جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "راه رفتن" در نشریات گروه "پزشکی"
-
هدف
باتوجه به افزایش جمعیت سالمندی و افزایش شیوع زمین خوردن و کاهش تعادل در سالمندان استفاده از کفی طبی و کفش یکی از روش های رایج و کم هزینه برای بهبود تعادل در این افراد می باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر استفاده از یک رویکرد ترکیبی از مداخلات کفش و کفی که شامل کفش دارای فلیر جانبی پاشنه همراه با کفی دارای ساپورت قوس و گریپ بار انگشتان بر پارامترهای تعادل استاتیک و دینامیک افراد سالمند با مشکلات تعادلی می باشد.
روش بررسیاین مطالعه شبه آزمایشی از نوع قبل و بعد است که بر روی 15 سالمند واجد شرایط با سابقه زمین خوردن در 6 ماه گذشته (میانگین سنی 94/3±70 سال) انجام شد. در این مطالعه از کفی نیمه سخت EVA استفاده شد. تست های ثبات راه رفتن و ایستادن در دو وضعیت یکی کفش استاندارد بدون تغییر و دیگری کفش دارای فلیرجانبی پاشنه همراه باکفی دارای ساپورت قوس و گریپ بار بر روی آزمودنی ها انجام شد. از سیستم تحلیل راه رفتن به منظور ثبت پارامترهای زمانی و مکانی راه رفتن و سنجش تعادل استفاده شد.
یافته هااستفاده از کفش دارای فلیرپاشنه همراه با کفی دارای ساپورت قوس و گریپ بار در مقایسه با کفش استاندارد سبب افزایش سرعت راه رفتن (0/003=P) و کدنس (0/004=P) شد و زمان گام (0/008=P) کاهش معنی داری پیداکرد. حرکت مرکز فشار در جهت داخلی-خارجی در حالت ایستاده هنگام استفاده از کفش اصلاح شده در مقایسه با کفش استاندارد بدون تغییر به طور معنی داری افزایش یافت (0/001=P). نیروی پیش رونده حرکت افزایش و نیروی مقابله کننده حرکت کاهش یافت.
نتیجه گیریاستفاده از کفش دارای فلیرپاشنه همراه با کفی دارای ساپورت قوس و گریپ بار علاوه بر افزایش تعادل باعث بهبود پارامترهای زمان گام و سرعت راه رفتن جهت تسهیل حرکات در افراد سالمند شد.
کلید واژگان: سالمندی, راه رفتن, تعادل, کفی طبی, کفشObjectiveDue to the increase in the older population and their high prevalence of falls and loss of balance, the use of medical insoles and shoes is one of the common and low-cost methods to improve balance in these people. This study uses a combined approach of shoes and soles (including shoes with lateral heel flares, arch support, and toe grip bar) on the static and dynamic balance parameters of older people with balance problems.
Materials & MethodsThis is a quasi-experimental before-and-after study conducted on 15 eligible seniors with a history of falling in the past 6 months (Mean±SD age, 70±3.94 years). This study used a semi-rigid EVA (ethylene vinyl acetate) sole. Walking and standing stability tests were performed on the subjects in two conditions: one with standard shoes and the other with lateral heel flare and insole with arch support and toe grip bar. The gait analysis system was used to record the temporal and spatial parameters of walking and to measure balance.
ResultsCompared to standard shoes, shoes with a lateral heel flare, arch support, and toe grip bar significantly decreased the walking speed (P=0.003), cadence (P=0.004), and stride time (P=0.008). The finding of the movement of the center of pressure in the medial-lateral direction in the standing position increased significantly (P=0.001) when using modified shoes. The progressive force of the movement increased, and the opposing force of the movement decreased.
ConclusionUsing shoes with heel flares, arch support, and a toe grip bar will increase balance. It also improved the parameters of step time and gait speed to facilitate movements in older people.
Keywords: Aging, Gait, Balance, Insole, Shoes -
زمینه و هدف
راه رفتن یک الگوی حرکتی بنیادین است که تحت تاثیر ساختارهای مختلفی قرار دارد. این مطالعه به منظور تعیین اثر تمرینات روی شن بر طیف فرکانس نیروی عکس العمل زمین در افراد دارای ترمیم رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت هنگام راه رفتن انجام شد.
روش بررسیاین کارآزمایی بالینی روی 28 دانشجوی پسر دارای پای پرونیت و آسیب ACL با دامنه سنی 25-22 سال در دانشگاه محقق اردبیلی انجام شد. آزمودنی ها به صورت تصادفی در دو گروه 14 نفری کنترل و تمرینات روی شن قرار گرفتند. متغیرهای نیروی عکس العمل زمین در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از دستگاه صفحه نیرو اندازه گیری شد.
یافته هاتعداد هارمونی ضروری در مولفه گشتاور آزاد در پس آزمون گروه کنترل (16.48±4.14) در مقایسه با پیش آزمون (19.11±2.15) 15.95% کاهش یافت (P<0.05). تعداد هارمونی ضروری در راستای داخلی-خارجی نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون گروه تمرین (15.59±3.92) در مقایسه با پیش آزمون (19.23±2.66) 23.34% کاهش یافت (P<0.05). همچنین تعداد هارمونی ضروری در راستای قدامی-خلفی نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون گروه تمرین (21.61±2.55) در مقایسه با پیش آزمون (14.47±4.11) 33.04% درصد افزایش یافت (P<0.05).
نتیجه گیریتمرین بر روی شن توانست مکانیک راه رفتن افراد دارای ترمیم رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت را بهبود دهد.
کلید واژگان: رباط صلیبی قدامی, پرونیت, پا, راه رفتن, شن و ماسهBackground and ObjectiveGait is a fundamental movement pattern influenced by various structures. This study aimed to determine the effect of sand-based training on ground reaction force frequency spectrum in individuals with anterior cruciate ligament (ACL) reconstruction and pronated feet during gait.
MethodsThis clinical trial was conducted on 28 male students with pronated feet and ACL injuries aged 22-25 years at Mohaghegh Ardabili University. Participants were randomly assigned to two groups of 14: A control group and a sand-based training group. The ground reaction force variables were measured using a force plate in the pre-test and post-test.
ResultsThe number of necessary harmonics in the free moment component decreased by 15.95% in the post-test (16.48±4.14) compared to the pre-test (19.11±2.15) of the control group (P<0.05). The number of necessary harmonics in the mediolateral direction of the ground reaction force decreased by 23.34% in the post-test (15.59±3.92) compared to the pre-test (19.23±2.66) of the training group (P<0.05). Additionally, the number of necessary harmonics in the anteroposterior direction of the ground reaction force increased by 33.04% in the post-test (21.61±2.55) compared to the pre-test (14.47±4.11) of the training group (P<0.05).
ConclusionSand-based training was able to improve the gait mechanics of individuals with ACL reconstruction and pronated feet.
Keywords: Anterior Cruciate Ligament, Foot, Pronation, Walking, Sand -
زمینه و هدف
سکته مغزی به دنبال مختل شدن خون رسانی به ناحیه ای در مغز سبب آسیب در سیستم های حسی و حرکتی و ناتوانی های حرکتی و شناختی می شود. هدف از این مطالعه تعیین و بررسی تاثیر تمرینات در منزل با اضافه بار عملکردی بر بیماران سکته مغزی حاد بود.
روش بررسیدر این مطالعه نیمه تجربی که در سال 1403 به صورت پیش آزمون و پس آزمون با گروه های تجربی و کنترل انجام شد، جامعه آماری شامل بیماران سکته مغزی مراجعه کننده به کلینیک بیمارستان شهدای عشایر خرم آباد بود. نمونه آماری شامل 24 نفر بیمار سکته مغزی حاد بود که به صورت تصادفی در دو گروه (مداخله و کنترل) تقسیم شدند. در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون (پس از 12هفته تمرین)، آزمون تعادل برگ، اندازه گیری استقلال عملکردی، آزمون راه رفتن دالی و بررسی الکترومیوگرافی عضله تیبیالیس قدامی و چهارسر رانی در هر2 گروه اجرا شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل و کولموگروف اسمیرنف تجزیه و تحلیل شدند.
یافته هادر بررسی تعادل با سطح معنی داری (0001/0 =p)، در آزمون راه رفتن با سطح معنی داری (0001 /0=p) و در آزمون استقلال عملکردی با سطح معنی داری (0001/0=p) در گروه مداخله وضعیت بهتر بود. بررسی الکترومیوگرافی عصب عضله چهارسر رانی با سطح معنی داری (01/0=p) و عصب عضله تیبیالیس قدامی با سطح معنی داری (01/0=p) مشخص کرد آمپلیتود عضله گروه کنترل وضعیت بهتری داشت.
نتیجه گیرینتایج این مطالعه نشان داد علاوه بر تمرینات کلینیکی تمرینات مبتنی بر منزل با استفاده از یک وزنه یا ویت کاف موجب بهبود عملکرد مستقل، راه رفتن و وضعیت تعادلی بیماران سکته مغزی حاد می شود که این موضوع با تغییرات مثبت در الکترومیوگرافی عضلات درگیر همراه بود.
کلید واژگان: تمرین مبتنی بر منزل, استقلال عملکردی, تعادل, راه رفتن, الکترومیوگرافی, سکته مغزیArmaghane-danesh, Volume:29 Issue: 4, 2024, PP 542 -555Background & aimstroke causes damage to the sensory and motor systems and motor and cognitive disabilities due to impaired blood supply to an area in the brain. The aim of the present study was to investigate the effect of exercises at home with functional overload on acute stroke patients.
MethodsIn the present semi-experimental study conducted in 2024, as a pre-test and post-test with intervention and control groups, the statistical population included stroke patients referred to the clinic of Shohdai Eshair Hospital in Khorramabad. The statistical sample included 24 acute stroke patients who were randomly divided into two groups (intervention and control). In two stages of pre-test and post-test (after 12 weeks of training), leaf balance test, measurement of functional independence, dolly walking test and electromyography examination of anterior tibialis muscle and quadriceps femoris were performed in both groups.The collected data were analyzed using independent t and Kolmogorov-Smirnov statistical tests.
ResultsThe balance examination with a significant level (p = 0.0001), in the walking test with a significant level (p = 0.0001) and in the functional independence test with a significant level (0.0001) p=0/) in the experimental group, the situation was better. Electromyography examination of quadriceps muscle nerve with a significant level (p=0.01) and anterior tibialis muscle nerve with a significant level (p=0.01) revealed that the muscle amplitude of the control group was better.
ConclusionThe results of the present study indicated that in addition to clinical exercises, home-based exercises using a weight or weight cuff improve independent performance, walking, and balance in acute stroke patients, which was associated with positive changes in muscle electromyography.
Keywords: Home-Based Exercise, Functional Independence, Balance, Gait, Electromyography, Stroke -
پیش زمینه و هدف
شیوه راه رفتن و تقارن مفاصل مختلف اندام تحتانی و به مخصوص زانو که از مفاصل مهم پیش برنده به جلو و تحمل کننده وزن است، ممکن است به دنبال بی حرکتی و آتل گیری اندام فوقانی، دستخوش تغییراتی شود. بنابراین هدف از تحقیق حاضر، تحلیل تقارن حداکثر توان مکانیکی سه بعدی مفصل زانو حین راه رفتن در وضعیت آتل گیری اندام فوقانی با اسلینگ در زنان جوان بود.
مواد و روش کاراین مطالعه از نوع شبه تجربی و مقطعی بود. تمامی شرکت کنندگان تحقیق، فرم رضایت نامه شرکت در آزمون را پس از اطلاع از جزئیات آن امضا کردند و از پژوهشکده علوم حرکتی دانشگاه خوارزمی، کد اخلاق جهت اجرای پژوهش اخذ شد. 30 آزمودنی زن سالم بر اساس معیارهای ورود و خروج، شامل اینکه اندام غالبشان سمت راست باشد و هیچ گونه سابقه اختلالات ارتوپدیک و نورولوژیکی نداشته باشند، در سه وضعیت عادی، وضعیت آتل گیری اندام فوقانی غالب و سپس وضعیت آتل گیری اندام فوقانی غیر غالب بر روی مسیر صفحه نیرو و در مقابل دوربین های آنالیز حرکت راه رفتند. بر اساس خروجی های کینتیک و کینماتیک به دست آمده، مقدار توان مکانیکی زانوی پای غالب و غیر غالب آزمودنی ها در سه وضعیت برآورد شدند و جهت مقایسه میانگین توان مکانیکی سه بعدی مفصل زانو در هرکدام از وضعیت های آتل گیری سمت غالب و غیرغالب اندام فوقانی با وضعیت عادی، از آزمون تی مستقل استفاده گردید (05/0≤p).
یافته هانتایج نشان دادند که هیچ کدام از مقادیر مربوط به توان تولیدی و جذبی سه بعدی مفصل زانو در دو اندام راست و چپ تفاوت معناداری با هم ندارند.
بحث و نتیجه گیریاصل سیمتری یا تقارن در مفصل زانو بین هر سه وضعیت آتل گیری اندام فوقانی غالب و غیر غالب برقرار است. ازآنجاکه توان مکانیکی از معیارهای مهم بیومکانیکی است و حاوی اطلاعات کینتیکی و کینماتیکی به طور هم زمان است، شاید بتوان نتیجه گرفت که تقارن بیومکانیکی مفصل زانو در وضعیت های بی حرکتی اندام فوقانی برقرار است و این مفصل بیشتر نقشی کنترلی در راه رفتن دارد.
کلید واژگان: تقارن, توان مکانیکی, راه رفتن, اندام فوقانیBackground & AimsThe way we walk and the symmetry of various joints in the lower limb, particularly the knee, which is crucial for movement and weight-bearing, can change due to immobility and splinting of the upper limb. Therefore, this research aimed to conduct a symmetry analysis of the three-dimensional maximum mechanical power of the knee joint during walking while using an upper limb splint with a sling in young women.
Materials and MethodsThis study employed a quasi-experimental and cross-sectional design. All research participants provided written consent to participate after being informed about the study's details. Ethical approval was obtained from the Kinesiology Research Center of Kharazmi University. Thirty healthy female subjects met the entry and exit criteria, which included having a dominant right limb and no history of orthopedic or neurological disorders. Participants walked along a force plate in three different conditions: normal, dominant upper limb splinting, and non-dominant upper limb splinting, all while being recorded by motion analysis cameras. Based on the obtained kinetic and kinematic outputs, the mechanical power value of the dominant and non-dominant knee of the subjects was estimated in three situations to compare the three-dimensional average mechanical power of the knee joint in each of the circumstances. Independent t-test was used at a significance level of P≤0.05.
ResultsThe results showed that none of the values related to the knee joint's three-dimensional production and absorption power in the right and left limbs are significantly different.
ConclusionThe principle of symmetry in the knee joint is established between all three positions of dominant and non-dominant upper limb splinting. Since mechanical power is one of the important biomechanical criteria and contains kinetic and kinematic information at the same time, it may be concluded that the biomechanical symmetry of the knee joint is maintained in immobility states of the upper limb and these joint plays a more controlling role in walking.
Keywords: Symmetry, Mechanical Power, Walking, Upper Limb -
زمینه و هدف
افرادی با سابقه آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL)، احتمال بیشتری برای آسیب مجدد نسبت به افراد سالم دارند. بیماران مبتلا به آسیب ACL نسبت به افراد سالم قوس طولی ضعیف تر و پای پرونیت بیشتری را دارا هستند. این مطالعه به منظور تعیین اثر استفاده کوتاه مدت از کفی آنتی پرونیت بر متغیرهای فشارکف پایی پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی با پای پرونیت طی راه رفتن انجام شد.
روش بررسیاین مطالعه شبه تجربی روی 15 مرد پس از بازسازی ACL با پای پرونیت (میانگین سنی 23.2±4.5 سال) و 15 مرد سالم (میانگین سنی 22.7±4.3 سال) در شهرستان اردبیل طی سال 1401 انجام شد. مقادیر فشار کف پایی طی راه رفتن با و بدون استفاده از کفی آنتی پرونیت توسط دستگاه فوت اسکن (نرخ نمونه برداری: 300 هرتز) ثبت و مورد مقایسه قرار گرفت.
یافته هااثر عامل گروه بر متغیر فشارکف پایی انگشت شست از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.05). مقایسه جفتی نتایج نشان دهنده افزایش معنی دار فشار در گروه ACLR (154.63±41.71 نیوتن بر سانتی متر مربع) در مقایسه با گروه سالم (126.54±26.57 نیوتن بر سانتی متر مربع) بود (P<0.05). نتایج درون گروهی نشان دهنده کاهش معنی دار فشار بر روی انگشتان دوم تا پنجم (215.73±60.74 نیوتن بر سانتی متر مربع) و کف پایی اول (420.58±107.56 نیوتن بر سانتی متر مربع) هنگام استفاده از کفی آنتی پرونیت در مقایسه با شرایط بدون کفی (انگشتان دوم تا پنجم 201.57±76.21 نیوتن بر سانتی متر مربع و کف پایی اول 400.78±118.20 نیوتن بر سانتی متر مربع) در گروه بازسازی ACL بودند (P<0.05).
نتیجه گیریاستفاده از کفی آنتی پرونیت می تواند در کاهش مقادیر فشار کف پایی پس از بازسازی رباط صلیبی قدامی در افراد با پای پرونیت طی راه رفتن موثر باشد.
کلید واژگان: پا, پرونیت, بازسازی رباط صلیبی قدامی, راه رفتنBackground and ObjectiveIndividuals with a history of anterior cruciate ligament (ACL) injury are at a higher risk of re-injury compared to healthy individuals. ACL-injured patients exhibit weaker longitudinal arches and increased foot pronation compared to healthy individuals. This study aimed to determine the effect of short-term use of anti-pronation insoles on plantar pressure variables following ACL reconstruction (ACLR) with a pronated foot during gait.
MethodsThis quasi-experimental study was conducted on 15 male participants who had undergone ACLR with a pronated foot (mean age= 23.2±4.5 years) and 15 healthy males (mean age= 22.7±4.3 years) in Ardabil, Iran during 2022. Plantar pressure values during gait with and without the use of anti-pronation insoles were recorded and compared using a foot scanner (sampling rate: 300 Hz).
ResultsThe effect of the group factor on the big toe plantar pressure variable was statistically significant (P<0.05). Pairwise comparison results demonstrated a significant increase in pressure in the ACLR group (154.63±41.71 N/cm²) compared to the healthy group (126.54±26.57 N/cm²) (P<0.05). Intragroup comparison results revealed a significant decrease in pressure on the second to fifth toes (215.73±60.74 N/cm²) and the first plantar (420.58±107.56 N/cm²) when using anti-pronation insoles compared to the non-insole condition (the second to fifth toes (201.57±76.21 N/cm²) and the first plantar (400.78±118.20 N/cm²) in the ACL reconstruction group (P<0.05).
ConclusionThe use of anti-pronation insoles can effectively reduce plantar pressure after ACLR in individuals with a pronated foot during gait.
Keywords: Foot, Pronation, Anterior Cruciate Ligament Reconstruction, Walking -
مقدمه و اهداف
باتوجه به اینکه صافی کف پا به عنوان یک ناهنجاری سه بعدی، تغییرات قابل توجهی در سطوح مختلف حرکتی و به تبع آن تغییر در عملکرد حرکتی را ایجاد می کند. به منظور مدیریت این ناهنجاری، روش های مختلفی مانند تمرینات، کفی ها و کفش توصیه شده است. هدف پژوهش حاضر مطالعه اثر استفاده از کفی طبی، کفش و تیپینگ بر محتوای فرکانسی نیروهای عکس العمل زمین هنگام راه رفتن ورزشکاران مبتلا به صافی کف پای منعطف بود.
مواد و روش هادر این پژوهش نیمه آزمایشی، 15 ورزشکار مرد 18 تا 25 سال مبتلا به صافی کف پای منعطف با (میانگین و انحراف معیار، سن 2/07±21/78 سال، قد 0/07±1/78 متر و وزن 8/23±80/28 کیلوگرم) که حداقل 6 ماه تمرین ورزشی منظم (2 جلسه در هفته) در رشته ورزشی آمادگی جسمانی داشته اند، شرکت کردند. با استفاده از صفحه نیرو، داده های نیروی عکس العمل زمین در 5 شرایط مختلف راه رفتن با کفش دارای کفی، پای برهنه، کفش، تیپ، کفش با تیپ، بعد از 10 دقیقه سازگاری اولیه با شرایط هر پروتکل جمع آوری شد. سپس، محتوای فرکانسی نیروی های عکس العمل زمین محاسبه و همچنین برای مقایسه عملکرد محتوای فرکانسی از آزمون آنووا با اندازه گیری های مکرر استفاده شد (0/05≥P).
یافته هانتایج اختلاف معنی داری بین پروتکل های مختلف نشان داد، اما بیشترین کاهش و اختلاف معنی داری در متغیرهای فرکانس با توان 99/5 درصد، میانه فرکانس، پهنای باند فرکانس و میانگین فرکانس در پروتکل های کفش، کفش با تیپ در مقایسه با کفی و پای برهنه بود (0/05>P). کاهش محتوای فرکانسی به ویژه در صفحه داخلی خارجی برجسته بود.
نتیجه گیریاستفاده از پوشش کفش به کاهش بیشتر محتوای فرکانسی نیروهای عکس العمل زمین منجر شد که این کاهش می تواند به بهبود کنترل حرکتی و عملکرد ورزشی کمک کند. بنابراین، این پوشش ها به عنوان رویکردی مناسب برای بهبود عملکرد حرکتی در افراد مبتلا به صافی کف پا منعطف توصیه می شوند.
کلید واژگان: کف پای صاف, راه رفتن, کینتیک, کفی طبی, کفش وتیپینگBackground and AimsFlatfoot, as a three-dimensional foot deformity can cause alterations in motor function. Different methods, such as exercises, orthotic insoles, and specialized shoes, have been proposed to manage this condition. The present study aimed to compare the effects of orthotic insoles, shoes, and taping on the frequency content of ground reaction forces (GRFs) during walking in athletes with flexible flatfeet.
MethodsIn this quasi-experimental study, 15 male athletes aged 18-25 years with flexible flatfeet (age: 21.78 ± 2.07 years; height: 1.78 ± 0.07 m; weight: 80.28 ± 8.23 kg) with a history of regular fitness training for at least 6 months participated. The GRF data were collected using a force plate under five walking conditions: shoes (relaxed-fit, breathe-easy Skechers) + insoles (ethylene vinyl acetate), barefoot, shoes, taping, and shoes + taping. The frequency content of the GRFS was then calculated. To compare the frequency content among different walking conditions, repeated measures ANOVA was used. P≤ 0.05 was considered statistically significant.
ResultsThe results showed significant differences between the various walking conditions, with the greatest significant reductions in the variables of 99.5% power frequency, median frequency, frequency bandwidth, and mean frequency in the shoes and shoes+ taping conditions (P<0.05). The reduction in frequency content was particularly prominent in the mediolateral direction.
ConclusionThe use of shoes can result in a greater reduction in the frequency content of GRFs during walking in athletes with flexible flatfeet compared to taping or barefoot walking. Therefore, relaxed-fit, breathe-easy Skechers are recommended for enhancing motor performance in athletes with flexible flatfeet.
Keywords: Flat Foot, Walking, Kinetics, Orthotic Insoles, Shoes, Taping -
مقدمه و اهداف
افزایش سن باعث تغییرات فیزیولوژیکی متنوعی می شود که بر کنترل حرکتی تاثیر می گذارد، از جمله کاهش سرعت راه رفتن. زنان میانسال (45-64 سال) تحت تغییرات فیزیکی و هورمونی قرار می گیرند که بر عملکرد حرکتی آن ها اثر می گذارد. عبور از موانع چالشی برای سیستم عصبی عضلانی ایجاد می کند و دینامیک مرکز فشار و مرکز جرم را تغییر می دهد. تحلیل تغییرات مرکز فشار و نیروهای عکس العمل زمین در طول راه رفتن برای شناسایی ناهنجاری های حرکتی، ارزیابی خطر سقوط و توسعه مداخلات موثر جهت بهبود کیفیت زندگی و پیشگیری از آسیب ها در این گروه سنی حیاتی است. مقایسه راه رفتن عادی و عبور از موانع، تغییرات حرکتی مرتبط با سن را نمایان می کند و به پیشرفت تحقیقات درزمینه ثبات راه رفتن و طراحی استراتژی های مناسب برای ارتقای تحرک و ایمنی در بزرگسالان میانسال کمک می کند.
مواد و روش هااین مطالعه نیمه تجربی و علی مقایسه ای بر روی 24 زن میانسال سالم (55 تا 64 سال) در تهران انجام شد. شرکت کنندگان با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. داده های کینتیکی در حین عبور از موانع و راه رفتن عادی با استفاده از دو صفحه نیرو (AMTI، آمریکا) و دوربین های تحلیل حرکت (Vero، نسخه 2/2 انگلستان) جمع آوری شدند. برای کاهش خطاهای حرکتی، شرکت کنندگان لباس های مخصوص پوشیدند و به صورت پابرهنه راه رفتند. تحلیل آماری داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 22 انجام شد.
یافته هادر تحقیق حاضر تفاوت معنی داری در سن، قد، وزن و شاخص توده بدنی میان شرکت کنندگان مشاهده نشد. افزایش قابل توجهی در جابه جایی های میانی-جانبی با سطح معنی داری 0/009=P و قدامی-خلفی با سطح معناداری 0/001=P مرکز فشار نسبت به مرکز جرم، و همچنین در نیروهای عکس العمل زمین در جهت های قدامی-خلفی و عمودی پای راست در هنگام عبور از مانع با سطح معنی داری 0/001=P مشاهده شد (0/05≥P).
نتیجه گیریبه طور کلی، نتایج نشان می دهد این تغییرات معنی دار می تواند به دلیل نیاز به تنظیم تعادل و کنترل حرکت در هنگام عبور از مانع باشد. با وجود اینکه این یافته ها با نتایج تحقیقات موجود همخوانی دارد و نشان دهنده اهمیت بررسی دقیق تر نیروهای مختلف در تحلیل مکانیک حرکت است اما مطالعات بیشتری با استفاده از تحلیل های پیشرفته تر و جمعیت های مختلف می تواند به فهم بهتری از این تغییرات کمک کند.
کلید واژگان: راه رفتن, مانع, کینتیک, مفاصل, میانسالیBackground and AimsAging causes physiological changes such as decreased walking speed, influencing motor control. Obstacle crossing challenges the neuromuscular system and changes the dynamics of the center of pressure (COP) and center of mass (COM). Analyzing the COP variations and ground reaction forces (GRFs) during walking is needed to identify movement abnormalities, assess fall risk, and develop effective interventions to improve quality of life and prevent injuries in middle age. This study aims to compare the GRFs and variability in COP and COM during normal walking and obstacle crossing in middle-aged women.
MethodsThis is a quasi-experimental, causal-comparative study on 24 healthy middle-aged women (aged 55-64) in Tehran, Iran. Participants were selected using a convenience sampling method. Kinetic data during obstacle crossing and normal walking were collected using two force plates (AMTI, USA) and motion analysis cameras (Vero version 2.2, UK). Motion errors were minimized by wearing special clothes and walking with barefoot. Statistical data analysis was performed in SPSS sofware, version 22.
ResultsParticipants’ mean age, height, and body mass index were 59.31±3.07 years, 157.91±0.03 cm, and 27.02±3.65, respectively. Significant increases were observed in the COP-COM of the right foot at the mediolateral (t=-2.79, P=0.009) and anteroposterior (t=-4.21, P=0.001) directions, and in the GRFs of the right foot at the anteroposterior (t=-8.539, P=0.001) and vertical (t=-3.604, P=0.001) directions during obstacle crossing, compared to those during normal walking.
ConclusionThere are significant increases in the COP-COM and GRFs during obstacle crossing in middle-aged women, which are not evident during normal walking. Further studies using advanced analyses and diverse populations are recommended to better understand these changes.
Keywords: Walking, Obstacle, Joint Kinetic, Middle Age -
هدف
استئوآرتریت زانو (Knee Osteoarthritis; KO) یک بیماری مزمن و شایع است که با درد، محدودیت حرکتی و کاهش عملکرد جسمانی همراه است و احتمالا راه رفتن به جلو و عقب شکل موثری از توانبخشی در استئوآرتریت زانو باشد. لذا، هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر دو شیوه تمرینی راه رفتن بر عملکرد جسمانی افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو: یک مرور سیستماتیک و فراتحلیل مطالعات بود که در تحقیق حاضر توانایی راه رفتن به عنوان متغیر اصلی در سنجش عملکرد جسمانی افراد در نظر گرفته شد.
روش بررسیاز بین مقالات چاپ شده از ژانویه سال 1990 لغایت جولای سال 2024 در زمینه استئوآرتریت زانو و تمرینات مختلف با کلمات کلیدی مرتبطMuscle Strength AND Osteoarthritis AND Pain AND Rehabilitation, Walking OR Walking Speed و تمامی این کلمات در ترکیب با کلمه کلیدی Physical Function، مقالات مرتبط با این موضوع از بانکهای اطلاعاتی Medline/PubMed, Science Direct, Scopus و Web of Science مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، از فلوچارت پریزما برای انجام مراحل تحقیق و به منظور اعتبار هر مطالعه از مقیاس پدرو استفاده گردید.یافته ها:از بین 1515 مطالعه در فراتحلیل حاضر، 20 مطالعه و 69 زیر مطالعه نتایج خود را توسط ابزارهای درد با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری و مقیاس رتبه بندی عددی و عملکرد جسمانی توسط شاخص استاندارد شده آرتریت دانشگاه های انتاریوی غربی و مک مستر و امتیاز نتیجه آسیب زانو و استئوآرتریت و همچنین ارزیابی قدرت عضلات چهارسر گزارش کرده بودند. اجرای تمرینات راه رفتن به جلو اثر معناداری بر بهبود عملکرد جسمانی در افراد KO داشت (SMD= 1.177, 95% CI= 1.011 - 1.344, P= 0.0001). همچنین، اجرای تمرینات راه رفتن به عقب اثر معناداری بر بهبود عملکرد جسمانی در افراد KO داشت (SMD = 1.578, 95% CI= 1.17 - 1.98, P= 0.0001). به علاوه، سوگیری بین مطالعات و زیرگروه های مربوط به اثر تمرین راه رفتن با استفاده از آزمون های ایگر و بگ مشاهده نشد (0/05<p).
نتیجه گیرینتایج تحقیق حاضر نشان داد که مداخله تمرینی راه رفتن فارغ از نوع روش تمرینی میتواند عامل مهمی در خصوص بهبود KO باشد (اندازه اثر = 17/21). لذا، تمرینات راه رفتن به جلو و عقب می توانند به عنوان بخشی از برنامه توانبخشی برای این بیماران مورد استفاده قرار گیرند.
کلید واژگان: استئوآرتریت زانو, راه رفتن, راه رفتن به عقب, عملکرد جسمانی, قدرت عضلاتیPurposeOsteoarthritis of the knee (KO) is a chronic and common disease that is associated with pain, limits of movement, and reduced physical performance, and walking forward and backward may be an effective form of rehabilitation in knee osteoarthritis. Therefore, the aim of the study was to examine the effect of two walking methods on the physical function of people with knee osteoarthritis: a systematic review and meta-analysis of studies that walking ability was considered as the main variable in measuring people's physical function in the research.
MethodsAmong the articles published from January 1990 to July 2024 in the field of knee osteoarthritis and various exercises-related keywords such as Muscle Strength AND Osteoarthritis AND Pain AND Rehabilitation, Walking OR Walking Speed in combination with the Physical Function keyword, 1515 articles were reviewed from Medline/PubMed, Science Direct, Scopus, and Web of science databases. Moreover, Prisma flowchart was used to perform the research steps and for the validity of each study, the Pedro scale was used.
ResultsAmong the 1515 studies, twenty relevant studies were finally selected, and in the present meta-analysis, 20 studies and 69 sub-studies were evaluated as walking exercise intervention and control groups that they reported their results by pain instruments using visual analog scale as well as numerical rating scale and physical function by Western Ontario and McMaster Universities standardized arthritis index and knee injury and osteoarthritis outcome score as well as quadriceps muscle strength assessment. Forward walking training significantly improved physical function in participants with KO (SMD=1.177, 95% CI=1.011-1.344, P=0.0001). Moreover, backward walking training had a significant effect on improving physical function in osteoarthritis individuals (SMD = 1.578, 95% CI = 1.17 - 1.98, P = 0.0001). In addition, no bias was observed between studies and subgroups related to the effect of walking training using Egger and Begg tests (p < 0.05).
ConclusionThe findings of the study demonstrated that walking training intervention regardless of the type of training method can be an important modality in improving KO (effect size = 17.21). Therefore, forward and backward walking exercises can be used as part of the rehabilitation program for these patients.
Keywords: Gait, Knee Osteoarthritis, Muscular Strength, Osteoarthritis, Retro Walking, Physical Function -
پیش زمینه و هدف
تاثیر کوله پشتی با وزن های مختلف بر پا که حلقه ارتباطی بدن انسان با سطح زمین است، کمتر موردتوجه محققین بوده است. لذا هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر وزن کوله پشتی بر شاخص تقارن بین پای برتر و غیر برتر در دختران دانش آموز حین راه رفتن بود.
مواد و روش کارپژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی بود. در این مطالعه 20 دانش آموز دختر در دامنه سنی 14 تا 17 کوله پشتی هایی معادل 10، 15 و 20 درصد وزن بدن را طی راه رفتن حمل می کردند. نیروی عکس العمل زمین در نواحی ده گانه پا با استفاده از سیستم اندازه گیری فشار کف پایی در هردو پای برتر و غیر برتر توسط دستگاه سنجش فشار کف پایی جمع آوری شد. نرمال بودن توزیع داده ها با استفاده از آزمون کولموگروف- اسمیرنوف مورد تائید قرار گرفت. سپس از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد.. تمامی آنالیزهای آماری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22، در سطح معنی داری 05/0≥P انجام شد.
یافته هانتایج نشان داد شاخص تقارن بین پای برتر و غیر برتر در نواحی خارج پاشنه (045/0=P)، کف پایی دو و پنجم (023/0=P) و انگشتان دوم تا پنجم (000/0=P) به طور معناداری در حین حمل کوله پشتی معادل 20 درصد وزن بدن از کوله پشتی معادل 10 درصد وزن بدن بالاتر بود.
بحث و نتیجه گیریبا توجه به نتایج تحقیق به نظر می رسد، افزایش وزن کوله پشتی می تواند منجر به افزایش عدم تقارن بین اندام برتر و غیر برتر شود که نشان دهنده تفاوت و ناهمسانی در عملکرد اندام برتر و غیر برتر دانش آموزان است.
کلید واژگان: کوله پشتی, پای برتر, فشار کف پایی, دانش آموز, شاخص تقارن, راه رفتنBackground & AimsThe impact of the weight of backpacks with different weights on the foot, which is the link between the human body and the ground, has received less attention from researchers. Therefore, the aim of this study was to compare ground reaction force distribution between dominant and non-dominant legs among female students while carrying different loads.
Materials & MethodsThe present study was semi-experimental and laboratory. Twenty female students at age of 14-17 participated as subject in this semi-experimental study. Participants carried backpacks with 10%, 15%, and 20% of body weight during walking. Ground reaction force data of subjects in both dominant and non-dominant legs was collected by a foot pressure system. Repeated measure ANOVA was run to analyze the obtained data. All the analyzes were performed at a significance level of 0.05 using SPSS 22 software.
ResultsThe results showed that the symmetry index between dominant and non-dominant legs in lateral heel (P=0.045), second and fifth metatarsals (P=0.023), toes 2-5 (P=0.000) were significantly greater in carrying backpack 20% of body weight as compared to 10% of body weight.
ConclusionAccording to the results, it seems that increasing weight of backpack can rise the symmetry index between dominant and non-dominant legs that indicate difference and dissimilarity in performance of dominant and non-dominant legs in students.
Keywords: Backpack, Dominant Leg, Plantar Pressure, Student, Symmetry Index, Walking -
اهداف
استفاده از کوله پشتی با کمربند لگن باعث محدود شدن حرکات لگن و اختلال در هماهنگی لگن و تنه می شود؛ لذا هدف این مطالعه مقایسه ی تاثیر مکانیسم های رایج در طراحی کمربند لگن در کوله پشتی کوهنوردی بر هماهنگی بین اندام های تنه و لگن طی راه رفتن بود.
روش کارروش تحقیق از نوع نیمه تجربی بود و پژوهش درباره ی 16 نفر از مردان انجام شد. از سه نوع کوله پشتی با کمربند لگن متفاوت استفاده شد. شرکت کنندگان کوله پشتی ها را با بار معادل 13 کیلوگرم حمل کردند. برای بررسی هماهنگی از روش فاز نسبی پیوسته و تغییرپذیری آن استفاده شد. از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر برای مقایسه ی متغیرها در چهار حالت استفاده شد.
یافته هابا توجه به نتایج، بین میزان هماهنگی در دو وضعیت بدون کوله پشتی و با کوله پشتی معمولی تفاوت وجود داشت؛ به طوری که هنگام حمل کوله پشتی معمولی، هماهنگی کاهش معناداری داشت (0/05<p). نتایج همچنین حاکی از این مطلب بود که تغییرپذیری در هماهنگی به دنبال استفاده از کوله پشتی های دارای کمربند لگن متحرک و فریم ضربدری نسبت به راه رفتن بدون کوله پشتی افزایش پیدا می کند (0/05<p).
نتیجه گیریبر اساس یافته های موجود، کوله پشتی هایی که فریم متحرک ضربدری دارند با ایجاد آزادی حرکتی در دو اندام تنه و لگن، هماهنگی آنتی فاز بین این دو اندام را حفظ می کنند. همچنین، این کوله پشتی با افزایش تغییرپذیری در هماهنگی انعطاف پذیری بیشتری ایجاد می کند.
کلید واژگان: کمربند لگن, کوله پشتی, هماهنگی تنه و لگن, راه رفتنObjectivesUsing a backpack with a hip belt limits hip movements and prevents disruption in hip and trunk coordination. Therefore, this study aimed to compare the effect of common mechanisms in the design of hip belts in mountaineering backpacks on the coordination between trunk and pelvis organs during walking.
MethodsThis semi-experimental research was conducted on 16 men. Three types of backpacks with different hip belts were used. Participants carried backpacks with a load of 13 kg. The continuous relative phase and its variability were used to analyze the coordination. Descriptive statistics of mean and standard deviation and analysis of variance with repeated measures were used to compare variables in four conditions.
ResultsAccording to the results, there was a difference between the level of coordination in two conditions of without a backpack and a normal backpack, with the normal backpack showing a significant decrease in coordination (P<0.05). The results also indicated that the variability in coordination increased after using backpacks with movable hip belts and cross frames compared to walking without a backpack (P<0.05).
ConclusionBased on the existing findings, backpacks with a cross-movable frame maintain the antiphase coordination between the trunk and pelvis by allowing freedom of movement in these two organs. It also creates more flexibility by increasing variability in coordination.
Keywords: Backpack, Gait, Hip Belt, Trunk, Hip Coordination -
فصلنامه سالمند، پیاپی 74 (تابستان 1403)، صص 314 -327اهداف
هدف از این پژوهش، اثر یک دوره تمرین راه رفتن به جلو و راه رفتن به عقب بر برخی از عوامل التهابی و آمادگی جسمانی زنان سالمند بود.
مواد و روش هابه این منظور 24 زن سالمند (60-75 سال) به سه گروه تمرین راه رفتن به جلو، راه رفتن به عقب و گروه کنترل تقسیم شدند. دو گروه راه رفتن به جلو و راه رفتن به عقب 3 جلسه در هفته و به مدت 8 هفته با شدت 14-15 براساس مقیاس درک فشار بورگ، به تمرین پرداختند. قبل و بعد از انجام تمرینات از آزمودنی ها اندازه گیری های پیکرسنجی شامل سن، قد، وزن و نمایه توده بدن و همچنین، پیش آزمون های قدرت عضلانی، استقامت عضلانی و نمونه گیری خونی (جهت تجزیه وتحلیل بیوشیمایی) انجام شد. برای مقایسه میانگین داده ها از آزمون آنووا با اندازه گیری مکرر استفاده گردید. محاسبه ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 23 انجام و سطح معنی داری آزمون ها 05/P≤0 در نظر گرفته شد.
یافته هانتایج حاکی از آن بود که تمرینات راه رفتن به عقب نسبت به گروه کنترل و راه رفتن به جلو باعث افزایش معنی دار قدرت و استقامت عضلانی شد، اما تغییر معنی داری در سطوح TNF-α ،TGF- β و VDBP ایجاد نکرد.
نتیجه گیریبه نظر می رسد انجام تمرین راه رفتن به عقب، نسبت به راه رفتن به جلو بیشتر می تواند بر شاخص های عملکردی در سالمندان تاثیرگذار باشد و نقش موثرتری را در ایجاد یک زندگی سالم تر برای آن ها ایفا کند.
کلید واژگان: راه رفتن, سالمند, TNF-Α, TGF- ΒObjectivesThis study aims to assess the effect of a forward and backward walking training program on some inflammatory markers and physical function of older women.
Methods & MaterialsTwenty-four older women (aged 60-75 years) were divided into three groups of walking forward, walking backward, and control. Two groups of walking forward and walking backward, performed training three times a week for eight weeks with an exertion rate of 14-15 according to Borg’s scale. Before and after the training, anthropometric factors (age, body height, body weight, and body mass index) and the muscle strength and muscle endurance were measured and blood sampling (for biochemical analysis) was conducted. Repeated measures ANOVA was used to compare the means in SPSS software, version 23, and the significance level was set at 0.05.
ResultsThe results showed that backward walking training significantly increased muscle strength and muscle endurance compared to the control and forward walking groups, but the program did not cause a significant change in the levels of tumor necrosis factor-alpha, transforming growth factor-beta, or vitamin D binding protein.
ConclusionIt seems that backward walking training can have a greater effect on physical function in older women compared to forward walking, and lead to a healthier life for them.
Keywords: Walking, Elderly, Physical Function, Inflammatory Markers -
مقدمه و اهداف
حرکت بر روی سطوح شی بدار، یک تکلیف چالش برانگیز در زندگی روزمره و به ویژه هنگام پیاد ه روی است که چالش هایی را برای سیستم حرکتی انسان ایجاد می کند، به خصوص برای کسانی که آسیب های عصبی-عضلانی اسکلتی یا بیماری دارند. ازاین رو، هدف این تحقیق مقایسه پارامترهای منتخب توزیع فشار کف پایی در دانش آموزان سالم و مبتلابه ناهنجاری ژنووالگوم حین راه رفتن بر روی شیب بود.
مواد و روش هاپژوهش از نوع نیمه آزمایشی، مدل تحقیق علی مقایسه ای و کاربردی بود. آزمودنی ها شامل 15 دختر مبتلابه ناهنجاری زانو ژنووالگوم (با فاصه قوزک های داخلی پا 0/44±3/90 سانتی متر) و 15 دختر زانوی سالم (با فاصه قوزک داخلی پا 0/29± 0/73 سانتی متر) بود. میزان فشار کف پایی در 10 ناحیه آناتومیکی کف پا بر روی سطوح شیب دار 0، 8 ± ، 10 ±، 20 ± در فاز استانس راه رفتن مورد بررسی قرار گرفت. از آزمون تحلیل واریانس دوسویه با اندازه گیری های مکرر جهت تحلیل آماری استفاده شد. سطح معناداری برابر با 05/0 بود.
یافته هاحداکثر فشار تنها در نواحی انگشت شست و استخوان های کف پایی 2 تا 4 و قسمت خارجی پاشنه در شیب 8+ ، 15- و 20- بین دو گروه ژنووالگوم و سالم دارای تفاوت معناداری بود که این فشار در گروه ژنووالگوم نسبت به گروه سالم بیشتر بود. تغییرات مرکز فشار پا در شیب مثبت و منفی 8 و 15 در گروه ژنووالگوم نسبت به سالم در جهت جانب داخلی- خارجی به طور معناداری بیشتر به سمت مقادیر منفی رفته است.
نتیجه گیرینتایج نشان داد که تغییرات مرکز فشار با افزایش شیب بر میزان سوپینیشن پا می افزاید و با افزایش شیب منفی از میزان پرونیشن مچ پا می کاهد؛ بنابراین می توان شیب های 20-، 15- و 8- را در جهت بهبود الگوی توزیع فشار کف پا دختران نوجوان دارای زانو ژنووالگوم پیشنهاد کرد. باوجوداین، مطالعات بیشتری در این زمینه مورد نیاز می باشد.
کلید واژگان: ژنووالگوم, راه رفتن, شیب, متغیرهای فشار کف پایی, نوجوانانBackground and AimsMoving on steep surfaces is a demanding task in daily life, especially during walking. It poses challenges for the human locomotor system, especially for those with neuromuscular injuries or disease. Therefore, this study aimed to compare plantar pressure variables in healthy versus genu valgum students during walking on a sloped surface.
MethodsThis applied study was quasi-experimental and causal-comparative. The samples comprised 15 girls with genu valgum knees (between medial malleolus distance of 3.90±0.44 cm) and 15 with healthy knees (between medial malleolus distance of 0.73±0.29 cm). Plantar pressure variables were evaluated in 10 areas of the foot on the sloping surfaces at 0%, ±8%, ±10%, and ±20% in the stance phase of walking. A 2-way analysis of variance with repeated measures was used for statistical analysis. The significant level was set at 0.05.
ResultsMaximum pressure was only significant in the areas of the tarsal 1, metatarsal 2-4, and lateral rearfoot on the slopes of +8, -15, and -20 between the genu valgum and the healthy groups. The pressure was higher in the genu valgum group. Changes in the center of foot pressure on the positive and negative slopes of 8 and 15 in the genu valgum group compared to the healthy in the mediolateral direction significantly trended toward negative values.
ConclusionThe study results showed that changes in the center of pressure increase the amount of foot supination by increasing the slope and decrease the amount of ankle pronation by increasing the negative slope. Therefore, slopes of -20, -15, and -8 can be suggested to improve the distribution pattern of plantar pressure in adolescent girls with genu valgum knee. However, further study in this area is warranted.
Keywords: Genu Valgum, Gait, Slope, Plantar Pressure Variables, Adolescents -
مقدمه و اهداف
هدف از پژوهش مقایسه طیف فرکانس نیروهای عکس العمل زمین در افراد نابینا و سالم با چشمان باز و بسته طی راه رفتن بود.
مواد و روش هاپژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی بود. نمونه آماری شامل 15 مرد نابینا با میانگین سنی 6/33±25/22 سال و 15 مرد سالم با میانگین سن 5/31±27/22 سال انتخاب و به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای اندازه گیری متغیرهای فشار کف پایی طی مرحله راه رفتن از دستگاه فوت اسکن RS Scan ساخت کشور بلژیک استفاده شد. داده های متغیرهای فشار کف پایی با فرکانس نمونه برداری 300 هرتز ثبت شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تی زوجی برای مقایسه میانگین های درون گروهی و از آزمون تی مستقل برای مقایسه میانگین های بین گروهی با استفاده از نرم افزار آماری SPSS نسخه 24 استفاده شد.
یافته هانتایج نشان داد که میزان فرکانس با توان 99/5 درصد در راستای عمودی، استخوان کف پایی اول و بخش خارجی و داخلی پاشنه در گروه نابینا در مقایسه با گروه سالم با چشمان باز بیشتر بود (0/05>P). همچنین میزان فرکانس با توان 5/99 درصد در گروه سالم طی راه رفتن با چشمان بسته در مقایسه با چشمان باز بیشتر بود (0/05>P). میزان فرکانس با توان 99/5 درصد (0/004=P) و تعداد هارمونی های ضروری (0/003=P) در راستای عمودی در گروه نابینا در مقایسه با گروه سالم با چشمان بسته به ترتیب 13/51 و 9/84 درصد، کمتر بود. تعداد هارمونی های ضروری (0/002=P) در راستای عمودی در گروه سالم طی راه رفتن با چشمان بسته در مقایسه با چشمان باز 20/61 درصد، بیشتر بود. میزان فرکانس با توان 99/5 درصد در بخش داخلی پاشنه در گروه نابینا در مقایسه با گروه سالم با چشمان بسته (0/023=P) کمتر بود.
نتیجه گیریباتوجه به افزایش فرکانس با توان 99/5 درصد و تعداد هارمونی های ضروری در نواحی مختلف کف پا در افراد نابینا و سالم با چشمان بسته به فیزیوتراپیست ها، متخصصان آنالیز حرکت و توانبخشی پیشنهاد می شود تا یک پروتکل توانبخشی ویژه برای افراد نابینا و کسانی که براثر سانحه بینایی خود را از دست می دهند، ایجاد کنند.
کلید واژگان: طیف فرکانس, نیروهای عکس العمل زمین, نابینا, راه رفتنBackground and AimsThis study aimed to compare the frequency spectrum of ground reaction forces in blind and healthy participants with open and closed eyes during walking.
MethodsThis study was quasi-experimental. The statistic samples comprised 15 blind men with a mean age of 25.22±6.33 years and 15 healthy men with a mean age of 27.22±5.31 years. They were selected by available sampling. A foot scan (RS Scan International, Belgium) device was used to measure the foot pressure values while walking. Variables of foot pressure were recorded at a sampling frequency of 300 Hz. For data analysis, we used the paired t test to compare the within-group means and the independent t test to compare the between-group means in SPSS software, version 24.
ResultsThe results showed that the frequency content with 99.5% power was greater in the blind group than in the healthy group with open eyes in the vertical direction, first metatarsal, and lateral and medial heel parts (P<0.05). Also, the frequency content with 99.5% power was greater in the healthy group with closed eyes than those healthy ones with open eyes (P<0.05). The frequency content with 99.5% power (P=0.004) and numbers of essential harmonics (P=0.003) in the vertical direction in the blind group were respectively 9.84% and 13.51% less than the healthy group with closed eyes. The number of essential harmonics (P=0.002) in the vertical direction in the healthy group with closed eyes was 20.61% greater than those healthy ones with open eyes. The frequency content with 99.5% power in the vertical direction in the blind group was less than that of the healthy group with closed eyes (P=0.023).
ConclusionConsidering the increase in frequency with 99.5% power and the number of essential harmonics in different areas of the soles of the foot in the blind group and healthy group with closed eye, it is recommended that physiotherapists, motion analysts, and rehabilitation specialists design a special rehabilitation protocol for blind people and those who lost their vision due to an accident.
Keywords: Frequency Spectrum, Ground Reaction Forces, Blind, Walking -
مقدمه و اهداف
باتوجه به اثر بخشی تمرین بر روی افراد دارای کمردرد مزمن، هدف از پژوهش حاضر تاثیر تمرینات موسسه بازآموزی پاسچر بر روی کینماتیک اندام تحتانی حین راه رفتن در افراد میانسال دارای کمردرد دیسکوژنیک بود.
مواد و روش هادر این پژوهش نیمه آزمایشی مشاهده ای آینده نگر 42 نفر در سه گروه افراد بدون کمردرد (گروه سالم 14 نفر)، افراد کمردردی (گروه کنترل 14 نفر و گروه آزمایش 14 نفر) مشارکت کردند. دادههای کینماتیکی توسط 7 دوربین کوالیسیس با فرکانس 100 هرتز در پیش آزمون و پس آزمون ثبت شد. آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر در نرم افزار SPSS ویرایش 23 در سطح معنی داری 0/05 استفاده شد.
یافته هانتایج نشان داد که افراد کمردردی در هر دو گروه آزمایش و کنترل نسبت به افراد سالم در دو اندام راست و چپ با سرعت آهسته تر، نرخ گام برداری کمتر و طول گام کوتاه تر راه می روند که بعد از اعمال برنامه تمرینی موسسه بازآموزی پاسچر، گروه آزمایش افزایش معناداری در هر 3 متغیر نشان داد. تفاوت ها در دامنه حرکتی لگن در صفحه سهمی و عرضی، مفصل ران راست در صفحه افقی، مچ پای راست در صفحه عرضی، مفصل ران چپ در صفحه سهمی و افقی همچنین مچ پای چپ در صفحه سهمی بین گروه سالم و دو گروه کنترل و آزمایش معنی دار بود. پس از اعمال تمرینات این تفاوت ها بین گروه سالم و آزمایش به حداقل رسید و در دامنه حرکتی لگن در صفحه سهمی، مچ پای راست در صفحه سهمی، مفصل ران چپ در صفحه عرضی و زانوی چپ در صفحه سهمی معنی دار نبودند.
نتیجه گیرییافته های پژوهش حاضر موید اثرگذاری در بهره گیری از انجام تمرینات موسسه بازآموزی پاسچر در بهبود شاخص های بیومکانیکی مانند دامنه حرکتی مفاصل و افزایش سرعت و طول گام راه رفتن، درمان و مدیریت عملکرد افراد مبتلا به کمردرد دیسکوژنیک بود.
کلید واژگان: کمردرد مزمن, موسسه بازآموزی پاسچر, کینماتیک, راه رفتنBackground and AimsConcerning the effectiveness of training on people with chronic low back pain, the present study aimed to evaluate the effect of postural restoration institute (PRI) training on lower limb kinematics during walking in middle-aged subjects with discogenic low back pain.
MethodsIn this prospective observational quasi-experimental study, 42 people participated in three groups: people without low back pain (healthy group, n=14) and people with low back pain in two groups (intervention group, n=14; and control group, n=14). Kinematic data were recorded by 7 Qualisys cameras with a frequency of 100 Hz in the pretest and post-test. Analysis of variance with repeated measures was used in SPSS software version 23 at a significance level 0.05.
ResultsThe results showed that people with low back pain in the intervention and control groups walk with a slower velocity, lower cadence, and shorter step length than healthy individuals for both right and left limbs. However, after the PRI training, the intervention group showed a significant increase in those three variables. Furthermore, there were significant differences between the healthy group and the two groups of intervention and control in the range of motion (ROM) for the pelvis in the sagittal and frontal planes, the right hip joint in the horizontal plane, the right ankle in the frontal plane, the left hip joint in the sagittal and horizontal planes as well as the left ankle in the sagittal plane. After applying PRI, the differences between the healthy and the intervention groups regarding the pelvis ROM on the sagittal plane, the right ankle ROM on the sagittal plane, the left hip joint ROM on the frontal plane, and the left knee ROM on the sagittal plane were minimized and became insignificant.
ConclusionThe present study’s findings confirmed the effectiveness of using PRI training in improving biomechanical indicators, such as the range of joint movements and increasing the velocity and step length of walking, to treat and manage the performance of people with discogenic chronic low back pain.
Keywords: Chronic Low Back Pain, Postural Restoration Institute (PRI), Kinematics, Walking -
مقدمه
هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرینات مبتنی بر اصول آکادمی ملی طب ورزش آمریکا (National Academy of Sports Medicine) NASM بر کینتیک راه رفتن در سندرم پیریفورمیس در مردان میان سال بود.
روش کارپژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی و آزمایشگاهی بود. نمونه آماری پژوهش حاضر، 30 مرد دارای سندرم پیریفورمیس بودند. آزمودنی ها به طور مساوی و تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل جای گرفتند. گروه مداخله، به مدت هشت هفته تمرینات NASM را انجام دادند. قبل و بعد از تمرینات، متغیرهای نیروی عکس العمل زمین با استفاده از دستگاه صفحه نیرو برتک با نرخ نمونه برداری
1000 هرتز اندازه گیری شد. داده های کنتیکی با استفاده از فیلتر باترورث مرتبه چهار با برش فرکانسی 20 هرتز هموار شد. برای تجزیه تحلیل آماری از آزمون آنالیز واریانس و T زوجی در سطح معنی داری 0/05 > P استفاده شد.یافته هانتایج نشان داد که اثر عامل زمان در مولفه های FxHC، FyHC در اوج نیروها و مولفه FyHC در زمان رسیدن به اوج نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون افزایش داشتند (0/025 > P؛ 0/96 - 1/64 = d). اثر عامل زمان در مولفه FyPO در اوج نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون کمتر بود (0/025 > P؛ 0/96 - 1/64 = d). اثر تعاملی زمان×گروه در مولفه FxPO در اوج نیرو و مولفه FzHC در زمان رسیدن به اوج نیروی عکس العمل زمین دارای اختلاف معنی داری بود (0/048 > P؛ 0/83 - 0/87 = d).
نتیجه گیریتمرینات NASM استفاده در این پژوهش می تواند اثر کلینیکی و درمانی داشته باشد که سبب کاهش آسیب به اندام های تحتانی و بهبود کیفیت راه رفتن در افراد دارای سندرم پیرفورمیس شود.
کلید واژگان: سندرم پیرفورمیس, راه رفتن, کینتیک, نیروی عکس العمل زمینIntroductionThe present study findings aimed to investigate the effect of exercises based on the American National Academy of Sports Medicine principles (NASM) on walking kinetics in piriformis syndrome in middle-aged men.
MethodsThe current research was semi-experimental and laboratory-type. The statistical sample of the present study was 30 men with piriformis syndrome. Subjects were equally and randomly placed in two intervention and control groups. The intervention group performed NASM exercises for eight weeks. Before and after the exercises, the ground reaction force variables were measured using a Bartek force plate device with a sampling rate of 1000 Hz. Kinetic data were smoothed using a fourth-order Butterworth filter with a frequency cutoff of 20 Hz. For statistical analysis, analysis of variance and paired T-test were utilized at the significance level of P < 0.05.
ResultsThe findings of the present study showed that the effect of time on the FxHC and FyHC components at the peak of the forces and the FyHC component at the time of reaching the peak of the ground reaction force increased in the post-test compared to the pre-test. P > 0.025;
d = 0.64 - 0.96. The effect of the time factor in the FyPO component at the peak of the ground reaction force in the post-test was less than the pre-test (P < 0.025; d = 1.64-0.96). The interaction effect of the time × group in the FxPO component at the peak of the force and the FzHC component at the time of reaching the peak of the ground reaction force had a significant difference (P < 0.048; d = 0.87-0.83).ConclusionsThe NASM exercises used in this research can have a clinical and therapeutic effect that can reduce damage to the lower limbs and improve the quality of walking in people with piriformis syndrome.
Keywords: Piriformis Syndrome, Walking, Kinetic, Ground Reaction Force -
مجله دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، سال سی و دوم شماره 2 (پیاپی 210، اردیبهشت 1403)، صص 7541 -7553مقدمه
مفصل مچ پا به دلیل تحمل وزن یکی از آسیب پذیرترین مفاصل بدن می باشد. پای پرونیت یکی از شایع ترین عارضه های اندام تحتانی است. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر تمرین در آب و تمرین با تراباند بر طیف فرکانس فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی در افراد دارای پای پرونیت طی راه رفتن بود.
روش بررسیپژوهش حاضر از نوع مطالعه کارآزمایی بالینی بود که به صورت نیمه تجربی و آزمایشگاهی اجرا شد. نمونه آماری پژوهش حاضر شامل 45 دانشجوی دانشگاه محقق اردبیلی که دارای پای پرونیت بودند، به صورت هدفمند انتخاب شدند و به طور مساوی و تصادفی به سه گروه تراباند، تمرین در آب و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی مورد استفاده برای گروه تمرین در آب بر اساس دستورالعمل تجویز ورزشی کالج آمریکایی طب ورزش (ACSM)، و برای گروه تمرین با تراباند به وسیله تراباند با رنگ نارنجی در 3 ست با تعداد تکرار 14 حرکت انجام گرفت. در این مطالعه برای اندازه گیری طیف فرکانس فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی از دستگاه الکترومایوگرافی سطحی بدون سیم استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 0/05 P≤استفاده شد.
نتایجیافته ها نشان داد که اثر تعاملی زمان و گروه بر طیف فرکانس میانه الکترومایوگرافی عضله پهن داخلی در گروه تمرین با تراباند طی راه رفتن، کاهش معنی داری داشت (0/02=P). سایر متغیرها از مرحله پیش آزمون تا پس آزمون به لحاظ آماری تفاوت معنی داری را نشان نداد (0/05<P).
نتیجه گیریبه نظر می رسد یک جلسه تمرین در آب و تمرین با تراباند به لحاظ آماری تاثیر چندانی بر طیف فرکانس فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی ندارد.
کلید واژگان: تمرین در آب, تراباند, طیف فرکانس, فعالیت الکتریکی عضلات, پای پرونیت, راه رفتنJournal of Shaeed Sdoughi University of Medical Sciences Yazd, Volume:32 Issue: 2, 2024, PP 7541 -7553IntroductionThe ankle joint is one of the most vulnerable joints in the body due to weight bearing. Pronated foot is one of the most common complications of the lower limbs. Therefore, the aim of the present study was to investigate the effect of training in water and training with thera-band on the frequency spectrum of electrical activity of lower limb muscles in people with pronated foot during walking.
MethodsThe present research was a clinical trial study that was conducted in a semi-experimental and laboratory. The statistical sample of the present study included 45 students of University of Mohaghegh Ardabili who had pronated foot, were selected purposefully and were randomly and equally placed in three groups: TheraBand, exercise in water, and control. The training protocol used for the water training group was based on the sports prescription guidelines of the American College of Sports Medicine (ACSM), and for the training group with the thera-band, it was performed using an orange thera-band in three sets with repetitions of 14 movements. To measure the frequency spectrum of the electrical activity of the lower limb muscles, it was recorded using a wireless surface electromyography device. Likewise, analysis of variance with repeated measurements and Bonferroni post hoc test were used to analyze the data at a significance level of P≤0.05.
ResultsThe results showed that the interactive effect of time and group on the middle frequency spectrum of electromyography of the vastus medialis muscle in the exercises of the thera-band group during walking had a significant decrease (P=0.02). Other variables from the pre-test stage to the post-test did not show statistically significant differences (P<0.05).
ConclusionIt seems that doing exercises in water and thera-band doesn't statistically have much effect on the frequency spectrum of the electrical activity of the lower limb muscles.
Keywords: Training in Water, Thera-Band, Frequency Spectrum, Electrical Activity Muscle, Pronated Foot, Gait -
هدف
فلج مغزی شایع ترین ناتوانی حرکتی در دوران کودکی است که شامل مجموعه ای از اختلالات در تکامل حرکت و پاسچر بوده و باعث محدودیت در فعالیت می شود. در کودکان فلج مغزی به علت وجود اسپاستیسیته و کانتراکچر در عضلات اندام تحتانی الگوهای غیرطبیعی راه رفتن مشاهده می شود که الگوی راه رفتن با فلکشن بیش از حد زانو، 66 درصد الگوی راه رفتن افراد فلج مغزی اسپاستیک 5 تا 21 سال است. بنابراین کاهش فلکشن تا حد ممکن در مفاصل اندام تحتانی در حین راه رفتن ممکن است سازگاری های ثانویه را کاهش داده و عملکرد راه رفتن و کیفیت زندگی را بهبود بخشد. هدف از این مطالعه، طراحی و ارزیابی ارتوز حرکتی داینامیک جدید و تاثیر آن بر پارامترهای عملکردی راه رفتن و عملکردی کاری در یک نمونه کودک فلج مغزی اسپاستیک دای پلژی بود.
روش بررسیاین مطالعه یک مطالعه بنیادی کاربردی از نوع طراحی و ساخت و از نوع مطالعات تک نمونه ای با طرح ترکیبی است که در دو مرحله و به صورت A-B-BC-A اجرا شد. در این مطالعه، پس از طراحی و ساخت طرح اولیه، جهت رفع نواقص موجود در نمونه اولیه، طرح دوم جایگزین و نهایی شد. نمونه موردمطالعه پسر 8ساله مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک دای پلژی و سطح یک یا دو از سیستم طبقه بندی عملکرد حرکتی درشت، با الگوی راه رفتن کروچ بود. متغیرهای عملکردی سرعت، تعادل در حین راه رفتن، اسپاستیسیته و عملکرد کاری در فازهای مطالعه موردبررسی قرار گرفتند.
یافته هامزایا و معایب طرح نهایی مشخص شد. تغییراتی در جهت ساخت در زمان کمتر، قابلیت تنظیم اندازه های ارتوز از نظر محیطی، راحتی پوشیدن و درآوردن و مسائل مربوط به دستشویی صورت گرفت. در مقایسه فاز پایه با فاز مداخله اول و دوم در زمینه تعادل، اثربخشی مداخله وجود داشت (70 درصد PND>). با توجه به مقادیر PND، سرعت عملکردی در فاز مداخله دوم، نتایج اثربخشی را نشان داد (PND=75 درصد). در تحلیل چشمی نمودار اسپاستیسیته عضله همسترینگ، در فازهای مداخله، کاهش یک یا دو واحد نشان داده شد. نمره عملکرد کاری و رضایت از عملکرد کاری کودک بعد از فازهای مداخله افزایش معنی داری داشت.
نتیجه گیریبا توجه به مکانیسم ارتوزهای داینامیک حرکتی، تا زمانی که در طول روز پوشیده می شوند از طریق اعمال فشار بر عضلات دارای هایپرتونسیته، در تعدیل تونسیته عضلات اسپاستیک موثر هستند. به نظر می رسد این تعدیل تونوسیته عضلات به بهبود تعادل و سرعت حرکت کودک کمک کرده و به ارتقای عملکرد کاری و رضایت از عملکرد کاری کودک کمک می کند.
کلید واژگان: فلج مغزی, ارتوز, ارتوز داینامیک, لباس های فشاری, راه رفتنObjectiveCerebral palsy (CP) is the most prevalent motor disability during childhood, characterized by a range of movement and posture disorders that result in activity limitations. In children with CP, abnormal walking patterns are observed due to spasticity and contractures in the lower limb muscles. Also, an excessive flexion gait pattern of the knee presents in 66% of spastic diplegic CP children aged from 5 to 21 years. Accordingly, reducing excessive knee flexion during walking may decrease secondary compensations and enhance walking performance and quality of life. This study aims to design and evaluate a novel dynamic orthosis along with its impact on functional parameters of walking and occupation performance in a child with spastic diplegia CP.
Materials & MethodsThis research was a fundamental and applied study of the design and fabrication. The study plan is a single subject, interaction design, conducted in two stages and implemented as A-B-BC-A. After the initial orthosis design, a second and final iteration was developed to address the limitations observed in the preliminary design. The study participant included an 8-year-old boy with spastic diplegic CP, classified as level II (according to the gross motor function classification system expanded and revised), exhibiting a crouch gait pattern. Functional variables, such as speed, balance in walking, spasticity, and occupation performance, were assessed in the study phases.
ResultsThe advantages and disadvantages of the final design were identified. Changes were made regarding manufacturing in less time, the ability to adjust the circumferential measures, ease of wearing and removing, and issues related to toileting. In comparing the baseline with intervention phases one and two regarding balance, the intervention demonstrated effectiveness (percentage of non-overlapping data [PND]=70%). According to PND values, functional speed in the second intervention phase showed significant results (PND=75%). The hamstring muscle spasticity graph analysis during intervention phases exhibited a reduction of 1 or 2 units. The occupational performance score and satisfaction with the child’s performance increased significantly after the intervention phases.
ConclusionAccording to the mechanism of dynamic movement orthoses, as long as they are worn during the day, they are effective in modulating the tonicity of spastic muscles by exerting pressure on hypertonic muscles. This modulation improves balance, movement speed, and overall task performance. Consequently, these findings suggest that dynamic orthotic interventions may enhance functional outcomes and occupational performance, and satisfaction in children with spastic diplegic CP.
Keywords: Cerebral palsy, Orthosis, Dynamic orthosis, Pressure suit, Walking -
مقدمه
دانش آموزان برای حمل وسایل ضروری مدرسه ناچار به استفاده از کوله پشتی با مشخصات و اوزان مختلف هستند. اطلاعات در دسترس در خصوص اثرات این کوله پشتی ها بر بیومکانیک راه رفتن بسیار محدود می باشد. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر استفاده از کوله پشتی با وزن های مختلف بر متغیرهای کینتیکی و تعادلی کف پای دانش آموزان دختر حین راه رفتن بود.
روش کاردر این مطالعه نیمه تجربی 20 دانش آموز دختر در دامنه سنی 14 تا 17 به شیوه نمونه گیری دردسترس به عنوان آزمودنی مشارکت داشتند. آزمودنی ها کوله پشتی هایی معادل 10، 15 و 20 درصد وزن بدن را طی راه رفتن حمل می کردند. اطلاعات فشار کف پایی افراد با استفاده از سیستم اندازه گیری فشار کف پایی جمع آوری شد. با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر فرضیه های تحقیق مورد تحلیل قرار گرفت.
یافته هانتایج نشان داد مقدار نیرو در ناحیه داخل پاشنه و کف پایی پنجم به طور معناداری در کوله پشتی های 10 درصد وزن بدن کمتر از حالت های 15 (0/038=p) و 20 (0/038=p) درصد وزن بدن بود. همچنین میزان چرخش پشت پا در حالت حمله کوله پشتی 20 درصد وزن بدن به طور معناداری از حالت 10 درصد بیشتر بود (0/031 =p).
نتیجه گیریبا توجه به نتایج تحقیق به نظر می رسد افزایش وزن کوله پشتی می تواند الگوی توزیع نیرو در پا حین راه رفتن را تغییر دهد و با تغییر در بیومکانیک پا موجب اتخاذ پاسچرهای نامناسب و افزایش ریسک آسیب های اسکلتی- عضلانی در دانش آموزان شود.
کلید واژگان: کوله پشتی, تعادل, نیروی عکس العمل زمین, فشار کف پایی, دانش آموز, راه رفتنIntroductionSchoolchildren have to use backpacks every day on routes with different characteristics and weights to carry their staff. However, the knowledge available on its effects on walking biomechanics is very limited. The purpose of this study was to investigate the effect of using backpacks with different weights on plantar kinetics and balance variables among female students during the stance phase of walking.
MethodsTwenty female students in the age range of 14-17 with available sampling participated as subjects in this semi-experimental study. Participants carried backpacks with 10%, 15%, and 20% of body weight during walking. Plantar pressure data of subjects was collected by a foot pressure system. Repeated measure ANOVA was run to analyze the obtained data.
ResultsThe results showed that the force in the heel medial and fifth metatarsal were significantly lower in 10% of body weight as compared to 15% (p=0.045) and 20% (p=0.038) body weight. Also, heel rotation in carrying a backpack with 20% of body weight was significantly greater than 10% of body weight (p=0.031).
ConclusionAccording to the results, it seems, that increasing the weight of a backpack can alter the pattern of force distribution in the foot during walking. Changing foot biomechanics leads to poor posture adjustment and raises the risk of muscle-skeletal injuries among school students.
Keywords: backpack, balance, ground reaction force, plantar pressure, student, walking -
اثر ساختار کف پا بر ویژگی های فشار کف پایی در کودکان دختر دارای اضافه وزن 10 تا 13 ساله حین راه رفتنهدف
ساختارهای آناتومیکی متفاوت کف پا با عملکرد حرکتی پا در ارتباط است. هدف این مطالعه بررسی اثر ساختار کف پا بر ویژگی های فشار کف پایی در کودکان دختر دارای اضافه وزن 10 تا 13 ساله حین راه رفتن بود.
روش بررسیتعداد 36 دختر دارای اضافه وزن در سه گروه مساوی با ساختار کف پای صاف، گود و طبیعی در این تحقیق شرکت کردند. ویژگی های فشار کف پایی آزمودنی ها حین راه رفتن در مسیر 14 متری و با سرعت خود انتخابی با سیستم اندازه گیری فوت اسکن ثبت و با هم مقایسه شد. حداکثر فشار کف پایی، زمان رسیدن به حداکثر فشار کف پایی، ضربه (Impulse) وارد بر نواحی مختلف پا و درصد سطح تماس نواحی کف پا در مرحله ایستایی اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آماری MANOVA همراه با آزمون تعقیبی بنفرونی در سطح معناداری 0/05 استفاده شد.
یافته هامیانگین حداکثر فشار کف پای چپ گروه کف پای گود در ناحیه انگشت شست (12/47) بیشتر از گروه کف پای طبیعی (7/93) و گروه کف پای صاف (7/49) بود (0/035=p). میانگین ضربه وارده بر کف پای گروه پای طبیعی (0/86) در نواحی انگشتان دوم تا پنجم پای راست از گروه کف پای صاف (0/49) بیشتر بود(0/008=p). میانگین ضربه در ناحیه شست پای چپ در گروه کف پای گود (2/61) از گروه کف پای طبیعی (0/89) و گروه کف پای صاف (0/88) بیشتر بود(0/045=p).
نتیجه گیریعلیرغم وجود تفاوت های محدود؛ به طور کلی نتایج این پژوهش تفاوت قابل توجهی در ویژگی های فشار کف پایی در ساختارهای آناتومیکی متفاوت کف پای کودکان دختر دارای اضافه وزن را حین راه رفتن نشان نداد.
کلید واژگان: اضافه وزن, انواع ساختار پا, فشار کف پایی, راه رفتنPurposeDifferences in foot structure are thought to be associated with differences in foot function during movement. The aim of this study was to investigate the effect of foot structure on plantar pressure characteristics in overweight girl children aged 10-13 years during walking.
MethodsThirty-six overweight girls with pes planus, pes cavus and normal feet structures participated in this study. The plantar pressure characteristics of the subjects were measured using the foot-scan system while walking on a 14-meter gait-way at a self-selected speed. Peak plantar pressure, time to reach the peak pressure, percentage of the plantar contact area and impulse were measured. MANOVA and Bonferroni post hoc test were used for statistical analyses at a significance level of 0.05.
ResultsThe mean peak pressure of the left foot of the pes cavus group under the hallux (12.47) was greater than that of the normal (7.93) and pes planus (7.49) groups (p=0.035). The mean impulse underneath the 2-5 toes zone of the right foot of normal (0.86) group was greater than pes planus (0.49) group (p=0.008). The mean impulse also was greater under the hallux zone of the left foot among pes cavus group (2.61) than those in normal (0.89) and pes planus (0.88) groups (0.045).
ConclusionDespite the existence of minor differences; in general, the results of this study did not show a significant alteration in plantar pressure characteristics among overweight children with different foot structures during walking.
Keywords: Overweight, Foot types, plantar pressure, walking -
هدفکمردرد یکی از شایع ترین اختلالاتی است که توانایی عملکردی افراد را در فعالیت های روزمره زندگی و محل کار و همچنین سلامت عمومی و کیفیت زندگی آن ها را تحت تاثیر قرار می دهد. هدف این مطالعه بررسی تاثیر هشت هفته تمرین راه رفتن در آب روی کینماتیک و هماهنگی لگن تنه حین راه رفتن در افراد مبتلا به کمردرد مزمن است.روش بررسیدر این مطالعه نیمه تجربی با طرح تحقیق پیش آزمون- پس آزمون، 50 آزمودنی مرد دارای کمردرد مزمن با توجه به وزن و شاخص سنجش درد (VAS Visual Analog Scale;) در دو گروه کنترل (25 نفر) و تجربی (25 نفر) تقسیم بندی شدند به طوری که تفاوت معناداری بین وزن و درد دوگروه وجود نداشته باشد. آزمودنی های گروه کنترل دارای میانگین ± انحراف معیار قد 6/8±170/62، وزن 6/36± 81 و سن5/92± 44/75 و آزمودنی های گروه تمرین دارای میانگین ± انحراف معیار قد 7/62±167/16، وزن 8/01± 78/33 و سن 5/32± 43/66 بودند. برای اندازه گیری متغیرهای کینماتیکی لگن و تنه حین راه رفتن از سیستم موشن کپچر سه بعدی نوراکسون (Inertial measurement unit Noraxon) استفاده شد. اطلاعات زاویه ای مفصل لگن و تنه استخراج و پس از پردازش متغیرهای دامنه حرکتی، هماهنگی با شاخص فاز نسبی پیوسته و تغییرپذیری هماهنگی مورد محاسبه قرار گرفتند. سپس آزمودنی ها هشت هفته تمرین راه رفتن در آب را سه روز در هفته (جلسه ای 30دقیقه) اجرا کردند. برای آنالیز آماری از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد (0/05≥p).یافته هاتمرین در آب به صورت درون و بین گروهی موجب کاهش دامنه حرکتی تنه شد (0/001=p). تمرین در آب شاخص فاز نسبی پیوسته (هماهنگی) بین تنه و لگن را افزایش داد که نشان از هماهنگی بیشتر بین تنه و لگن حین راه رفتن است (0/001=p). میزان تغییرپذیری هماهنگی به دنبال تمرین در آب به صورت درون و بین گروهی به طور معنی داری کاهش یافت (0/001=p).نتیجه گیریبراساس یافته های این مطالعه به نظر می رسد انجام هشت هفته تمرین راه رفتن در آب با سرعت های مختلف به دلیل ویژگی های تمرین در آب نظیر شناوری و مقاومت جریان می تواند هماهنگی لگن و تنه در راه رفتن را افزایش دهد که این بهبود هماهنگی به کاهش دامنه حرکتی تنه مربوط می شود. از سویی نتایج این مطالعه به ثبات در هماهنگی بیشتر راه رفتن بیماران مبتلا به کمردرد پس از اجرای تمرین اشاره داشتند که نشان دهنده نزدیک شدن الگوی راه رفتن در تکرارهای زیاد به راه رفتن عادی است.کلید واژگان: تمرین راه رفتن در آب, راه رفتن, هماهنگی تنه-لگن, تغییرپذیری در هماهنگیPurposeLow Back pain is one of the most common disorders that affect people's functional ability in daily life and workplace activities, as well as their general health and quality of life This study aims to investigate the effect of eight weeks of water walking training on kinematics and trunk-pelvic coordination during walking in people with chronic back pain.MethodsIn this semi-experimental with pre-post test research design, 50 subjects with chronic back pain were divided into two control (25 subjects) and experimental groups (25 subjects) based on their weight and VAS pain index, so there are no any significant differences between weight and pain. The Mean±SD of height, weight and age in the control group were 170.62±6.8, 81±6.63 and 44.74±5.92, and in the experimental group were 167.16±7.62, 78.32±8.01 and 43.66±5.32 respectively. Noraxon IMU system was used to measure the pelvis and trunk kinematic variables during walking. After that, the angular information of the pelvis and trunk was extracted and after processing the range of motion variables, coordination with continuous relative phase index and variability of coordination were calculated. After the pre-test, the subjects were exposed to eight weeks of water walking training with a frequency of three days a week, and after the training, the pelvic trunk kinematic test was taken. The control group continued their daily activities after the pre-test. For statistical analysis, the repeated measure ANOVA was used for comparison (P≤0.05).ResultsThe results of this study showed that training in water within and between groups reduces the range of motion of the trunk (P=0.001). On the other hand, the results of this study showed that training in water increases the coordination between the trunk and pelvis, which indicates greater coordination between the trunk and pelvis during walking (P=0.001). Also, the results showed that the variability of coordination after training in water decreases significantly within and between groups (P=0.001).ConclusionThe results of this study showed that performing six weeks of water walking training at different speeds due to the features of water training such as buoyancy and flow resistance reduces the range of motion of the trunk, and this decrease in range of motion balances the movement of the trunk concerning the pelvis, and the coordination between these two segments is increased. On the other hand, the results of this study pointed to the greater stability of walking of patients with back pain after performing the exercise, which indicates that the walking pattern in high repetitions is closer to normal walking.Keywords: Aquatic training, Gait, Thorax-Pelvic Coordination, Kinematic
- نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شدهاند.
- کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شدهاست. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
- در صورتی که میخواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.