به جمع مشترکان مگیران بپیوندید!

تنها با پرداخت 70 هزارتومان حق اشتراک سالانه به متن مقالات دسترسی داشته باشید و 100 مقاله را بدون هزینه دیگری دریافت کنید.

برای پرداخت حق اشتراک اگر عضو هستید وارد شوید در غیر این صورت حساب کاربری جدید ایجاد کنید

عضویت

جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "خونریزی" در نشریات گروه "پزشکی"

  • مجتبی قائدی، مجتبی سهراب پور، غلامرضا معتضدیان، نوید کلانی، رضا صحرایی، محمدصادق صنیع جهرمی*
    زمینه و هدف

    خونریزی حین عمل سپتورینوپلاستی یکی دیگر از عوارضی است که تاکنون راهکارهای متفاوتی برای کاهش آن به کار برده شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر دکسمدتومدین وریدی بر روی میزان خونریزی و رضایت جراح در بیماران تحت عمل جراحی سپتورینوپلاستی انجام شد.

    روش بررسی

    این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سویه کور بر روی 50 بیمار 18 تا 45 سال تحت عمل جراحی سپتورینوپلاستی مراجعه کننده به بیمارستان استاد مطهری شهرستان جهرم در بازه زمانی اردیبهشت تا شهریور 1402 انجام شد. بیماران به طور تصادفی به دو گروه دکسمدتومیدین و کنترل، تقسیم شدند. میزان آرام بخشی، خونریزی و رضایت جراح مورد ارزیابی و ثبت قرار گرفت. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از SPSS software, version 21 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) و آمارهای توصیفی و آزمون های آماری استنباطی در سطح معناداری 05/0P< انجام شد.

    یافته ها

    فراوانی آرام بخشی بیمار در گروه دکسمدتومیدین، کمتر از گروه کنترل، بوده است اما از نظر آماری معنادار نبوده است (05/0>P). نتایج آزمون آماری Mann-Whitney U test نشان داد که در ابتدای عمل و در 90 دقیقه بعد، میزان رضایت جراح بیمار در گروه دکسمدتومیدین به صورت معناداری بهتر از گروه کنترل بوده است (001/0<P). در گروه دکسمدتومیدین میدان دید جراح نسبتا واضح و کاملا واضح بوده است. نتایج آزمون آماری Mann-Whitney U test نشان داد که میزان خونریزی در گروه دکسمدتومیدین، کمتر از گروه کنترل، بوده است اما از نظر آماری معنادار نبوده است (05/0<P).

    نتیجه گیری

    نتایج مطالعه حاضر نشان داد که دکسمدتومدین با کاهش خونریزی و بهبود میدان دید جراح سبب افزایش رضایت جراح شده بود. بنابراین می توان از این دارو به عنوان یک داروی کمک بیهوشی در اعمال جراحی بهره برد.

    کلید واژگان: دکسمدتومیدین, خونریزی, کارآزمایی بالینی, رینوپلاستی, آرام بخشی
    Mojtaba Ghaedi, Mojtaba Sohrabpour, Gholamreza Motazedian, Navid Kalani, Reza Sahraei, Mohammad Sadegh Sanie Jahromi*
    Background

    Rhinoplasty is a challenging and complex surgery because it is designed to meet the unique needs of the patient. In rhinoplasty surgery, many factors contribute to achieving the desired result. These factors include the surgeon's care and observation, analysis of the existing anatomy, choice of surgical technique, degree of soft tissue and cartilage trauma, amount of bleeding, quality of surgical instruments and anesthesia, and anything that helps reduce bleeding.

    Methods

    This double-blind study was conducted on 50 patients aged 18 to 45 years undergoing septorhinoplasty surgery referred to Motahari Hospital in Jahrom city in 2022. Patients were randomly divided into dexmedetomidine and control groups. The degree of sedation, bleeding and surgeon satisfaction were evaluated and recorded. Data analysis was performed using SPSS software, version 21 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA) and descriptive statistics (mean, standard deviation, percentage, number, frequency) and inferential statistical tests (Mann-Whitney U test, Kruskal-Wallis, t-test, chi-square test). The significance level in all tests was considered P<0.05.

    Results

    The majority of patients in the study groups were female and the mean age of patients in the dexmedetomidine group was 34.36±7.33 years and in the control group was 36.60±9.59 years. The study groups were similar in terms of age and body mass index (P<0.05). The frequency of patient sedation in the dexmedetomidine group was lower than the control group, but it was not statistically significant (P<0.05). The results showed that at the beginning of the operation and 90 minutes later, the satisfaction level of the patient surgeon in the dexmedetomidine group was significantly better than the control group (P<0.001). In the dexmedetomidine group, the field of view of the surgeon was relatively clear and completely clear. The amount of bleeding in the dexmedetomidine group was lower than the control group, but it was not statistically significant (P<0.05).

    Conclusion

    Dexmedetomidine increased the surgeon's satisfaction by reducing bleeding and improving the surgeon's visual field. Therefore, this drug can be used as an anesthetic aid in surgery.

    Keywords: Dexmedetomidine, Bleeding, Randomized Controlled Trial, Rhinoplasty, Sedation
  • فاطمه نجاتی فر، میرسعید عطارچی، محمدمهدی سهرابی، سید محمد سیدمهدی*
    مقدمه

    کشف اتفاقی ترومبوسیتوپنی یک چالش پزشکی بوده و می تواند اهمیت بالینی اندک و یا نشانه یک بیماری جدی سیستم خونساز باشد. ما در این مقاله به نحوه برخورد با ترومبوسیتوپنی ایزوله اتفاقی کشف شده در معاینات سلامت شغلی پرداخته ایم.

    روش بررسی

    در این مطالعه جهت نحوه برخورد مناسب با ترومبوسیتوپنی کشف شده بطور اتفاقی در آزمایشات غربالگری به جستجوی پژوهش ها در پایگاه های اطلاعاتی معتبر مانند اسکوپوس، پابمد، گوگل اسکولار و غیره پرداخته شده است.

    نتایج

    بطور کلی ترومبوسیتوپنی می تواند ناشی از کاهش تولید پلاکت، افزایش مصرف پلاکت و یا افزایش جداسازی پلاکت از سیستم گردش خون باشد. در برخورد با ترومبوسیتوپنی اخذ شرح حال، انجام معاینه فیزیکی و مطالعات آزمایشگاهی هدفمند می تواند بیمارانی که نیاز به مداخله فوری دارند را مشخص نماید. ترومبوسیتوپنی کاذب، مصرف دارو، ترومبوسیتوپنی مادرزادی، بیماری مزمن کبدی، ترومبوسیتوپنی توزیعی، کمبود همزمان اسید فولیک و ویتامین B12، ترومبوسیتوپنیک ایمنی پورپورا، پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک، عفونت های ویروسی و اختلالات خودایمنی سیستمیک از علل شایع ترومبوسیتوپنی محسوب می گردند.  ارزیابی خطر بروز خونریزی در این افراد نیز باید مدنظر قرار گیرد.

    بحث: 

    ترومبوسیتوپنی کشف شده در آزمایشات غربالگری یک یافته نسبتا شایع بوده و دارای طیف وسیعی از علل است. یک رویکرد سیستماتیک برای شناسایی علل زمینه ای آن ضروری است. آگاهی از فهرست علل شایع خوش خیم ترومبوسیتوپنی ایزوله و علائم خطر این اختلال می تواند به یک پزشک سلامت شغلی کمک نماید تا افراد پرخطر را مشخص و اقدامات لازم را انجام دهد.

    کلید واژگان: ترومبوسیتوپنی, آزمایش غربالگری, صلاحیت شغلی, خونریزی, پلاکت خون
    Fatemeh Nejatifar, Mirsaeed Attarchi, Mohammadmehdi Sohrabi, Seyed Mohammad Seyed Mehdi*
    Introduction

    The accidental discovery of thrombocytopenia is a medical challenge and may be of little clinical importance or indicate a serious disease affecting the hematopoietic system. In this article, we have discussed how to manage incidental isolated thrombocytopenia identified during occupational health examinations.

    Materials and Methods

    In this study, to effectively address the thrombocytopenia found accidentally in screening tests, researchers searched reliable databases such as Scopus, PubMed, Google Scholar, and others.

    Results

    In general, thrombocytopenia may result from a decrease in platelet production, an increase in platelet consumption, or an increase in platelet separation from the circulatory system. In dealing with thrombocytopenia, a thorough history, physical examination, and targeted laboratory tests can identify patients who need immediate intervention. Common causes of thrombocytopenia include false thrombocytopenia, drug use, congenital thrombocytopenia, chronic liver disease, distributed thrombocytopenia, concurrent deficiency of folic acid and vitamin B12, immune thrombocytopenia purpura, thrombotic thrombocytopenic purpura, viral infections, and systemic autoimmune disorders. Additionally, assessing the risk of bleeding in these individuals should be considered.

    Conclusion

    Thrombocytopenia discovered in screening tests is a relatively common finding and has numerous underlying causes. A systematic approach is required to identify its underlying causes. Knowing the list of common benign causes of isolated thrombocytopenia and the alarm symptoms of this disorder can help an occupational health specialist identify high-risk people and take the necessary measures.

    Keywords: Thrombocytopenia, Screening Test, Occupational Qualification, Bleeding, Blood Platelets
  • یاسمن صباغ زادگان، فاطمه اولیاء، فروغ برزگری*
    سابقه و هدف

    آشنایی با تدابیر دندانپزشکی برای کنترل خونریزی در بیماران مصرف کننده داروی ضد انعقاد الزامی است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی میزان آگاهی دندانپزشکان عمومی شهر یزد و دانشجویان سال آخر دندانپزشکی یزد درباره تدابیر دندانپزشکی بیماران مستعد خونریزی غیرمعمول در سال 1402 بود.

    مواد و روش ها

    در این مطالعه توصیفی- مقطعی 135 نفر از دندانپزشکان عمومی و دانشجویان دندانپزشکی عمومی سال آخر شهر یزد به روش نمونه گیری آسان انتخاب شدند. میزان آگاهی با استفاده از پرسشنامه مشاوری نیا و همکاران که روا و پایا بود، ارزیابی شد. داده ها با کمک آزمون های آماری من ویتنی و کروسکال والیس و نرم افزار آماری 25 SPSS تجزیه و تحلیل شد.

    یافته ها

    50 نفر از دندانپزشکان عمومی مرد (8/58%) و 35 نفر آن ها زن (2/41%) بودند و تعداد 28 نفر از دانشجویان مرد (56%) و 22 نفر آن ها زن (44%) بودند. میانگین سنی دندانپزشکان عمومی و دانشجویان به ترتیب 93/4 ±  20/29 سال و 63/1 ± 16/25 سال بود. میانگین نمره آگاهی دانشجویان 67/2 ± 72/8 (بازه: 1 تا 14) و دندانپزشکان عمومی 86/2 ± 20/8 (بازه: 2 تا 15) بود. بین میانگین نمره آگاهی دندانپزشکان عمومی با سن، جنسیت، سابقه کار و دانشگاه محل تحصیل تفاوت آماری معناداری وجود نداشت. هم چنین بین میانگین نمره آگاهی دانشجویان با سن، جنسیت، ترم تحصیلی تفاوت آماری معناداری وجود نداشت. بین میانگین نمره آگاهی دندانپزشکان عمومی و دانشجویان رابطه آماری معناداری وجود نداشت.

    نتیجه گیری

    نتایج نشان داد که دندانپزشکان عمومی و دانشجویان سال آخر شهر یزد آگاهی متوسطی از تدابیر دندانپزشکی بیماران مستعد خونریزی غیرمعمول داشتند.

    کلید واژگان: داروهای ضد انعقاد, خونریزی, دندانپزشکان
    Y. Sabaghzadegan, F. Owlia, F. Barzegari*
    Background and Objectives

    Familiarity with dental management to control bleeding in patients taking anticoagulant drugs is necessary. Purpose of this study was to investigate level of awareness of general dentists and final year dental students of Yazd about dental management for patients prone to unusual bleeding in 2023.

    Materials and Methods

    This cross-sectional study selected 135 general dentists and final-year general dental students in Yazd using convenient sampling. Level of knowledge was evaluated using the questionnaire of Moshaverinia et al., which was valid and reliable. Data were analyzed using Mann-Whitney and Kruskal-Wallis statistical tests of SPSS V.25 statistical software.

    Results

    50 of the general dentists were male (58.8%), 35 were female (41.2%), 28 of the students were male (56%), 22  were female (44%). Mean ages of general dentists and students were 29.20 ± 4.93 and 25.16 ± 1.63, respectively. Average knowledge score of dental students was 8.72 ± 2.67 (Range: 1-14), while that of general dentists was 8.20 ± 2.86 (Range:2-15). There was no statistically significant difference between average knowledge score of general dentists and variables such as age, gender, work experience and university. There was no statistically significant difference between average score of students' knowledge and variables of age, gender and academic semester. There was no statistically significant difference between the average knowledge score of general dentists and students.

    Conclusions 

    The results showed general dentists and final-year dental students in Yazd had moderate knowledge of dental management for coagulopathic patients.

    Keywords: Anticoagulant Drugs, Bleeding, Dentists
  • امیر اصلاحی کلورزی، محسن شهروسوند*، سید محمد دواچی، جمشید محمدی روشنده، محمدرضا مبین
    سابقه و هدف

    مواد منعقدکننده خون در جلوگیری از عوارض ناشی از خونریزی کنترل نشده، مانند مرگ و آسیب به اندام ها، نقش حیاتی دارند. این ترکیبات باید علاوه بر حداکثر سرعت انعقاد و حداقل اتلاف خون، ویژگی هایی نظیر زیست سازگاری، تجزیه پذیری، خون سازگاری، خواص مکانیکی مناسب، قیمت مناسب و سهولت کاربرد را داشته باشند. پژوهش های اخیر نشان می دهد که برخی پلیمرهای طبیعی مانند سلولز اکسید شده، کیتوسان، نشاسته، کلاژن و آلژینات دارای خواص بندآورندگی خون هستند. این مطالعه به بررسی عملکرد بندآورندگی، منبع پلیمری این مواد و محصولات موجود در بازار پرداخته است.

    مواد و روش ها

    در این پژوهش به صورت مروری، نقش انعقاد خون توسط پلیمرهای طبیعی در 55 مقاله انگلیسی و فارسی معتبر بررسی شد. از منابع معتبر بین المللی و فارسی مانند Elsevier ، Springer ، Wiley Online Library، ScienceDirect و SID استفاده شد. برای جستجو از کلمات کلیدی و کاربردی مانند بندآورنده های خون، sodium alginate ، chitosan ، hemostatic ، oxidized cellulose ، collagen و starch استفاده شد.

    یافته ها

    اولین مرحله از مراحل برای ترمیم زخم، بندآورندگی است. مراحل بعدی که به بازسازی بافت کمک می کنند شامل التهاب، تکیثر و بازسازی است. این مواد در بازار جهانی و کارهای تحقیفاتی به دو دسته ستنزی و طبیعی تقسیم می شوند. پلیمرهای طبیعی منعقدکننده شامل سلولز اکسید شده، کیتوسان، کلاژن، نشاسته و آلژینات می باشند.

    نتیجه گیری

    استفاده از پلیمرهای طبیعی به عنوان بندآورنده های خون نشان دهنده پتانسیل بالای این مواد در بهبود فرآیندهای درمانی و کاهش عوارض جانبی ناشی از مواد مصنوعی است، که می تواند به توسعه راهکارهای نوین و موثر در مدیریت خونریزی های حاد منجر شود.

    کلید واژگان: لخته خون, زخم ها, پلیمرها, منعقدکننده, خونریزی, کیتوسان, نشاسته, آلژینات
    A. Eslahi Kalurazi, M. Shahrousvand*, S.M. Davachi, J. Mohammadi-Rovshandeh, M.R. Mobayen
    Background and Objectives

    Bleeding agents play a vital role in preventing complications from uncontrolled bleeding, such as death and organ damage. In addition to maximum coagulation speed and minimal blood loss, these compounds should have features such as biocompatibility, degradability, hemocompatibility, suitable mechanical properties, reasonable price, and ease of use. Recent research shows that some natural polymers such as oxidized cellulose, chitosan, starch, collagen and alginate have blood clotting properties. This study has investigated the binding performance, polymer source of these materials and products available in the market.

    Materials and Methods

    In this research, the role of bleeding coagulation by natural polymers was investigated in 55 authentic English and Farsi articles. International and Persian publications such as Elsevier, Springer, Wiley Online Library, ScienceDirect and SID were used. Keywords and functional words such as blood clots, sodium alginate, chitosan, hemostatic, oxidized cellulose, collagen and starch were used for searching.

    Results

    The first step in wound healing is ligation. Subsequent steps that contribute to tissue regeneration include inflammation, proliferation, and remodeling. These materials are divided into synthetic and natural in the world market and research works. Natural coagulant polymers include oxidized cellulose, chitosan, collagen, starch, and alginate. Next, description of natural polymers, brief introduction of synthetic polymers, physical structure of binders and commercial samples have been discussed.

    Conclusions 

    The use of natural polymers as hemostatic agents shows the high potential of these substances in improving therapeutic processes and reducing the side effects caused by synthetic substances, which can lead to the development of new and effective strategies in the management of acute bleeding.

    Keywords: Blood Clot, Wounds, Polymers, Coagulant, Bleeding, Chitosan, Starch, Alginate​​​​​​​
  • آزیتا چگینی*، علی جمالیان، علی بروجردی علوی، امیرحسین مقری
    سابقه و هدف

    مدیریت خونریزی در حین و بعد از جراحی، از جمله استفاده از دستگاه نجات سلول های قرمز یا CS یکی از ارکان مدیریت خون بیمار است. هدف این مقاله بررسی وضعیت انعقادی بیماران جراحی قلب پس از استفاده از دستگاه نجات سلول های قرمز بود.

    مواد و روش ها

    این مطالعه کوهورت (سه روزه) در بیمارستان ارجاعی سوم در تیر ماه سال 1398 بعد از استقرار مدیریت خون بیمار اجرا گردید. بیماران جراحی قلب انتخابی که رضایت آگاهانه کتبی ورود به برنامه جامع "مدیریت خون بیمار" را داده بودند، وارد مطالعه شدند.پس از عمل جراحی و استفاده از دستگاه ، علایم حیاتی بیمار، حجم کل خونریزی بر حسب میلی لیتر از لوله قفسه سینه و پارامترهای انعقادی تا سه روز در بخش مراقبت های ویژه بررسی شدند.

    یافته ها

    16 بیمار عمل جراحی قلب در تیر ماه سال 98 از دستگاه CS استفاده نمودند که 7  نفر از آن ها زن و بقیه  مرد بودند (متوسط سن 47/13 ±  36/61 سال). در سه روز بعد از عمل جراحی، علائم حیاتی بیماران پایدار بوده ونیاز به عمل جراحی مجدد نداشتند.آزمون های تعقیبی نشان داد که از 6 ساعت اول تا پایان روز اول و از روز دوم تا روز سوم کاهش معناداری در میزان خونریزی مشاهده شد (027/0 =p). پلاکت و PTT در طول زمان تفاوت معناداری نشان ندادند.

    نتیجه گیری

    علائم حیاتی بیمار پس از استفاده از دستگاه CS در بخش مراقبت های ویژه پایدار بوده و ارتباطی بین میزان خونریزی و شاخص های آزمایشگاهی دیده نشد.

    کلید واژگان: بای پس قلبی ریوی, حفظ خون, خونریزی, فاکتورهای انعقادی
    A. Chegini*, A. Jamalian, A. Boroujerdi Alavi, A.H. Maghari
    Background and Objectives

    Bleeding management during and after surgery, including the use of cell salvage device (CS), is one of the pillars of patient blood management.The purpose of this article is to investigate the coagulation status of heart surgery patients after using the CS device.

    Materials and Methods

    This cohort study (three days) was conducted in the third referral hospital in July 2019 after the establishment of patient blood management. The criteria for entering the study were selecting heart surgery patients who had given informed written consent to join the comprehensive program "patient blood management". After surgery and using the CS device, the patient's vital signs, the total bleeding volume in mL from the chest tube, as well as coagulation parameters were considered in the intensive care unit after surgery for three days.

    Results

    In July 2019, for sixteen heart surgery patients the CS device was used, including 7 women and 9 men, with an average age of 61.36 years. Three days post-surgery, their vital signs stabilized, and no further surgical intervention was necessary. Follow-up tests revealed a significant reduction in bleeding from the first 6 hours through the end of the first day and from the second to the third day (p = 0.027). Platelet levels and PTT showed no significant changes over time (p = 0.009 and p = 0.006).

    Conclusions 

    The patients’ vital signs were stable after using the device in the intensive care unit, and there was no correlation between the amount of bleeding and the laboratory parameters.

    Keywords: Cardiopulmonary Bypass, Blood Conservation, Bleeding, Coagulation Factor
  • حمیدرضا شتابی، مهسا محمدرضایی*
    زمینه و هدف

    این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر انفوزیون دو دوز رمیفنتانیل بر میزان خونریزی، تغییرات همودینامیک حین عمل و عوارض پس از عمل جراحی رینوپلاستی پس از بیهوشی عمو می انجام گرفت.

    روش بررسی

    این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده آینده نگر از اسفند 1401 لغایت مرداد 1402 در بیمارستان الزهرا اصفهان بر روی 80 بیمار کاندید عمل رینوپلاستی انجام شد. شرکت کنندگان با استفاده از نرم افزار تخصیص تصادفی سازی (Random allocation software) در دو گروه 40 نفره قرارگرفتند، انفوزیون رمیفنتانیل در گروه اول با دوز 25/0-15/0 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه (گروه A) و در گروه دوم با دوز 35/0-25/0 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه (گروه B) تنظیم شد. هدف حفظ فشار متوسط شریانی بین 65-60 میلی متر جیوه بود که برای رسیدن به این هدف از کاهش یا افزایش میزان انفوزیون رمیفنتانیل استفاده شد. بیماران در حین عمل و بهبودی از نظر پارامترهای همودینامیک، خونریزی حین عمل و عوارض پس از عمل مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفتند.

    یافته ها

    روند تغییرات پارامترهای همودینایک در طی مدت عمل و ریکاوری بین دو گروه، اختلاف معنادار نداشت. میانگین حجم خونریزی در دو گروه A و B به ترتیب 1/23±25/44 و 5/15±25/28 سی سی بوده و اختلاف بین دو گروه معنادار بود (001/0<p).

    نتیجه گیری

    با توجه به یافته های مطالعه حاضر، به نظر می رسد استفاده از دوز min/mg/kg 35/0-25/ رمیفنتانیل نسبت به دوز min/mg/kg 25/0-15/0، با کاهش قابل توجه خونریزی حین جراحی بینی همراه است. همچنین استفاده از این دوز با بروز اختلال جدی همودینامیک از جمله برادیکاری و افت شدید فشار خون همراه نمی باشد.

    کلید واژگان: خونریزی, رمیفنتانیل, رینوپلاستی
    Hamidreza Shetabi, Mahsa Mohammadrezaei*
    Background

    This study was conducted to compare the effect of two doses of remifentanil infusion on the amount of bleeding, intraoperative hemodynamic changes, and complications after rhinoplasty surgery with general anesthesia.

    Methods

    This prospective randomized clinical trial study was conducted on 80 patients who were candidates for rhinoplasty from March 1401 to August 1402 in Al-Zahra Hospital, Isfahan, Iran. The participants were divided into two groups of 40 people using random allocation software. remifentanil infusion was adjusted in the first group with a dose of 0.15-0.25 mg/kg/min and in the second group with a dose of 0.25-0.35 mg/kg/min. The goal was to maintain mean arterial pressure (MAP) between 60 and 65 mmHg, to achieve this goal, reducing or increasing the rate of remifentanil infusion was used. During the operation, a heart rate of less than 50 beats per minute was considered bradycardia and was treated with atropine 0.015 mg/kg. In addition, the remifentanil infusion rate was reduced if MAP fell below 60 mmHg for more than 60 seconds. Patients were evaluated and compared during operation and recovery in terms of hemodynamic parameters, intraoperative bleeding and postoperative complications.

    Results

    There was no significant difference between the two groups in the changes of hemodynamic parameters during surgery and recovery (P>0.05). The average bleeding volume in the two groups receiving remifentanil 0.15-0.25 mcg/kg/min and 0.25-0.35 mcg/kg/min Remifentanil was 44.25±23.1 and 28.25±15.5 ml, respectively, and the difference between the two groups was significant (P<0.001). According to the surgeon's opinion, intraoperative bleeding in the 0.25-0.35 mcg/kg/min remifentanil group was significantly lower than 0.15-0.25 (P=0.001).

    Conclusion

    According to the findings of the present study, it seems that the use of 0.25-0.35 min/µg/kg dose of remifentanil compared to 0.15-0.25 min/µg/kg dose, is associated with a significant reduction in bleeding during rhinoplasty, and also the use of this dose is not associated with the occurrence of serious hemodynamic disorders, including bradycardia and severe drop in blood pressure.

    Keywords: bleeding, remifentanil, rhinoplasty
  • فاطمه اولیاء، محمدحسن اخوان کرباسی، احسان بابایی زارچ*
    سابقه و هدف

    خونریزی کنترل نشده در دندانپزشکی می تواند منجر به مشکلات متعدد و اختلال در ترمیم بافت شود. این مطالعه با هدف مقایسه زمان تشکیل لخته خون در مجاورت کیتوهم و پودر ابریشم طبیعی انجام شده است.

    مواد و روش ها

    این مطالعه تحلیلی آزمایشگاهی با طرح پارالل وابسته انجام گرفت. از ساکت دندانی 32 نفر افراد شرکت کننده در مطالعه 3 قطره خون دریافت شد. دو قطره خون به ترتیب با 50 میلی گرم پودر کیتوهم و ابریشم طبیعی مخلوط شدند. زمان تشکیل لخته برای هر سه گروه به صورت هم زمان اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تی زوجی و repeated measure ANOVA با استفاده از نرم افزار 17 SPSS انجام شد. در این مطالعه میانگین زمان لخته شدن درسه گروه مقایسه شد.

    یافته ها

    شرکت کنندگان (5/62%) 20 نفر زن و (5/37%) 12 نفر مرد بودند. میانگین سن شرکت کنندگان 08/4 ± 33/43 سال بود. میانگین زمان شروع تشکیل لخته خون در گروه کیتوهم، ابریشم طبیعی و گروه کنترل به ترتیب 99/29 ± 97/90 و 10/49 ± 97/141 و 70/58 ± 44/195 ثانیه بود. برای آزمون تی زوجی نشان داد که در گروه های مختلف کیتوهم، ابریشم طبیعی و کنترل تفاوت زمان تشکیل لخته معنادار بود (0001/0= p).

    نتیجه گیری

    بر اساس نتایج به دست آمده اگر چه اثر «ابریشم طبیعی ارگانیک» بر زمان انعقاد کمتر از «کیتوهم» بود، اما ابریشم اثر هموستاتیک قابل قبولی داشت. استفاده هم زمان ابریشم طبیعی و کیتوهم در مواردی می تواند اثر هم افزایی داشته باشد.

    کلید واژگان: هموستاز, لخته شدن خون, خونریزی
    F. Owlia, M.H. Akhavan Karbasi, E. Babaei Zarch*
    Background and Objectives

    Uncontrolled post-operative bleeding can lead to several problems and tissue repair disorder indentistry. This study has been conducted to compare the effect of Chitohem and natural silk on the onset of clot formations.

    Materials and Methods

    This laboratory study was carried out with a dependent parallel design. Three drops of blood were taken from each of 32 participants in the study. Fifty milligram Chitohem and natural silk powder were poured on two blood drops, respectively. The clot formation time was measured for all three groups simultaneously. Duration between pouring powder and starting of clot formation was recorded. Data analysis was performed using paired t-test and repeated measure ANOVA methods using SPSS 17 software.

    Results

    Participants composed of 20 (62.5%) women and 12 (37.5%) men. The average age of the participants was 43.33 ± 4.08 years. The average time periods of the onset of blood clot formation in Chitohem group, natural silk and control group were 90.97 ± 29.99, 141.97 ± 49.10, and 195.44 ± 58.70 second, respectively. Paired t-test showed the mean time of clot formation was significantly different among groups (p = 0.0001).

    Conclusions  :

    Based on the obtained results, it seems that although effect of “organic natural silk” on coagulation time was less than “Chitohem”, but silk has an acceptable hemostatic effect. The simultaneous use of natural silk and Chitohem can have a synergistic effect.

    Keywords: Hemostasis, Blood Clotting, Bleeding
  • سارا خشخاشی مقدم، مصطفی قاسم پور، شهریار نوروزپور، مهرداد مکرم دری، نگار مروت دار، سحر شهبازی، زهره فیضی، ناصر نادری، سیده حورا موسوی واحد، ناهید زیرک*
    مقدمه

    خونریزی بعد زایمان (PPH)، از علل اصلی فوت مادران است. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط بین سطوح پایین فیبرینوژن و شدت PPH و اهمیت تجویز کنسانتره فیبرینوژن یا کرایو برای کاهش خونریزی انجام شد.

    روش کار

    این مطالعه کوهورت آینده نگر از سال 98-1396 بر روی 122 نفر از مادران با خونریزی رحمی در 24 ساعت اول بعد از زایمان در مشهد انجام شد. در صورت خونریزی مقاوم و رد علل تروماتیک، میزوپروستول تجویز و نمونه خون در این زمان (زمان صفر) گرفته شد. بیماران با در نظر گرفتن شدت خونریزی از زمان صفر تا 24 ساعت به دو گروه شدید و غیرشدید تقسیم شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 16) و آزمون های تی مستقل، من ویتنی تی زوجی، کای اسکوئر و فیشر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد.

    یافته ها

    از 122 مادر، 38 مادر در گروه شدید و 84 مادر در گروه غیرشدید بودند. بیش از 50% مادران زایمان طبیعی داشتند و بین گروه ها از نظر نحوه زایمان تفاوت معنی داری وجود نداشت (883/0=p). سطح فیبرینوژن در زمان صفر بعد زایمان در گروه شدید نسبت به گروه غیرشدید به طور معنی داری کمتر بود (001/0>p). میانگین سطح فیبرینوژن در گروه شدید 8/115±8/274 میلی گرم در دسی لیتر و در گروه غیر شدید 5/78±4/368 میلی گرم در دسی لیتر بود.

    نتیجه گیری

    تجویز زودهنگام فرآورده های حاوی فیبرینوژن می تواند به کاهش خونریزی در PPH کمک کرده و در نتیجه، عوارض ناشی از خونریزی و مداخلات احتمالی کاهش می یابد. در مطالعات آینده همراه افزایش حجم نمونه، نمونه گیری 12 و 24 ساعت بعد زایمان نیز برای کنترل سطح فیبرینوژن پیشنهاد می شود.

    کلید واژگان: بارداری, پس از زایمان, خونریزی, زایمان, فیبرینوژن
    Sara Khashkhashi Moghaddam, Mostafa Ghasempour, Shahriar Norouzpour, Mehrdad Mokarram Dori, Negar Morovatdar, Sahar Shahbazi, Zohreh Feizi, Naser Naderi, Seyyede Houra Mousavi Vahed, Nahid Zirak *
    Introduction

    Postpartum hemorrhage (PPH) is one of the main causes of maternal mortality. The present study was conducted with aim to investigate the relationship between low levels of fibrinogen and the severity of PPH and the importance of administering fibrinogen concentrate or cryo to reduce bleeding.

    Methods

    This prospective cohort study was conducted from 2017 to 2019 on 122 mothers with uterine bleeding in the first 24 hours after delivery in Mashhad. In case of persistent bleeding and rejection of traumatic causes, misoprostol was prescribed, and blood samples were taken at this time (time H0). Patients were divided into severe and non-severe groups by considering the severity of bleeding from H0 to 24 hours. Data were analyzed by SPSS software (version 16) and independent t-test and Mann-Whitney, paired t, Chi-square and Fisher's tests. P<0.05 was considered statistically significant.

    Results

    Of 122 mothers, 38 and 84 were in the severe and non-severe groups, respectively. More than 50% of the mothers had a normal delivery, and there was no significant difference between the two groups in terms of delivery method (p=0.883). Postpartum fibrinogen level in H0 was significantly lower in the severe group compared to the non-severe group (p<0.001). The mean fibrinogen level was 274.8±115.8 mg/dL in the severe and 368.4±78.5 mg/dL in the non-severe groups.

    Conclusion

    Early administration of products containing fibrinogen can help to reduce the amount of bleeding in case of PPH and thus reduce the number of bleeding complications and possible interventions. In future studies along with increasing the sample volume, sampling 12 and 24 hours after delivery is also suggested to control the level of fibrinogen.

    Keywords: Postpartum Period, Hemorrhage, Fibrinogen, pregnancy, Parturition
  • اکرم همتی پور*، امین علی کناری، حمیدرضا سمیعی، اعظم جهانگیری مهر، فاطمه مشتاقی
    سابقه و هدف

    خونریزی حین رینوپلاستی عارضه ای است که موجب کاهش دید جراح گردیده و خود موجب عوارضی دیگر خواهد شد. تاکنون روش های مختلفی برای کاهش خونریزی حین جراحی های بینی پیشنهاد شده اند. این مطالعه با هدف مقایسه اثرکلونیدین و ترانگزامیک اسید بر میزان خونریزی بیماران کاندید عمل رینو پلاستی، انجام پذیرفت.

    مواد و روش ها

    در این مطالعه کارآزمایی بالینی دو سورکور تصادفی، 120 نفر نفر بیمار کاندید جراحی انتخابی رینوپلاستی وارد مطالعه شدند. در گروه اول کلونیدین 3 میکروگرم به ازای هر کیلوگرم به صورت خوراکی 90 دقیقه قبل از انجام عمل جراحی تجویز شد و در گروه دوم کپسول ترانگزامیک اسید 250 میکروگرم براساس وزن بدن دو ساعت قبل از عمل جراحی به صورت خوراکی برای بیماران تجویز شد. در گروه کنترل مداخله ای صورت نگرفت. میزان خونریزی، پارامترهای همودینامیک و رضایت دید جراح مورد ارزیابی قرار گرفت.

    یافته ها

    میانگین سن بیماران (5/35±28/67) سال و 96 نفر (80/0 درصد) زن بودند. از نظر تاثیر دارو و رضایت دید جراح بین گروه کلونیدین و ترانگزامیک اسید اختلاف معنی داری وجود دارد (0/055P=) به طوری که میانگین حجم خونریزی در گروه کلونیدین 0/47±112/0و در گروه ترانگزامیک اسید 0/36±132/0 می باشد. هم چنین گروه کلونیدین (0/008P=) و ترانگزامیک اسید (0/001P<) از نظر حجم خونریزی با گروه کنترل 28/1±195/0 اختلاف معنی داری داشتند. سه متغیر نوع دارو، وزن و مدت بیهوشی در مجموع می توانند 51 درصد از تغییرات (حجم خون) را تبیین و پیش بینی کنند.

    استنتاج

    نتیجه مطالعه حاضر نشان داد که داروی کلونیدین می تواند بر کاهش خونریزی نسبت به ترانگزامیک اسید اثر گذارتر باشد و با ایجاد یک محیط نسبتا خشک و عاری از خونریزی سبب افزایش کیفیت دید محل عمل و کاهش مدت زمان جراحی رینوپلاستی گردد.
    شماره ثبت کارآزمایی بالینی :n60121229011923 IRCT

    کلید واژگان: رینوپلاستی, کلونیدین, ترانگزامیک اسید, خونریزی
    Akram Hemmatipour*, Amin Ali Konari, Hamid Reza Samii, Azam Jahangiri Mehr, Fateme Moshtaghi
    Background and purpose

    Bleeding during rhinoplasty is a complication that causes the surgeon to lose vision and will cause other complications. So far, various methods have been proposed to reduce bleeding during nose surgery. The present study aims to compare the effect of oral clonidine and tranexamic acid on intraoperative bleeding in patients undergoing rhinoplasty.

    Materials and methods

    In this randomized, double-blind clinical trial, 120 patients who were candidates for elective rhinoplasty surgery were included. In the first group, three µg/kg of clonidine was administered orally 90 minutes before surgery. In the second group, 250 µg/kg bw tranexamic acid capsules were administered orally two hours before surgery. There was no intervention in the control group. Bleeding levels, hemodynamic parameters, and surgeons' visual satisfaction were evaluated.

    Results

    The mean age of patients (28.67±5.35) years and 96 (80.0%) were women. Regarding the effect of drug and surgeon’s visual satisfaction, there is a significant difference between the clonidine and tranexamic acid groups (P=0.055); the mean bleeding volume in the clonidine group was 112.0±0.47 and in the tranexamic acid group was 132.0±0.36. In addition, the clonidine group (P=0.008) and tranexamic acid (P<0.001) showed a significant difference in terms of bleeding volume compared with the control group (195.0±28.1). The three variables of drug type, weight, and duration of anesthesia can explain and predict 51% of the changes (blood volume).

    Conclusion

    The results of the present study showed that clonidine can be more effective in reducing bleeding than tranexamic acid, and by creating a relatively dry and bleeding-free environment, it can improve the quality of the surgeon’s vision and reduce the duration of rhinoplasty surgery.

    Keywords: rhinoplasty, clonidine, tranexamic acid, bleeding
  • لهراسب طاهری، نوید کلانی، فریده مقرب*
    مقدمه

    خونریزی بیش از حد در حین و بعد از زایمان یکی از عوارض جدی است که میتواند زندگی مادر را به خطر بیاندازد. مطالعه حاضر به گزارش یک مورد خونریزی شریانی فعال بعد از زایمان طبیعی پرداخته است.

     معرفی بیمار: 

    بیمار خانمی است 22 ساله G2L1 که به علت دردهای زایمانی و کاهش حرکات جنین و گذشتن از وقت زایمان تحت زایمان طبیعی قرار گرفت. بدون هیچ گونه مشکلی نوزاد دختر با آپگار 10/9 و وزن 3050 گرم بدون دیستوشی و یا عارضه خاصی به صورت طبیعی و بدون اپی زیاتومی به دنیا امد.  بعد از گذشت تقریبا سه ساعت از زمان زایمان، مادر به دنبال پایین آمدن از تخت دچار سرگیجه و Fainting شد که پالس بیمار در آن زمان min120 و بیمار رنگ پریده و (pale) بود و فشار خون بیمار 60/90 گزارش شد که در آن زمان نیز خونریزی واژینال وجود نداشت و رحم در بالای سوپرپوبیک در محل نرمال خود لمس شد. واژن و سرویکس مجددا چک شد که بدون هیچ گونه عارضه یا خونریزی بود. سونوگرافی شکمی از بیمار انجام شود که در سونوگرافی شکم هماتوم بزرگ 3/14 ´7/5´17 سانتی متر در جلوی رحم و پشت مثانه گزارش شد. بیمار به اتاق عمل انتقال یافت و تحت بیهوشی عمومی، شکم از راه برش عرض باز شد هماتوم بزرگ cm 17´18 در ناحیه پشت مثانه و جلوی رحم وجود داشت که تا بالای رحم (فاندوس رحم) و لیگامان های پهن گسترش یافته بود. هماتوم تخلیه شد

    نتیجه گیری

    خونریزی اولیه و ثانویه فعال داخل شکمی یکی از اورژانس های جراحی پس از زایمان میباشد که بیمار باید فورا تحت عمل جراحی قرار گیرد و خونریزی کنترل شود.

    کلید واژگان: زایمان طبیعی, خونریزی, لاپاراتومی, اورژانس
    Lohrasb Taheri, Navid Kalani, Farideh Mogharab*
    Background

    Excessive bleeding during and after childbirth is a serious complication that can endanger the life of the mother. The present study reported a case of active arterial bleeding after normal delivery.

    Case Presentation

    The patient is a 22-year-old woman, G2L1 (second pregnancy), who underwent natural childbirth due to labor pains, decreased fetal movements, and exceeding the due date. The baby girl was born naturally without any complications, with an Apgar score of 9 and a weight of 3050 grams, without dystocia or any specific abnormalities. Approximately three hours after delivery, the mother experienced dizziness and fainting while trying to get out of bed. At that time, the patient's pulse was 120 bpm, and she appeared pale. The patient's blood pressure was reported as 60/90, and there was no vaginal bleeding. The uterus was palpated in its normal position above the suprapubic area. The vagina and cervix were checked again and found to be without any abnormalities or bleeding. Due to the persistence of the patient's symptoms, an emergency abdominal and pelvic ultrasound was requested, which was performed after several hours of delay. Consultation with a urologist was requested, and it was suggested to perform a cystogram and abdominal ultrasound on the patient. The abdominal ultrasound reported a large hematoma measuring 3.14 x 7.5 x 17 cm in front of the uterus and behind the bladder. The patient was transferred to the operating room and underwent general anesthesia. The abdomen was opened through a wide incision. A large hematoma measuring 17 x 18 cm was found in the area behind the bladder and in front of the uterus, extending up to the fundus of the uterus and broad ligaments. The hematoma was drained and found to be located in the lower uterine segment, without any connection to the cervix or inside the uterus.

    Conclusion

    Active primary and secondary intra-abdominal hemorrhage is one of the surgical emergencies after delivery. The patient should undergo surgery immediately and the bleeding should be controlled.

    Keywords: vaginal delivery, bleeding, laparotomy, emergency
  • نوید کلانی، مجتبی قائدی، رضا صحرایی، مجتبی سهراب پور، صادق صنیع*
    مقدمه

    عمل جراحی سپتورینوپلاستی و بی ثباتی همودینامیک در بیماران باعث خونریزی حین عمل می شود که بر کیفیت میدان دید جراحی، عوارض حین و بعد از عمل و نتیجه جراحی تاثیر می گذارد.

    روش کار

    این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دو سویه کور در سال 1401-1400 بر روی60 بیمار 18 تا 44 سال با کلاس بیهوشی І,П  که کاندید جراحی سپتورینوپلاستی بودند، صورت پذیرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه A: بیزوپرولول 5/2 میلی گرم و گروه B: به عنوان گروه کنترل، تقسم شدند. علایم همودینامیک قبل از اینداکشن، بعد از اینداکشن، 1 دقیقه بعد از اینداکشن، 5 دقیقه بعد از اینداکشن،30 ،60، 90 و 120 دقیقه حین عمل، ورود به ریکاوری و خروج از ریکاوری سنجیده شد.  میزان خونریزی در حین عمل بر اساس میزان خونریزی موجود در ساکشن تخمین زده شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار spss نسخه 21 و آمارهای توصیفی(میانگین و انحراف معیار) و آزمون های آماری استنباطی انجام شد.

    یافته ها

    در زمان های قبل و بعد از اینداکشن، 1 دقیقه، 5 ، 15 ، 30 ، 60 ،90 ، 120 دقیقه حین عمل، در ریکاوری و خارج از ریکاوری تفاوت معناداری بین دو گروه در میانگین فشار خون سیستولیک و دیاستولیک و فشار متوسط شریانی وجود نداشت (05/0> P). ضربان قلب در این دقایق در گروه بیزوپرولول به طور معناداری پایین تر از گروه کنترل گزارش شد (05/0< P). بین دو گروه بیزوپرولول و کنترل از نظر میانگین مدت زمان ریکاوری (P=0.017) و مدت زمان کل عمل جراحی (P=0.044) تفاوت معنی دار وجود داشت؛ اما تفاوت معناداری در میانگین میزان خونریزی بین دو گروه مشاهده نشد (06/0= P)

    نتیجه گیری

    نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که استفاده از دوز 5/2 میلی گرم بیزوپرولول قبل از عمل  میتواند میزان ضربان قلب را به طور معناداری کاهش دهد، اما تفاوت قابل توجهی در تغییرات همودینامیک و میزان خونریزی بیماران در جراحی سپتورینوپلاستی ایجاد نمی کند.

    کلید واژگان: بیزوپرولول, خونریزی, همودینامیک, سپتورینوپلاستی
    Navid Kalani, Mojtaba Ghaedi, Reza Sahraei, Mojtaba Sohrabpour, Sadegh Saneia *
    Background and purpose

     The nature of septorhinoplasty surgery and hemodynamic instability in patients causes intraoperative bleeding, which affects the quality of the surgical field of view, intraoperative and postoperative complications, and surgical outcome.

    Materials and methods

    This double-blind randomized clinical trial study was conducted on 60 patients aged 18 to 44 who were candidates for septoranioplasty surgery. Patients were randomly divided into two equal groups. Group 1: received bisoprolol 2.5 mg and group 2 received placebo as a control group. Hemodynamic symptoms will be measured before induction, after induction, 1 minute after induction, 5 minutes after induction, 30, 60, 90 and 120 minutes during operation, entering recovery and exiting recovery. The amount of bleeding during the operation was estimated based on the amount of bleeding in the suction.

    Result

    In the times before and after induction, 1 minute, 5, 15, 30, 60, 90, 120, in recovery and outside of recovery, there was a significant difference between the two groups in the average systolic and diastolic blood pressure and blood pressure. There was no mean arterial (P<0.05). While the heart rate in these minutes was reported to be significantly lower in the bisoprolol group than in the control group (P<0.05).

    Conclusion

    The results of this study showed that the use of a dose of 2.5 mg of bisoprolol before the operation can significantly reduce the heart rate, but it does not make a significant difference in the hemodynamic changes and the bleeding rate of patients in septorhinoplasty surgery.

    Keywords: Bisoprolol, Bleeding, Hemodynamics, Septorhinoplasty
  • شقایق رضایی کیا، هوشنگ اکبری*، میرمحمد جلالی، سودابه حدادی، ابراهیم نصیری فرمی
    سابقه و هدف

    در جراحی رینوپلاستی، خونریزی دید جراح را کاهش می دهد، در نتیجه کنترل خونریزی اهمیت زیادی دارد. همچنین دو پیامد ادم و اکیموز از شایع ترین عوارض رینوپلاستی است. داروهای بسیاری برای کاهش ادم و اکیموز اطراف چشم پس از عمل استفاده شده است، اما به دلیل عوارض جانبی برای همه گروه های بیمار مناسب نمی باشند. تجویز سولفات منیزیم قبل یا حین عمل، به عنوان یک داروی پذیرفته شده برای تثبیت شاخص های همودینامیک، به ویژه از طریق کاهش فشارخون و ضربان قلب تایید شده است. لابتالول نیز بلوک کننده رقابتی گیرنده های آلفا1 و بتاآدرژنیک می باشد که ضربان قلب و فشارخون را کاهش می دهد. هدف این مطالعه مقایسه تاثیر سولفات منیزیم و لابتالول وریدی بر خونریزی حین عمل رینوپلاستی و نیز ادم و اکیموز پس از آن می باشد.

    مواد و روش ها

    در این کارآزمایی بالینی دوسوکور، 60 بیمار کاندید رینوپلاستی به صورت تصادفی در دو گروه منیزیم سولفات و لابتالول قرار گرفتند. در گروه سولفات، انفوزیون منیزیم سولفات، mg/kg50-30 قبل از القای بیهوشی و mg/kg/h20-10 در طول جراحی، صورت گرفت. در گروه لابتالول، انفوزیون لابتالول mg/min 1 حین عمل انجام شد. ضربان قلب، میزان خونریزی، رضایت جراح از فیلد جراحی، عوارض پس ازعمل، میزان ادم و اکیموز، در دو گروه اندازه گیری شدند. متغیرها توسط نرم افزار آماری STATA نسخه 14 و آزمون های t-test، ANOVA، ANCOVA و کای دو آنالیز شدند.

    یافته ها

    در این مطالعه 86/7 درصد بیماران زن و بقیه مرد بودند. میانگین خونریزی در گروه لابتالول (28/5±50/3 سی سی) کمتر از گروه سولفات (66/4±76/7 سی سی) بود و این تفاوت در مرز معنی داری آماری قرار گرفت (0/05≥P). رضایت جراح از فیلد جراحی، در گروه لابتالول به طور معنی داری بیشتر بود (0/05>P). میزان ادم (24 ساعت پس از عمل) و هیپوتانسیون ارتوستاتیک در گروه سولفات به طور معنی داری کمتر بود (0/05>P). تفاوت معنی داری بین دو گروه از نظر میانگین ضربان قلب، گلودرد، سردرد، دپرشن تنفسی و میزان اکیموز وجود نداشت (0/05<P).

    استنتاج

    براساس نتایج به دست آمده می توان در جراحی رینوپلاستی برای کاهش ادم و اکیموز از سولفات منیزیم استفاده کرد.

    کلید واژگان: منیزیم سولفات, لابتالول, خونریزی, ادم, اکیموز
    Shaghayegh Rezaeekia, Hooshang Akbari*, Mirmohammad Jalali, Soudabeh Haddadi, Ebrahim Nasiri Formi
    Background and purpose

    In rhinoplasty, bleeding reduces the surgeon's vision, so bleeding control is very important. Also, edema and ecchymosis are the most common side effects of rhinoplasty. Many drugs have been used to reduce edema and ecchymosis around the eyes after surgery, but they are not suitable for all patient groups due to some side effects. Administration of magnesium sulfate before or during surgery is approved which can stabilize hemodynamic parameters, especially by reducing blood pressure and heart rate. Labtalol is also a competitive blocker of alpha-1 and beta-adrenergic receptors, which reduces heart rate and blood pressure. The aim of this study was to compare the effect of intravenous magnesium sulfate and labetalol on bleeding during rhinoplasty and also edema and ecchymosis afterwards.

    Materials and methods

    In this double-blind clinical trial, 60 rhinoplasty candidates were randomly assigned to receive either magnesium sulfate or labetalol. Magnesium sulfate infusion was done at 30-50mg/kg before induction of anesthesia and 10-20mg/kg/h during the surgery. Labetalol administration at 1mg/min was done during the surgery. We measured heart rate, bleeding rate, surgeon's satisfaction, postoperative complications, edema, and ecchymosis in both groups. The variables were analyzed in STATA V14 applying t-test, ANOVA, ANCOVA, and Chi-square.

    Results

    In this study, 86.7% of patients were women. The average bleeding in the labetalol group (50.3±28.5cc) was less than that in the sulfate group (76.7±66.4cc) and this difference was on the borderline of significance (P≤0.05). The surgeon's satisfaction was significantly higher in the labetalol group (P<0.05). Edema (24 hours after the operation) and orthostatic hypotension were significantly lower in the sulfate group (P<0.05). There was no significant difference between the two groups in terms of average heart rate, sore throat, headache, respiratory depression, and ecchymosis rate (P>0.05).

    Conclusion

    According to this study, magnesium sulfate can be used in rhinoplasty to reduce edema and ecchymosis.

    Keywords: magnesium sulfate, labetalol, bleeding, edema, ecchymosis
  • حسین صیدخانی*، آزاده برخورداریان آباده، مسعود مامی
    مقدمه

    خونریزی گوارشی از مهم ترین بیماری های طب داخلی است که می تواند ناشی از خونریزی در هرکدام از ارگان های گوارشی باشد. بهترین روش تشخیصی برای یافتن منشاءخونریزی در بیماران مبتلا به خونریزی گوارشی اندوسکوپی و کولونوسکوپی است. از این رو مطالعه ی حاضر با هدف تعیین علل وقوع خونریزی گوارشی و شایع ترین عامل خطرGIB (خونریزی دستگاه گوارش)در استان ایلام انجام گرفت.

    مواد و روش ها

    در این مطالعه تحلیلی گذشته نگر تمام بیماران مبتلا به تظاهرات خونریزی واضح گوارشی شامل ملنا، دفع لخته، هماتوشزی و هماتمز که در طی سال های 1393 تا 1398 به بیمارستان شهید مصطفی خمینی شهر ایلام مراجعه کرده اند، مورد ارزیابی قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافیک بیماران و سابقه وجود بیماری در آنان و همچنین شرح حال داروهای مصرفی آنان که در پرونده ی بیماران ثبت شده، در برگه ی پرسش نامه وارد شد.تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از روش های آمارتوصیفی و آزمون مجذورکای دو توسط نرم افزارSpss  نسخه 20 استفاده شد.

    یافته های پژوهش:

     درمطالعه حاضر650 بیمار مبتلا به تظاهرات خونریزی گوارشی با میانگین سنی 24/57سال در دامنه سنی 99-19سال مورد مطالعه قرار گرفتند. بیشترین فراوانی بیماران در گروه سنی بالاتر از 60 سالومرد بودند. بیشترین شکایت بیماران هماتمز(4/41%)،کمترین شکایت آنمی (8/1%) و شایع ترین علل خونریزی گوارشی در هر دو جنس زخم پپتیک، توده معده و واریس مری بود. بین سن و تظاهرات خونریزی گوارشی ارتباط معنی داری گزارش شد(05/0p <). تظاهرات خونریزی گوارشی شامل هماتمز، ملنا و رکتوراژی در مردان و در بیماران سیگاری شایع تر بود. مصرف الکل نیز در وقوع خونریزی گوارشی با تظاهرات هماتمز، ملنا و رکتوراژی تاثیر گذار بود.

    بحث و نتیجه گیری

    بزرگسالان بیش از جوانان با بروز واریس مری درگیر بوده و هماتمز، ملناو رکتوراژی در بیماران سیگاری از تظاهرات وقوع خونریزی گوارشی بود. الکل نیز بر وقوع خونریزی گوارش تاثیر گذار می باشد.

    کلید واژگان: خونریزی گوارشی, عوامل خطر, خونریزی, بیماری های دستگاه گوارش
    Hossein Seidkhani*, Azadeh Barkhordarian Abadeh, Masoud Mami
    Introduction

    Gastrointestinal bleeding (GIB) is one of the most important diseases in internal medicine, which can occur due to bleeding in any of the gastrointestinal organs. The best diagnostic method for identifying the source of bleeding in patients is endoscopy and colonoscopy. Therefore, this study was conducted to determine the causes and the most common risk factors for GIB in patients referring to Shahid Mustafa Khomeini Hospital in Ilam.

    Material & Methods

    In this retrospective analytical study, all patients with clear gastrointestinal bleeding symptoms, including melena, hematemesis, hematochezia, and passing clots, who referred to Shahid Mustafa Khomeini Hospital in Ilam from 2014 to 2019, were evaluated. The demographic information of the patients, their medical history, and the description of the medications they were taking, which were recorded in their medical records, were entered into the questionnaire form. Data analysis was performed using descriptive and inferential statistical methods.

    Findings

    In this study, 650 patients with an average age of 57.24 years, ranging from 19 to 99 years, were included. The majority of patients were in the older age group (above 60 years) and were male. The most common complaint among patients was hematemesis (41.4%), while anemia was the least common complaint (1.8%). The most common causes of gastrointestinal bleeding in both genders were peptic ulcer, gastric mass, and esophageal varices. There was a significant correlation between age and gastrointestinal bleeding symptoms (p < 0.05). Gastrointestinal bleeding symptoms, including hematemesis, melena, and rectorrhagia, were more common in men and in smokers. Alcohol consumption also had an impact on the occurrence of gastrointestinal bleeding with hematemesis, melena, and rectorrhagia.

    Discussion & Conclusion

    Endoscopy and colonoscopy are the best diagnostic methods for patients with gastrointestinal bleeding. Therefore, this study was conducted to determine the causes and the most common risk factors for GIB in patients referring to Shahid Mustafa Khomeini Hospital in Ilam from 2014 to 2019. The findings of this study can help improve the diagnosis and management of gastrointestinal bleeding in these patients.

    Keywords: Gastrointestinal Hemorrhage (GIB), Risk Factors, Etiology, Hemorrhage, Digestive System Diseases
  • دکتر عبدالرضا مهدی نواز اقدم، دکتر فریبرز روستا *
    زمینه و هدف

    شیمی درمانی نیوادجوانت ممکن است عوارض پس از جراحی را افزایش دهد، میزان بروز این عوارض به صورت دقیق گزارش نشده است؛ از این عوارض می توان به طول دوره جراحی و میزان خونریزی حین جراحی اشاره نمود که با عوارض بعدی همراه هستند و در این زمینه هیچ اطلاعات دقیقی در دست نیست؛ لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر شیمی درمانی نیوادجوانت بر میزان خونریزی و طول جراحی در جراحی های پستان به صورت متاآنالیز انجام شده است.

    مواد و روش ها

    این مطالعه به صورت متاآنالیز در طی سال 2022 انجام شد؛ جستجویی با استفاده از MEDLINE، Embase، کتابخانه کاکرین، Google Scholar، ClinicalTrials.gov و پلتفرم ثبت کارآزمایی بالینی بین المللی WHO برای شناسایی مطالعات ارزیابی تاثیر شیمی درمانی نیوادجوانت بر عوارض پس از جراحی پستان با کلید واژه های سرطان پستان / نیوپلاسم پستان؛ درمان نیوادجوانت / شیمی درمانی نیوادجوانت؛ جراحی پستان / ماستکتومی در این مطالعه مروری سیستماتیک و متاآنالیز انجام شد.

    یافته ها

    درمان نیوادجوانت به صورت غیرمعناداری طول دوره جراحی را کاهش می دهد (76/27-42/22- = CI95% و 67/2 =MD و 830/0 = P و 99% =I2)؛ همچنین درمان نیوادجوانت به صورت معناداری خونریزی حین جراحی را کاهش می دهد (23/44-47/107- = CI95% و 85/75- =MD و 0001/0 =P و 97% = I2) (شکل 1 قسمت B)؛ لازم به ذکر است ناهمگنی هر دو مطالعه به صورت معناداری بالا بود.

    نتیجه گیری

    شیمی درمانی نیوادجوانت به صورت جزیی منجر به افزایش طول دوره جراحی و به صورت معنادار منجر به کاهش میزان خونریزی حین جراحی پستان می شود.

    کلید واژگان: شیمی درمانی, نئوادجوانت, خونریزی, طول جراحی, سرطان پستان
    A.R.Mehdinavaz Aghdam, F.Rousta*
    Introduction & Objective

    Neoadjuvant chemotherapy may increase complications after surgery, the incidence of these complications has not been accurately reported; Among these complications, we can mention the duration of surgery and the amount of bleeding during surgery, which are associated with subsequent complications, and there is no accurate information in this field; Therefore, the present study was conducted with the aim of investigating the effect of neoadjuvant chemotherapy on the amount of bleeding and length of surgery in breast surgeries in the form of a meta-analysis.

    Materials & Methods

    This study was conducted as a meta-analysis during 2022; A search using MEDLINE, Embase, the Cochrane Library, Google Scholar, ClinicalTrials.gov and the WHO International Clinical Trials Registry platform to identify studies evaluating the effect of neoadjuvant chemotherapy on complications after breast surgery with the keywords breast cancer/breast neoplasm; neoadjuvant therapy/neoadjuvant chemotherapy; Breast surgery/mastectomy was performed in this systematic review and meta-analysis.

    Results

    Neoadjuvant treatment insignificantly reduces the duration of surgery (95% CI = -22.42-27.76, MD = 2.67, P = 0.083, I2 = 99%); Also, neoadjuvant treatment significantly reduces bleeding during surgery (95% CI = -107.44-23, MD = -75.85, P = 0.0001, I = 97%) (Figure 1, part B); It should be noted that the heterogeneity of both studies was significantly high.

    Conclusions

    Neoadjuvant chemotherapy with a partial face leads to an increase in the length of the surgical period and significantly leads to a decrease in the amount of bleeding during breast surgery.

    Keywords: Chemotherapy, Neoadjuvant, Bleeding, Length of Surgery, Breast Cancer
  • علی رضایی، احمد مهدی پور، سالار سلمانی پور، نسترن علیپور، رویا صالحی*

    پیش زمینه و هدف:

     کنترل خونریزی گسترده ناشی از تصادفات یا میدان های جنگ یکی از مهم ترین چالش های موجود در آسیب های اضطراری است. پژوهش جاری باهدف بررسی عملکرد بندآورندگی ابرجاذب های آلژینات، ژلاتین و آلژینات-ژلاتین به منظور رفع چالش های فوق الذکر طراحی گردید.

    مواد و روش کار

    در این مطالعه تجربی، ابرجاذب ها به کمک کراس لینک شدن با کلسیم کلرید و سپس خشک شدن انجمادی تهیه شدند. خواص فیزیکی ابرجاذب های سنتز شده به ترتیب با استفاده از آنالیز میکروسکوپ الکترونی روبشی و تست های درصد تخلخل و نسبت تورم موردبررسی قرار گرفت. سازگاری سلولی ابرجاذب ها با استفاده از تست MTT ارزیابی گردید. عملکرد بندآورندگی برون تنی ابرجاذب ها با استفاده از تست های همولیز، شاخص انعقاد خون، چسبندگی گلبول های قرمز و پلاکت بررسی شد. سپس تست درون تنی جراحی رگ فمورال موش های صحرایی باهدف بررسی بازده بندآورندگی انجام گرفت.

    یافته ها:

     نتایج تست های عملکرد بندآورندگی برون تنی نشان داد که اسفنج های سنتز شده بندآورندگی بهتری نسبت به نمونه های تجاری دارند. نتایج تست سمیت سلولی نشان داد که ابرجاذب های آلژینات، ژلاتین و آلژینات-ژلاتین کاملا غیر سمی بوده و به دلیل دارا بودن درصد زنده مانی بزرگ تر از 89 درصد، سازگاری سلولی قابل توجهی دارند. درنهایت پس از انجام تست بندآورندگی درون تنی مشخص شد که ابرجاذب های سنتز شده عملکرد بهتری در کنترل خونریزی و کاهش زمان انعقاد نسبت به نمونه های تجاری دارند، به طوری که مقدار خون ازدست رفته و زمان انعقاد برای ابرجاذب بهینه آلژینات-ژلاتین 71/1 و 96/1 برابر نسبت به کیتوسل 37/1 و 55/1 برابر نسبت به ژلیتا کاهش یافت.

    بحث و نتیجه گیری:

     با توجه به نتایج پژوهش جاری می توان نتیجه گیری کرد که ابرجاذب بهینه آلژینات-ژلاتین عملکرد بندآورندگی برون تنی و درون تنی قابل توجهی دارد. این نتایج نشان دهنده پتانسیل بالقوه این ابرجاذب برای ورود به مرحله مطالعات بالینی است.

    کلید واژگان: آلژینات, خونریزی, خشک کردن انجمادی, ژلاتین, هموستاز, ابرجاذب
    Ali Rezaie, Ahmad Mehdipour, Salar Salmanipour, Nastaran Alipour, Roya Salehi*

    Background & Aims:

     Controlling significant bleeding caused by accidents or battlefields is one of the main issues with emergency injuries. The current research was designed with the aim of investigating the binding performance of alginate, gelatin and alginate-gelatin superabsorbents in order to solve the aforementioned challenges.

    Materials & Methods:

     In this experimental study, superabsorbents were prepared through crosslinking with calcium chloride and then freeze-drying. Physical properties of the synthesized superabsorbents were evaluated using FE-SEM analysis as well as porosity percentage and swelling ratio tests. Cell compatibility of superabsorbents was assessed using the MTT assay. Hemolysis, Blood Coagulation Index (BCI), RBC attachment, and platelet adhesion tests were utilized to evaluate the in vitro hemolytic activity of superabsorbents. Further, in vivo femoral artery surgery studies on rats were performed to investigate the hemostatic efficiency of the synthesized superabsorbents.

    Results

    In vitro hemostatic ability results verified that synthetic sponges have better hemostatic properties than commercial ones. The results of cytotoxicity test revealed that alginate, gelatin, and alginate-gelatin superabsorbents are fully non-toxic, and h due to having a survival percentage more than 89%, they have significant cellular compatibility. Finally, in vivo hemostatic tests showed that the synthesized superabsorbents performed better than commercial samples in terms of bleeding control and decreasing coagulation time, as the amount of blood loss and coagulation time for optimum alginate-gelatin superabsorbent decreased respectively by 1.71 and 1.96 times compared to ChitoCell and 1.37 and 1.55 times compared to Gelita.

    Conclusion

    According to the results of the current study, the optimum alginate-gelatin superabsorbent has substantial in vitro and in vivo hemostatic efficacy. These results show the potential of this superabsorbent to enter the stage of clinical studies.

    Keywords: Alginate, Bleeding, Freeze-Drying, Gelatin, Hemostasis, Superabsorbent
  • کامران منتظری، داریوش مرادی فارسانی*، حمید سمیعی، آیگینه هایرابدیان
    زمینه و هدف

    داکریوسیستورینوستومی (DCR) یکی از شایع ترین اعمال جراحی چشم پزشکی است که غالبا با خونریزی در ارتباط است. با توجه به نبودن پژوهش مشابه، در این مطالعه بر آن شدیم که اثر دو داروی رمی فنتانیل و ترانگزامیک اسید بر میزان خونریزی حین عمل جراحی DCR را بررسی و مقایسه کنیم.

    مواد و روش ها

    این مطالعه کارآزمایی بالینی دو سو کور تصادفی بر روی 162 بیمار کاندید عمل جراحی DCR مراجعه کننده به بیمارستان فیض در سال 1398 انجام گرفت. بیماران به روش نمونه گیری تدریجی تصادفی انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه دریافت کننده ترانگزامیک اسید، رمی فنتانیل و نرمال سالین(شاهد) حین عمل جراحی تقسیم شدند. میزان خونریزی، متغیرهای همودینامیک و مدت زمان عمل جراحی در گروه ها مورد مقایسه قرار گرفت.

     یافته ها: 

    میانگین حجم خونریزی حین جراحی در گروه شاهد به صورت معنی داری بیشتر از گروه های ترانگزامیک اسید و رمی فنتانیل بود. هم چنین میانگین خونریزی حین عمل در گروه ترانگزامیک اسید کمتر از گروه رمی فنتانیل بود؛ ولی اختلاف معنی داری بین دو گروه در این زمینه وجود نداشت (0/05<p). میانگین میزان خونریزی بعد از عمل در گروه رمی فنتانیل به صورت معنی داری بیشتر از گروه ترانگزامیک اسید و شاهد بود. میزان کلی خونریزی (مجموع خونریزی حین عمل و بعد از عمل) در گروه شاهد به صورت معنی داری بیشتر از گروه رمی فنتانیل و ترانگزامیک اسید و هم چنین در گروه رمی فنتانیل به صورت معنی داری بیشتر از گروه ترانگزامیک اسید بود (0/05P<). از نظر تغییرات متغیر های همودینامیک بین سه گروه تفاوت معنی داری وجود نداشت.

    نتیجه گیری: 

    با توجه به حجم خونریزی کمتر در استفاده از داروی ترانگزامیک اسید و رمی فنتانیل در مقایسه با گروه شاهد توصیه می گردد که در بیماران کاندید اعمال جراحی داکریوسیستورینوستومی این داروها مورد استفاده قرار گیرد. ضمنا استفاده از داروی ترانگزامیک اسید در مقایسه با رمی فنتانیل با خونریزی کمتری همراه است.

    کلید واژگان: ترانگزامیک اسید, رمی فنتانیل, خونریزی, داکریوسیستورینوستومی
    Kamran Montazeri, Darioush Moradi Farsani*, Hamid Samii, Aygineh Hayrabedian
    Background and Aim

    Dacryocystorhinostomy (DCR) is one of the most common ophthalmologic surgeries frequently associated with bleeding. Considering lack of a similar study, we decided to evaluate and compare the effects of remifentanil and tranexamic acid on the amount of bleeding during DCR surgery.

    Materials and Methods

    This double-blind randomized clinical trial included 162 patients who were candidate for DCR surgery at Feiz Hospital between 2019 and 2020. Patients were selected by gradual random sampling method and randomly divided into three groups receiving either tranexamic acid or remifentanil or normal saline(control group) during surgery. Bleeding rate, hemodynamic variables and duration of surgery were compared among the groups.

    Results

    The mean volume of intraoperative blood loss was significantly higher in the control group than in the tranexamic acid and remifentanil groups. Also, the mean volume of intra operative blood loss was more in the tranexamic acid group than in the remifentanil group but the difference between the two groups was not significant in this regard(P>0.05). The mean postoperative blood loss was significantly higher in the remifentanil group than that in the tranexamic acid and control groups. Total (intraoperative and postoperative) blood loss was significantly higher in the control group in comparison to the blood loss in the remifentanil and tranexamic acid groups. Also, total blood loss in the remifentanil group was significantly higher than that in the tranexamic acid group (P<0.05). Changes in hemodynamic variables showed no significant differences among the groups.

    Conclusion

    We found lower amount of bleeding in the tranexamic acid and remifentanil groups compared to that in the control group. We recommend use of these two drugs for reduction of bleeding in the patients undergoing dacriocystorhynostomy. Also tranexamic acid is more effective than remifentanyl in this regard.

    Keywords: Tranexamic acid, Remifentanil, Bleeding, Dacryocystorhinostomy
  • محمد حسنپور درگاه، وحید ادیبان*، فیروز امانی، احد فاتحی
    زمینه و هدف

    خونریزی در طی جراحی قلب عارضه شایعی است و مدیریت مصرف هپارین و پروتامین در حین عمل بر روی هموستاز تاثیر می گذارد و دوز مصرفی پروتامین سولفات بر اساس میزان هپارین استفاده شده، متغیر می باشد و مطالعات نتایج متفاوتی را گزارش نموده اند. این مطالعه با هدف بررسی اثر تجویز پروتامین سولفات پس از اعمال جراحی قلب برمیزان درناژ ترشحات خونی بیمار انجام گردید.

    روش کار

    دراین مطالعه مقطعی،گذشته نگر اطلاعات مورد نیاز از پرونده پزشکی 120 بیمار که از سال 1390 تا آبان سال 1399 تحت اعمال جراحی قلب مثل CABG قرار گرفته بودند استخراج و مورد بررسی قرار گرفت. بیماران بر اساس دریافت پروتامین سولفات و عدم دریافت آن در بخش مراقبت ویژه، گروه بندی شده (60 نفر در هر گروه) و شاخص توده بدنی، سن، جنسیت و مقادیر ACT و میزان درناژ خونی در دو گروه با هم مقایسه شد.

    یافته ها

    76 بیمار (63/37%) مرد و 44 بیمار (36/66%) زن بودند. بیشتر بیماران در محدوده سنی 70-50 سال و اکثر بیماران دارای اضافه وزن بودند. میزان درناژ خون در گروه دریافت کننده پروتامین به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل بود. بین دو گروه از نظر مقادیر ACT تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. میزان درناژ خون دریافتی در گروه دریافت کننده پروتامین در افراد دارای BMI نرمال و دارای اضافه وزن به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل بود. میزان درناژ خون دریافتی در گروه دریافت کننده پروتامین در زنان و در افراد بالای 70 سال به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل بوده است.

    نتیجه گیری

    تزریق پروتامین علی رغم نتایج متفاوتی که در مقالات مختلف ارایه شده است، در مطالعه حاضر اثرات کاهشی را در میزان خونریزی بعد از عمل در بخش مراقبت های ویژه نشان داد که ناشی از، از بین بردن اثر هپارین و اختلال انعقادی ناشی از هپارین توسط پروتامین سولفاتی است که علاوه بر اتاق عمل در بخش مراقبت های ویژه نیز تجویز شده است.

    کلید واژگان: خونریزی, جراحی قلب, هپارین, پروتامین سولفات
    Mohammad Hassanpour, Vahid Adiban *, Firouz Amaani, Ahad Fatehi
    Background & Objective

    Bleeding is a common complication during heart surgery, and management of heparin and protamine consumption during operation affects hemeostasis. The dosage of protamine sulfate is variable based on the amount of heparin used and studies have reported different results. The aim of this study was to evaluate the effect of protamine sulfate administration after cardiac surgery on the drainage of the patient's blood secretions.

    Methods

    In this retrospective cross- sectional study, required data from 120 medical records patients, from 2011 to 2020 undergoing heart surgery, for example CABG, was extracted and examined. Patients were grouped (60 people in each group) and compared based on protamine sulfate intake and not receiving it, in the intensive care unit and body mass index, age, sex, ACT values ​​and blood drainage rate.

    Results

    76 (63.37%) patients were male and 44 (36.66%) patients were female. Most patients were in the age range of 50-70 years and most patients were overweight. Blood drainage in the protamine group was significantly lower than the control group. There was no statistically significant difference between the two groups in terms of ACT values. Blood drainage in the protamine group was significantly lower in normal BMI and overweight individuals than in the control group. The amount of blood drained in the protamine group in women and in people over 70 years was significantly lower than the control group.

    Conclusion

    despite previous studies, our study showed a reduction in the amount of postoperative bleeding following re-prescribing of protamine sulfate in the intensive care unit, which eliminated the effect of heparin and the coagulation disorder caused by heparin. The limitations of the present study included patients under 12 years of age, patients weighing more than 120 kg, and patients requiring hypothermia treatment less than 28 Cº.

    Keywords: Bleeding, Cardiac Surgery, Heparin, Protamine Sulfate
  • مهران شاهانی کلاکی، دردی قوجق، سید حسن عابدی ولوکلایی*
    سابقه و هدف

    دیورتیکولیت یک مشکل اصلی سلامت در میانسالان و سالمندان می باشد. از آنجاییکه علت بروز خونریزی در دیورتیکول بطور شفاف مشخص نیست ولی تغییرات آرتریولار بعنوان پاتوژنز اصلی خونریزی دیورتیکول در نظر گرفته می شود، این مطالعه با هدف بررسی ارتباط فاکتورهای خطر آترواسکلروز با خونریزی دیورتیکولی انجام شد.

    روش پژوهش:

     در این مطالعه مورد-شاهدی 112 بیمار مبتلا به دیورتیکول بالای 40 سال، مراجعه کننده به بیمارستان آیت الله روحانی بابل طی سالهای 98-1397در دو گروه با و بدون خونریزی از نظر سطح کلسترول لیپوپروتیین با چگالی بالا و پایین و تری گلیسرید، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، سابقه دیابت و هایپرتنشن و سایر فاکتورهای مورد نظر مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند.

    یافته ها

    میانگین سنی بیماران در 45/10±42/62 سال بود. 62 بیمار (4/55%) مبتلا به بیماری دیورتیکول و 50 بیمار (6/44%) مبتلا به خونریزی دیورتیکول بودند. شانس ابتلا به خونریزی دیورتیکولی در بیمارانی که سابقه بیماری قلبی غیرکرونری داشتند، 25/4 برابر بیماران بدون سابقه بیماری قلبی غیرکرونری بوده است (001/0>p). شانس خونریزی دیورتیکول در بیمارانی که سابقه آنژیوگرافی و استنت کرونری داشتند نسبت به بیماران بدون سابقه 11/3 برابر گزارش شد (004/0=p). در تحلیل چند متغیره بر اساس نسبت شانس تطبیق یافته، سابقه بیماری قلبی غیرکرونری، سابقه هایپرتنشن، افزایش سطح تری گلیسرید و LDL و کاهش سطح HDL ریسک فاکتوری برای خونریزی دیورتیکول بشمار می روند.

    نتیجه گیری

    نتایج این مطالعه نشان داد که به موازات ایسکیمی در عروق قلب، مغز و عروق محیطی شانس خونریزی در عروق روده ای بیماران دیورتیکولی افزایش می یابد.

    کلید واژگان: آترواسکلروز, دیورتیکول, خونریزی, ریسک فاکتور
    Mehran Shahani, Durdi Qujeq, Seyed Hassan Abedi Valokolaee*
    Background and purpose

    Diverticulosis is a major health problem in middle-aged and older adults. The cause of bleeding in the diverticulum is not clear, but arteriolar changes are considered as the main pathogenesis of diverticular bleeding. This study aimed at investigating the relationship between the risk factors for atherosclerosis and diverticular bleeding.

    Materials and methods

    In this case-control study, 112 patients with diverticulitis over 40 years of age attending Babol Ayatollah Rouhani Hospital 2018-19 were studied in two groups of with and without diverticular bleeding. The participants were investigated in terms of high and low density lipoprotein cholesterol levels, triglyceride, systolic and diastolic blood pressure, history of diabetes, hypertension, and other factors.

    Results

    The mean age of patients was 62.42±10.45 years. There were 62 patients (55.4%) with diverticular disease and 50 patients (44.6%) with diverticular bleeding. The risk of diverticular bleeding in patients with a history of heart disease was 4.25 times higher than that in patients without a history of non-coronary heart disease (P<0.001). Also, the risk of diverticular bleeding in patients with history of angiography and coronary stent was 3.11 times higher compared with patients without such history (P=0.004). In multivariate analysis based on adapted odds ratio, history of non-coronary heart disease, history of hypertension, elevated triglyceride and LDL levels, and decreased HDL levels were found as the risk factors for diverticular bleeding.

    Conclusion

    This study showed that along with ischemia in the arteries of heart, brain, and peripheral arteries, the risk of bleeding in intestinal arteries also increases in patients with diverticulosis.

    Keywords: atherosclerosis, diverticulosis, bleeding, risk factor
  • میثاء نقدی پور میرصادقی، فرنوش فرهبد، پویا جعفری دودران، فاطمه محمد ابراهیم، عباسعلی درستی، آیناز بوستان*
    مقدمه

    تشدید حساسیت سیستم ایمنی به دنبال بارداری به همراه طوفان سیتوکین ناشی از کووید-19 می تواند باعث اختلالات انعقادی و افزایش میزان خونریزی به دنبال زایمان گردد. از آنجایی که خونریزی به دنبال سزارین در زنان مبتلا به کووید-19 با احتمال بیشتری نسبت به زنان بدون ابتلاء به این بیماری رخ می دهد، مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان خونریزی حین سزارین در زنان مبتلا به کووید-19 انجام شد.

    روش کار: 

    این مطالعه توصیفی تحلیلی با بررسی پرونده بالینی 396 زن پس از سزارین (35 زن مبتلا به کووید-19 و 361 زن غیرمبتلا به کووید-19) در دو بیمارستان الزهراء و امام رضا تبریز انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، تاریخچه مامایی، میزان حجم خونریزی، پلاکت، زمان پروترومبین و زمان ترومبوپلاستین نسبی برای هر فرد استخراج شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمون های تی دانشجویی، کای اسکویر و رگرسیون چندمتغیره انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد.

    یافته ها

    میزان خونریزی در بیماران مبتلا به کووید-19 (69/127±59/1259 میلی لیتر) به طور معناداری بیشتر از بیماران غیرمبتلا به کووید-19 (94/11±74/351 میلی لیتر) بود (005/0=p). میزان خونریزی در حین سزارین برای بیماران مبتلا به کووید-19 بر اساس شدت بیماری حاکی از آن بود که هرچه شدت بیماری بالاتر باشد، خونریزی در حین سزارین بالاتر است (001/0=p)؛ در نهایت مشخص شد که ابتلاء به کووید-19 شدید سهم خونریزی ناشی از سزارین را 95/12 برابر (95/15-35/8: 95% CI) افزایش می دهد.

    نتیجه گیری

    ابتلاء به کووید-19 با شدت بالا می تواند خطر ابتلاء به خونریزی در حین سزارین را افزایش دهد؛ لذا اقدامات و برنامه ریزی هایی همچون آماده سازی خون و دسترسی به وریدهای مناسب برای مدیریت ترانسفوزیون خون باید مدنظر قرار گیرد.

    کلید واژگان: بارداری, خونریزی, سزارین, کووید-19
    Misa Naghdipour Mirsadeghi, Farnoosh Farahbod, Pooya Jafari Doudaran, Fatemeh Mohammad Ebrahim, Abasali Dorosti, Aynaz Boostan *
    Introduction

    Intensification of immune system sensitivity after pregnancy with cytokine storm caused by Covid 19 can lead to coagulation disorders and increase the amount of bleeding after delivery. Since bleeding following cesarean section is more likely to occur in women with Covid-19 than in women without the disease, the present study was performed aimed to investigate the amount of bleeding during caesarean section in women with covid-19.

    Methods

    This descriptive-analytical study was performed on 396 clinical files of women after cesarean section (35 women with Covid 19 and 361 women without Covid 19) in Al-Zahra and Imam Reza hospitals of Tabriz. Demographic information, history of midwifery and bleeding volume, platelets, prothrombin time, and relative thromboblastin time were extracted for each individual. Data were analyzed by SPSS statistical software (version 21) and student's t-test, chi-square and multivariate regression. P< 0.05 was considered statistically significant.

    Results

    The rate of bleeding in patients with Covid 19 (1259.59 ± 127.69 ml) was significantly higher than patients without Covid 19 (351.74 ± 11.94 ml) (p=0.005). The rate of bleeding during cesarean section for patients with Covid 19 based on the severity of the disease indicated that the higher the severity of the disease, the higher the bleeding during cesarean section (P=0.001). Finally, it was found that severe Covid 19 increases the bleeding of cesarean section by 12.95 times (95% CI: 8.35-15.95).

    Conclusion

    Infection to high intensity Covid 19 can increase the risk of bleeding during cesarean section; therefore, measures and planning such as blood preparation and access to appropriate veins for blood transfusion management should be considered.

    Keywords: Bleeding, Cesarean section, COVID 19, pregnancy
نکته
  • نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شده‌اند.
  • کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شده‌است. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
  • در صورتی که می‌خواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.
درخواست پشتیبانی - گزارش اشکال