اهریمنی که به جانش افتاده بی وقفه فقط مینویسد. این مقاله کوششی است برای مطالعه و بررسی معناگردانی خودخواسته آنتونن آرتو در قالب هذیان طلسم.
    کلیدواژگان: هذیان، طلسم، اهریمن، دیگری، روان نژندی، معناگردانی
  • ملاحت بابایاری روشتی، مجید یوسفی بهزادی* صفحات 191-206
    مقاله حاضر هدف دارد به مطالعه غرب زدگی جلال آل احمد (1969-1923) با بهره گیری از روش تحلیلی پی یر برونول، قانون ظهور و قانون انعطاف پذیری پرداخته و اهمیت رویکرد بینافرهنگی را در مضامینی همچون خویش (شرق) و دیگری (غرب) نمایان سازد. از نگاه آل احمد شرق و غرب دو موضوع قابل بحث هستند و انگیزه او برای سرزنش انسان غرب زده در تقابل میان اصالت شرقی و تمدن غربی متبلور می شود. به علاوه، قاعده ایو شورل (Y و X) که بر پایه انعطاف پذیری و موضع مخالف بنا شده است، برای پیشبرد مطالعه تطبیقی این پژوهش و کشف واقعی خویش (تسلیم) و دیگری (سلطه) مهم ارزیابی می شود. تلاش خواهیم کرد تاثیر قوانین پی یر برونول در تصاویر پیونده خورده میان غرب و شرق را نشان دهیم و اینکه درآن تصاویر نگاه من (آل احمد) به عنوان داوری منصف به تفاوت ها و قرابت ها می پردازد.
    کلیدواژگان: دیگری، آل احمد، تقابل، شرق، خویش، غرب
|
  • Ronak Hosseini, Mohammad Ziar * Pages 7-19
    Le passage du travail d’écrivain à celui de cinéaste pose immédiatement la question du genre et des conventions romanesques et filmiques. Il oblige l’écrivain à se situer par rapport à ces formes d’expression. À ce niveau général, se manifeste déjà l’attitude systématiquement subversive de Duras, qui s’attaque à tout système pré-établi, toute convention, toute forme de catégorisation. Son écriture en particulier dans L’Amour – le dernier texte écrit dans le cycle indien – est dépourvue de syntaxe générale et de sujet (narrateur) au bénéfice de l’impersonnel afin de manifester un monde indicible, dans lequel nous sommes libérés des contraintes données par la loi et structurées par le système du langage. Après cette expérience d’écriture, il semble qu’elle ait quitté le champ littéraire pour son entreprise d’écriture dans un autre champ: le cinéma. Mais pour continuer, cette fois, son chemin dans l’écriture inachevée. Dans cet article nous allons montrer comment l’écriture filmique est, pour Duras, une voie pour suivre l’évolution de l’écriture qui finira par détruire le texte précédent afin de faire venir le texte qui ne s’écrit pas.
    Keywords: texte, Réécriture, destruction, image, son, vide, Noir
  • nassim lotfnejad moghimi*, Ali Abbassi Pages 21-57
    Ce travail de recherche envisage d’analyser quatre pièces d’Ionesco Rhinocéros, Les Chaises, Amédée ou Comment s’en débarrasser? et Le Roi se meurt avec l’objectif de trouver leur fonctionnement narratif grâce aux outils fournis par lasémiotique. Le schéma narratif canonique, les modalités, le conflit entre les verbes modaux et le carré véridictoire de ces pièces sont à contre-courant des autres œuvres littéraires et nous montrent ainsi un bouleversement des valeurs et des idées dans le monde de l’absurde.Nous avons bien le PN et l’objet de valeur mais le résultat est inattendu et on peut voir le changement dans le parcours narratif et l’objet de valeur. Dans le cadre de cette étude, nous allons essayer également de trouver une réponse à cette question: comment ses idées: Rhinocéros (la métamorphose de l’homme en rhinocéros, l’absence d’intérêt à l’égard des gens, l’inhumanité), Les Chaises (la solitude, l’absence d’amour et l’absence de Dieu), Amédée (le divorce émotionnel entre un couple et la mort du sentiment, les regrets et le remords d’un homme dans la vie) et Le Roi se meurt (la peur de la mort et l’angoisse de l’homme devant la mort) sont exprimées par Ionesco dans le théâtre de l’absurde.
    Keywords: Ionesco, Sémiotique, Absurdité, Humanité, Inhumanité, Chose
  • Mojgan Mahdavi Zadeh*, Akram AYATI Pages 59-79
    Résumé: La manifestation concrète de la réalité d’une notion abstraite a suscité chez de nombreux poètes la révélation au public de leur propre Muse, et les a conduits à refléter, comme un miroir, les beautés de la création. Dans Le Fou d’Elsa, Louis Aragon, poète du 20e siècle français, inspiré par la poésie et la philosophie orientales, en particulier par Djâmi, s’est mis en scène sous les traits d’un fou, Madjnûn,en quête de son Elsa. De même, Ahmad Shâmlû, poète contemporain iranien, influencé par Aragon, est éveillé par l’amour d’Âydâ. Pour nos deux poètes, Ayda et Elsa représentent, et la bien-aimée, et la patrie, et les compatriotes. À travers cette recherche, nous allons discerner comment, en quête d’une identité perdue, sous prétexte d’un amour abstrait qui s’est concrétisé un jour, et par des poèmes surréalistes, nos deux auteurs ont pu mettre en œuvre leurs idées pour toute une génération, et en France, et en Iran. Mots-clés : Amour, Medjnûn, Elsa d'Aragon, Âydâ de Shâmlou, Poème surréaliste.
    Keywords: Amour, Medjnoun, Elsa d’Aragon, Âydâ de Shâmlû, Poème Surréaliste
  • Motahareh Moradian sorkhi*, Roya LETAFATI, Hamid Reza SHAIRI, Mahmoud Reza Gashmardi Pages 81-102
    Daniel Pennac est un romancier qui a quitté son métier de professeur de français pour se consacrer entièrement à la littérature. La caractéristique la plus importante de ses romans est qu’il y projette ses réflexions didactiques et tente de montrer les attitudes, les préoccupations, les difficultés pédagogiques et les processus de motivation des enseignants. Le présent article a pour objet de repérer les concepts didactiques développés dans deux romans de Pennac, Comme un roman et Kamo et moi et de les modéliser à partir des théories de modélisation. L'une de ces modélisations constitue la base d’une étude de terrain qui tente de vérifier, en contexte iranien auprès d’étudiants de FLE, niveau B1 acquis, les propositions didactiques de Pennac sur la compétence de la compréhension écrite et la lecture. Il s’agit surtout de voir dans quelle mesure les concepts didactiques développés par un romancier dans un texte non destiné à l'enseignement peuvent inspirer les enseignants pour mieux gérer leurs cours, mieux connaître les besoins de leurs apprenants, mieux préparer le contenu de leurs cours et en définitive créer plus d'empathie entre eux et les apprenants. L'analyse des résultats de cette étude de terrain indique que les propositions didactiques de Pennac sont adaptables au contexte iranien de l'enseignement du FLE.
    Keywords: Comme un roman, Kamo et moi, Lire, Ecrire, FLE
  • Vahid NEJAD MOHAMMAD, Mohammad KIANIDUST* Pages 103-126
    Le romancier français contemporain Patrick Modiano nous présente à travers ses écrits autobiographiques, entre autres Accident nocturne, une âme hantée par les évènements et les souvenirs passés. Sa mémoire obsédée précède ainsi sa naissance. Traitant de quête et d’identité, l’auteur met en scène l’absence de ses parents et les traumatismes de sa vie. Dans son univers sombre, à travers les angoisses et les obsessions, se font jour des figures et des mythes qui renouvellent les images traditionnelles et renversent l’écriture classique. Cet article se propose d’étudier la fonction des mythes dissimulés dans Accident nocturne, et la modalité de la représentation de quelques archétypes qui mènent à une perception et une observation minutieuse du passé. La première partie étudiera, dans une approche globalisante, la présence d’une portée mythique dans Accident Nocturne et la manière dont Modiano a investi la mythologie; la seconde partie, tout en particularisant l’aspect mythique sur l’archétype de la sensualité et de la suavité féminine, approchera la modalité archétypale de ce renouvellement du symbolique des mythes anciens ainsi que la poétique de leur réactualisation dans l’œuvre modianesque.
    Keywords: mythe, Roman, Femme Fatale, Identité, Modiano
  • Mina RAFATI*, Yassmin MOHAMMADI Pages 126-145
    L’esthétique classique allemande étudie le roman sur un plan historique. Quand Hegel reconnaît le roman en tant qu’épopée de la bourgeoisie, ou plutôt de moderne épopée bourgeoise, il ne fait qu’estimer le roman comme un genre artistique qui, au travers de l’évolution de la bourgeoisie, revêt un rôle et une importance identiques à ceux de l’épopée. Selon les termes lukácsiens, le héros problématique du roman, à la recherche de ses idéaux perdus, s’insurge dans un milieu où ses valeurs n’ont aucune pertinence, dans une insurrection qui ne se solde à la fin que par l’échec. Ce héros recherche, à la manière de Don Quichotte, des valeurs qui ne sont pas réalisables aux yeux de la société bourgeoise. Le présent article tente d’étudier le concept du héros problématique à travers deux romans d’Annie Ernaux, Les Armoires vides et L’Événement, traitant dans une approche sociocritique lukácsienne l’opposition du héros du roman avec la société bourgeoise et ses efforts pour s’y intégrer,,.
    Keywords: Sociocritique, Lukács, Annie Ernaux, Héros Problématique, Roman Autobiographique, L’Événement, Les Armoires Vides
  • Nahid Shahverdiani, Arefeh Nessa Hosseini Hedjazi* Pages 147-172
    Cet article étudie l’équivoque discursif idéologique dans le roman Mordegân-e bâq-e sabz[1][2] (trad. libre: Les Morts du parc vert) de M.R. Bâyrâmi. L’hypothèse que cet article se propose d’étudier est celle d’une équivoque du discours idéologique provoqué par un «sujet transindividuel» aux identités plurielles et perçues par l’auteur comme conflictuelles, identités qui peuvent être dégagées grâce à une analyse narratologique. La recherche se base sur la sociocritique d’Edmond Cros, de Pierre V. Zima et de Lucien Goldmann, la narratologie genettienne et la théorie bourdieusienne des champs littéraires, en s’appuyant sur une étude de la réception de l’œuvre. La théorie bourdieusienne des champs et de la figure de l’intellectuel sert de support à l’analyse de la position auctorale et de l'ethos auctoriel, précédée par un retour sur la littérature persane moderne et son choix de l’engagement en raison, notamment, du contexte sociopolitique présidant à sa genèse. [1]. Toutes les traductions en français d’extraits du roman ou de titres d’ouvrages visibles dans cet article sont personnelles. [2]. Les translittérations suivent les normes de la revue Plume.
    Keywords: Sujet Transindividuel, Ethos De L’écrivain, Equivoque, discours, Position Auctorale
  • Sara TABATABAEI* Pages 173-189
    Antonin Artaud est un théoricien du théâtre, acteur, écrivain, essayiste, dessinateur et poète français qui a souffert pendant toute sa vie de troubles psychiques. Son œuvre peut nous révéler cette souffrance et ces troubles qui vont s’exaspérer pour toucher vers la fin de sa vie à un délire aigu: celui d’ensorcellement par des démons. Suivant une approche psychanalytique, nous allons étudier dans cet article la dimension poétique de la déformation de la réalité commune dans le délire d’Artaud et analyser l’altération subjective du sens opérée par l’écrivain dans son écriture.
    Keywords: Délire, Envoûtement, Démon, Autre, Sujet Psychotique, Altération Subjective Du Sens
  • Malahat BABAYARI RAVECHTI, Majid Yousefi Behzadi* Pages 191-206
    Le présent article a pour but d’étudier L’Occidentalite (Gharbzadegui) de Djalal Al-e Ahmad (1923-1969) par la méthode analytique de Pierre Brunel, La loi d’émergence et La loi de flexibilité  afin de mettre en évidence l’importance de l’approche interculturelle dans le Même (l’Orient) et l’Autre (l’Occident) deux critères discutables selon le jugement de Al Ahmad. La motivation des reproches que Al-e Ahmad adresse à l’homme occidentalisé se cristallise dans la confrontation entre l’originalité orientale et la civilisation occidentale. En outre, la fameuse formule d’Yves Chevrel (X et Y) fait évoluer le processus de notre étude comparatiste dans la mesure où elle préconise une souplesse d’esprit et une position opposée pour découvrir réellement le même (soumission) et l’autre (domination). On tentera de montrer l’efficacité des lois de Pierre Brunel dans l’approchement des images entrecroisées entre l’Occident et l’Orient où le regard du Je médiateur apprécie à la fois la dissemblance et l’assimilation.
    Keywords: Al-E-Ahmad, l’Orient, l’Occident, Le Même, l’Autre, La Confrontation